Chapter 4

Nanlambot ang mga tuhod ko kasabay ng pagtalikod ni Tyler para umalis. Tuluyan na akong napaupo sa sahig at napahawak sa aking dibdib dahil sa sobrang sikip nito. Unti-unting tumulo ang aking mga luha, halos hindi ko matanggap ang lahat ng nalaman ko. Ayaw kong tanggapin. Ayaw kong paniwalaan na nagawa sa akin iyon ng asawa ko.

"R-Rowan..." mahina kong bulalas habang humihikbi.

"Diyos ko, Ma'am Sophia! Anong nangyari sa inyo?"

Nagulat si Manang nang madatnan ako sa ganoong kalagayan. Agad siyang lumapit sa akin at hinawakan ako sa balikat, pero sa halip na kumalma ay lalo lang akong napahagulgol. Sobrang sakit. Pakiramdam ko ay wala na sigurong mas sasakit pa sa katotohanang ibinenta ako ng sarili kong asawa.

Hindi ko na alam kung ilang minuto akong nakasandal kay Manang habang iyak lang ako nang iyak. Pati ang ibang mga kasambahay ay napahinto na rin sa kani-kanilang mga ginagawa. Kitang-kita ang kuryosidad at pag-aalala sa kanilang mga mukha habang pinapanood ako.

Nang maramdaman kong wala na ring luhang lumalabas sa mga mata ko, bigla akong tumayo. Mabilis akong inalalayan ni Manang dahil baka mawalan ako ng balanse, pero dire-diretso ang tingin ko sa malayo. Puno na ng poot ang nararamdaman ko.

"Manang, ibigay niyo sa akin ang susi ng sasakyan," utos ko sa kanya.

Nagdalawang-isip pa ang matanda at tila natatakot sa hitsura ko ngayon. Pero nang masalubong niya ang nag-aapoy na galit sa mga mata ko, hindi na siya nakapagtanggi. Dali-dali siyang pumasok para kunin ang susi ng sasakyan at agad itong iniabot sa akin.

"Ma'am, saan po kayo pupunta?" nag-aalalang tanong ni Manang habang sinusundan ako. "May kinalaman ba ito sa lalaking pumunta kanina na naghahanap kay Sir Rowan? May ginawa ba siya sa inyo? Gusto niyo bang tawagan ko si Sir o kaya ay ang mga pulis?"

Hindi na ako sumagot pa. Dire-diretso akong lumabas at tinungo ang garahe para pumasok sa loob ng aking sasakyan. Ito ang sasakyang regalo sa akin ni Rowan noong ikasal kami. Isang regalong ngayon ay tila nanunumbat sa akin. Mariin kong hinawakan ang manibela at mabilis na nag-drive papunta sa Trajano Steel and Engineering, ang kumpanya ni Rowan.

Gusto kong marinig mismo sa bibig niya kung totoo bang ibenenta niya ako at kung bakit.

Bago pa ako makapasok sa loob ng gate ay hinarang na ako ng guard. Huminto ako at ibinaba ang bintana.

"Ma'am Sophia, alam ba ni Sir Rowan na darating ka—" bati ng guard pero agad ko siyang pinutol.

"Buksan mo," malamig kong saad.

Napalunok ang guard at dali-daling inalis ang harang nang makita ang talim ng tingin ko. Ipinarada ko sa gitna ang sasakyan at naglakad papunta sa lobby. Lahat ng empleyado ay napapatingin sa akin. Ang iba ay gulat na bumabati pero hindi ko sila pinansin.

I was only wearing a simple blue shirt and white pajamas, but I didn't care. Wala na akong pakialam sa sasabihin ng ibang tao.

Mabilis kong pinindot ang button ng elevator papunta sa floor ng opisina ni Rowan. Lahat ng mga empleyadong nagtatangkang sumakay ay biglang napapaatras at lumalabas nang makita ako. Siguro ay dahil sa itsura ko at sa talim ng titig ko ngayon.

Pagbukas ng pinto, agad kong nasalubong si Kevin, ang assistant ni Rowan. Halatang gulat na gulat siya pero agad din namang nakabawi.

"Ma'am Sophia... na... napadalaw kayo? Nasa meeting pa si Sir Rowan," nauutal niyang sabi.

Pinasadahan ko siya ng tingin mula ulo hanggang paa bago ako nagsalita.

"Hindi ba't ako ang nag-recommend sa'yo sa kanya bilang assistant niya? I think I made a mistake on that," malamig kong wika.

Natahimik si Kevin at hindi na nagawang sumagot. Sumunod na lang siya sa akin na parang isang tuta habang naglalakad ako papunta sa opisina ng asawa ko.

Marahas kong itinulak ang pintuan ng opisina. At ang bumungad sa akin ay ang naghahalikan na sina Rowan at Mariel. Nakaupo si Rowan sa kanyang swivel chair habang nakakandong naman si Mariel. Bahagyang nakataas ang palda nito at naroon ang kamay ni Rowan na tila ba walang pakialam kung may makakita sa kanila.

"What the hell, Kevin! Ang sabi ko ay walang pwedeng mang-istorbo ngayon!" singhal ni Rowan habang mabilis na inaalis si Mariel sa kandungan niya.

Inayos naman ni Mariel ang suot niyang damit na parang wala lang. Sabay na napaharap ang dalawa sa pintuan kung saan ako nakatayo.

"Did I disturb something?" sarkastikong sambit ko.

Naglakad ako papasok sa loob at huminto mismo sa harapan ng desk nila. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko sa galit pero pinatigas ko ang mukha ko.

"Sophia, what are you doing here?" iritableng tanong ni Rowan.

Napatingin siya sa itsura ko, at mas lalo pang nainis ang mukha niya nang makita ang suot kong pajama sa gitna ng opisina niya.

Hindi ko muna siya sinagot. Sa halip, bumaling ako kay Kevin na nasa likuran ko lang.

"Take this bítch outside," malamig kong utos.

Agad na hinampas ni Rowan ang lamesa niya kaya dumagundong ang tunog niyon sa buong opisina. Hinila niya si Mariel sa tabi niya at dinuro ako.

"Kung ano man ang gusto mong sabihin, sabihin mo na. Hindi kailangang lumabas ni Mariel!" sigaw niya.

Mas lalo lamang nag-igting ang galit sa puso ko sa narinig ko. Kaya lumalakas ang loob ni Mariel na bastusin ako dahil alam niyang hinding-hindi ako kakampihan ni Rowan. Humugot ako ng malalim na hininga bago ako naglabas ng boses nang buong lakas.

"Did you just sell me for a billion-peso project?"

Isang nakabibinging katahimikan ang nabuo sa pagitan naming lahat. Maski si Mariel ay halatang nagulat at napatingin pa kay Rowan. Pero nakatitig lang sa akin ang asawa ko at wala man lang akong mabakas na guilt sa mukha niya. Para siyang walang pakialam.

"Sagutin mo ako, Rowan! Ibinenta mo ba ako para sa isang project?!" sigaw ko ulit sa kanya.

Isang mapait na ngisi ang kumawala sa mga labi niya bago siya sumagot.

"Are you that desperate to get my attention kaya ka gumagawa ng ganyang kasinungalingan? Enough with your drama, Sophia. Go home. We'll talk when I get home."