Chapter 5

"Ma'am Sophia, mas mabuti pa sigurong umuwi ka na muna," singit ni Kevin sabay hawak sa kamay ko para igiya ako palabas.

"Bitawan mo ako!" Isang malakas na sampal ang ibinigay ko sa kanya. Napaatras siya at napayuko, hindi makatingin sa akin nang diretso. Muli kong hinarap ang asawa ko at ang kabit niya na tila nanonood lang ng isang palabas.

"Huwag mo akong gawing tanga, Rowan! Natatandaan kong dinala mo ako sa ikaapat na palapag ng penthouse ng gabing iyon! Ang sabi mo ay magpapahinga ako at hindi ka aalis sa tabi ko!"

Muli na namang bumagsak ang mga luha ko na akala ko ay naubos na kanina sa bahay. Akala ko ay magiging sapat ang tapang ko para komprontahin siya nang maayos, pero traydor ang emosyon ko.

"Did you just forget what happened that night? Ganoon ka ba talaga kalasing, Sophia?" sagot ni Rowan na tila ba ako ang nawawala sa wisyo. "Nagpaalam ka sa akin na pupunta ka sa banyo. You were drunk. I even offered to accompany you, pero hindi ba't sabi mo, kaya mo naman mag-isa? I waited for you to come back pero hindi ka na bumalik. Pinuntahan kita roon pero wala ka na, kaya umalis na ako."

Natawa siya nang walang bahid ng humor, at sunod-sunod na napailing sa akin.

"So that was what happened that night? You went to the fourth floor and perhaps slept with someone else, and then you thought I was him?"

Hindi makapaniwalang napatitig ako kay Rowan. Binabaligtad na niya ang nangyari at pinapalabas na ako pa ang may kasalanan. Kahit hindi ko na maalala ang bawat detalye ng gabing iyon dahil sa hilo, sigurado akong hindi ang sinasabi niya ang totoong nangyari.

"You often labeled me makati, a bitch, a home-wrecker, and a kabit, pero ang totoo, ikaw pala itong mas malandi?" pang-uuyam ni Mariel. "Kung sino pa ang nagmamalinis, sila talaga 'yung may tinatagong baho."

Napantig ang tainga ko sa narinig ko.

"Tumahimik ka!" singhal ko sa kanya.

Mabilis kong dinampot ang desk nameplate na nasa ibabaw ng lamesa ni Rowan at buong lakas na ibinato iyon kay Mariel. Parang nawala ako sa katinuan at nagkaroon ng sariling buhay ang mga kamay ko para gawin iyon. Tumama ang matigas na nameplate sa mismong mata ni Mariel, at sa lakas ng impact, agad na bumukal ang dugo doon.

"B-Blood... Rowan... dugo! Dumudugo!" takot na takot na bulalas ni Mariel habang sapo ang mukha niyang puno na ng pula.

Dali-daling napatayo si Rowan at hinawakan ang braso ni Mariel. Hinarap niya ako nang may galit na hindi ko pa nakikita sa buong buhay ko.

"Call the police, Kevin! Dalhin mo siya sa presinto!" sigaw ni Rowan.

Napako ako sa kinatatayuan ko at hindi na alam ang gagawin. Gusto kong tumakbo pagkarinig ko sa salitang pulis pero hindi ako makagalaw. Sunod-sunod akong napalunok nang makita kung gaano karaming dugo ang umaagos sa mukha ni Mariel.

"Call the ambulance!" sigaw muli ni Rowan kay Kevin na nasa pintuan na para tumawag ng pulis.

"H-Hindi... Hindi ko sinasadya," mahina kong sambit. Nakaramdam na rin ako ng matinding takot habang nakatingin sa kanila.

"Kapag may nangyaring masama kay Mariel, hindi kita papalagpasin," banta ni Rowan sa akin nang hindi man lang tumitingin.

Binuksan niya ang drawer at kumuha roon ng tissue pero halos naubos na iyon ay hindi pa rin tumitigil ang pagdugo ng mata ni Mariel. Nakapikit ang isang mata nito habang ang isa naman ay pilit na nakamulat.

"Am I going to be blind? Rowan, please tell me hindi ako mabubulag!" histerikal na pakiusap ni Mariel habang nanginginig.

Hinawakan ni Rowan ang pisngi niya para pakalmahin ito.

"Hindi ka mabubulag. Paparating na ang ambulansya, dadalhin kita sa ospital."

Iyak lang ako nang iyak habang pinapanood ang dalawang nagtataksil sa akin sa mismong harapan ko. At ilang sandali pa, magkasabay na dumating ang ambulance at ang mga pulis. Wala man lang tanong-tanong, basta na lang akong kinaladkad palabas ng dalawang pulis. Kitang-kita iyon ng lahat ng mga tao sa kumpanya.

Pabagsak akong ipinasok sa loob ng police car at dinala sa presinto. Akala ko ay doon lang ako kukuwestiyunin tungkol sa nangyari, pero laking gulat ko nang bigla na lang akong ipinasok sa isang selda. Puno ito ng mga kababaihan na halatang matatagal na doon base sa kanilang mga hitsura.

"Sandali lang, please, magpapaliwanag ako! Hayaan niyo muna akong kumuha ng abogado ko!" pakiusap ko sa pulis habang isinasara nito ang rehas, pero para itong bingi.

Kumapit ako sa mga bakal at desperadong niyugyog ang pinto, pero tinalikuran lang ako ng pulis. Doon na ako napahagulgol nang maigi. Pero hindi pa man ako nakakatagal sa pag-iyak, may sumigaw na mula sa likuran ko.

"Napakaingay mo! May natutulog dito! Gusto mo bang pasakan ko ng kahoy 'yang bibig mo?!"

Banta iyon ng isang babaeng kanina lang ay nakahiga, pero ngayon ay nakatayo na malapit sa akin. Agad kong naitikom ang aking bibig at tahimik na lang na napahikbi. Kinagat ko ang aking dila para pigilin ang anumang boses na gustong kumawala.

Ito na ba ang karma ko sa ginawa ko noon kay Tyler? Tyler was so nice to me. Wala siyang ginawa kundi puro kabutihan sa akin noon. Pero sa huli, kahit ang magpaalam man lang sa kanya ay hindi ko ginawa. Basta na lang akong umalis at tinalikuran ang nakatakdang kasal namin. I thought meeting Rowan was my fate and destiny, pero nagkamali ako.

Si Rowan pala ang karma ko...

"Mukhang mayaman. Tingnan mo naman ang kutis, wala man lang peklat," dinig kong sabi ng isang babae sa paligid ko.

Dala ng pagod sa pag-iyak, hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako sa malamig na sahig. Nakahandusay ako roon habang yakap ang aking mga tuhod.

"Sophia Aragon-Trajano, may nagpiyansa na sa'yo!"

Naalimpungatan ako nang may marahang sumipa sa braso ko. Dali-dali akong napabangon nang makita ang isa sa mga pulis na dumakip sa akin kanina na nakatayo sa paanan ko.

"Labas na. Nakapagpiyansa ka na," sabi nito. "May pipirmahan ka lang bago ka umalis. Sumunod ka sa akin."

Mabilis akong lumabas ng selda at sandali pang nilingon ang mga kababaihan doon na masamang nakatingin sa akin.

"Sir, sino po ang nagpiyansa sa akin?" tanong ko sa pulis habang naglalakad kami papunta sa opisina.

Hindi sumagot ang pulis. Pagdating namin doon ay nakita ko ang isang lalaking hindi pamilyar sa akin. Nakasuot siya ng salamin at mukhang kaedad ko lang. Matangkad siya at halatang isang professional. Inilapag ng pulis ang dokumento sa ibabaw ng lamesa kasama ang isang ballpen at may itinuro sa pinakaibaba nito.

"Pirmahan mo rito."

Dinampot ko ang ballpen at mabilis na pumirma bago ako lumapit sa lalaking nakasalamin.

"Ikaw ba... ang nagpiyansa sa akin?" tanong ko.

Tumango ang lalaki. Napangiti naman ako sa tuwa kahit hindi ko naman talaga siya kilala.

"Salamat. Maraming salamat. Sabihin mo lang kung paano kita mababayaran," sabi ko sa kanya. "Pero... bakit mo nga pala ginawa 'yun? Magkakilala ba tayo?"

Ngumiti ang lalaki pabalik sa akin.

"Hindi ka dapat sa akin magpasalamat."

Kumunot ang noo ko. "Kung ganoon, kanino?"

"Sa boss ko. Naroon siya sa labas, naghihintay sa'yo," sagot niya.

Naglakad na ang lalaki palabas ng opisina. Pinanood ko siyang maglakad habang salubong ang aking mga kilay. Nang maramdaman niyang hindi ako nakasunod, doon siya lumingon at ngumiti muli. Humakbang na ako at hinabol siya. Hinintay niya ako at sabay kaming lumabas ng presinto.

Huminto siya sa tapat ng isang marangyang Rolls-Royce.

"Naghihintay siya sa loob," sabi niya.

Tumango ako sa kanya at napalunok habang hinahawakan ang handle ng pinto. Pagbukas ko niyon, ang mukha ni Tyler ang agad kong nasilayan.