Chapter 2.1: The Contract

"Nandito ka na pala." Saad niya sa malalim na boses.

"A-Ah! O-Opo..." Tanging nasagot ko.

Bahagya siyang tumango bago ibinaling ang tingin sa mga kasambahay.

Teka? Bakit ba ako nauutal?

"Lumabas muna kayong lahat." Sabay-sabay na yumuko ang mga ito.

"Masusunod po.” Sabay-sabay nilang saad.

Isa-isang nagsilabasan ang mga kasambahay, maging si Mrs. Alvarez at Adrian. Sa loob lamang ng ilang segundo, kaming dalawa na lang ang naiwan sa napakalawak na sala. Lalong akong kinabahan ng maiwan kaming dalawa. Pakiramdam ko, kahit ang sarili kong paghinga ay masyadong malakas.

Lumapit siya sa akin. Bawat hakbang niya ay mabagal ngunit tiyak. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi ko magawang umiwas ng tingin. Mula sa aparador sa gilid niya ay kinuha niya ang itim na leather folder. Marahan niya iyong binuksan at kinuha ang dokumento saka inilapag sa mesa.

"Basahin mo." Sambit niya at napatingin ako doon.

"Binasa ko na ang kontratang ipinadala ninyo." Buong tapang kong saad.

"Iba ito sa nabasa mo." Saad niya na nagpakunoot sa noo ko.

“Ha?”

"Diyan nakasaad ang mga kondisyon ng kasal."

Sumikip ang dibdib ko sa aking narinig. Tiningnan ko lang siya habang siya naman ay nakatayo lamang sa harap ko. Walang emosyon ang mukha niya, pero kitang-kita sa kilos niya na sigurado siyang pipirma ako sa huli.

"May tanong ka?" Napakurap ako ng sabihin niya iyon.

“Pinilit mo ba ang tatay na pumirma sa dokumentong ito?” Pinilit kong maging buo ang boses ko.

Narinig ko ang mahinang pagtawa niya, “Walang namilit sa tatay mo at kung tutuusin ay siya ang nakaisip na ikaw ang ipambayad.”

Si Tatay ang naka-isip? Imposible, ‘di ba? Hindi totoo ang mga naiisip ko kagabi.

Hindi! Hindi dapat!

“Sinungaling!” Sigaw ko.

“I knew you'd say that. So, here’s the proof.” Sambit niya at hinagis sa akin ang isang cellphone na nasalo ko naman kaagad.

“Play the video.” Ngising saad nito.

Nagdadalawang isip man ay sinunod ko siya.

Mula sa taas ang kuha ng cctv. Nakatayo si Tristan samantalang si Tatay naman ay nakaluhod sa harap niya. Nangilid ang mga luha ko ng marinig ko ang mga sinabi ni Tatay…

"Sir Tristan… makakabayad po ako. Sadyang kailangan lang ng pera ng anak kong may sakit. Nasa ospital po kasi siya ngayon." Nagmamakaawa ang boses ni Tatay.

"Really?" tanong niya habang marahang inaayos ang manggas ng kanyang coat.

"Your daughter needs medical treatment... yet you're here gambling. What a pathetic excuse?"

Natawa si Tristan sa sagot ni Tatay saka napailing.

"Nagsasabi po ako ng totoo, Sir."

"Did I ask?" putol ni Tristan.

Tumayo siya at dahan-dahang lumapit kay Tatay.

"You've already lost more money than you can ever repay."

Huminto si Tristan sa harap ni Tatay. "So tell me… Why should I believe a liar?"

"Sir... dalawang linggo lang po. Kahit tatlong linggo. Makakapag-ipon po ako. Kailangan ko lang maipasok sa ospital ang anak ko."

"I don't care." sabi ni Tristan at tinalikuran si Tatay.

“Sige! Ganito na lang… Gagawin kong pambayad ang panganay ko kung hindi ko kayang bayaran ang utang ko. Tingnan mo, isinulat ko na rito. Gawin mo na lang legal…” Parang napapraning na saad ng tatay ko.

“What the hell are you talking about?” May galit ang boses nito.

“Pangako! Magbabayad ako. Sa ngayon, ang anak ko muna ang ipambabayad ko.”

Biglang sinipa ni Tristan ang maliit na mesa sa harap niya. Malakas ang lagapak nito sa sahig, dahilan upang magkalat ang mga gambling chips sa buong opisina.

Napapikit sa takot si Tatay. "Too many excuses."

"Magbabayad po ako! Pangako!"

"Ilang buwan ko nang naririnig ang salitang iyan pero sa mga araw na lumilipas ay lalo ka lang nalulubog sa utang!" Sigaw nitong muli.

Kinuha ni Tristan ang dokumento at iniabot iyon sa tauhan niya.

“Redo this contract based on what he wants. Then legalize it.”

Makalipas ang ilang sandali, bumalik ang kanyang tauhan at iniabot sa kanya ang bagong dokumento. Inilapag iyon ni Tristan sa mesa.

"You have one week. That's my final offer, and if you fail..." Yumuko si Tristan hanggang magtapat ang mukha nila ni Tatay.

"I'll collect what's mine." Pagpapatuloy ni Tristan sa malamig na tono.

Doon natapos ang video. Hindi ako makapaniwala sa napanood ko. Si tatay ba talaga ang nagsabi no’n?

Sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko.

"The video says it all, doesn't it? No need to explain everything…"

Napabuntong-hininga ako.

Naglakad siya patungo sa malaking bintana. Nakatalikod siya sa akin habang nakatanaw sa hardin.

"Hindi ako pumayag sa kasalang ito." Sambit ko sa kanya.

"Dahil wala kang pagkakataong tumanggi at lalong wala kang magagawa." Mabilis niyang saad.

Mariin kong napakuyom ang mga kamao ko.

"Hindi ako bagay na puwedeng ipambayad."

"Hindi ko kasalanan na kaya kang ipambayad ng ama mo…”

Napakagat labi ako sa narinig ko.

"Oo, hindi ka bagay."

"Kaya bakit—" Pinutol niya ako sa pagsasalita.

"Kasunduan ito at ang ama mo ang pumirma."

Napakagat ako sa labi.

"Patay na ang tatay ko."

"Alam ko."

"Wala na siyang obligasyon."

"Meron, ipinasa niya sayo." Parang may kumurot sa puso ko ng direkta niyang sabihin iyon sa akin.

"Paano niyo nagagawang magsalita nang ganoon kadali?" Bahagya niyang ikiniling ang ulo.

"Dahil negosyo ang usapan natin."

"Negosyo?"

Hindi ko napigilang matawa ng mapait.

"Namatayan ako ng ama. At ngayon, nalaman kong ipinagbili niya ako para sa utang niya. Tapos sasabihin ninyong negosyo lang iyon?" Nagsimula na namng mag-unahan ang mga luha ko.

"Hindi ba kayo naaawa? Lahat ba ng tao sa inyo ay numero lang?" Hindi ko namalayang tumataas na ang boses ko.

"Wala ba kayong pakialam sa nararamdaman ng iba?" Marahas kong pinunasan ang mga luha ko.

“Bakit sa akin mo binubunto ang galit na para sa tatay mo? Kung tutuusin ako ang lugi dito. Napakalaking halaga ng utang sa akin ng tatay mo, tapos ano? Ikaw ang makukuha kong kabayaran? Paano mo pa siya nagagawang ituring na tatay matapos mong mapanood ang video na iyon?” Natawa ito ng hindi makapaniwala.

Lalo akong naluha.

“Tatay ko pa rin iyon.” Hiyaw ko.

“I don't care kung bato man ang iiyak mo diyan sa kinatatayuan mo. Hindi maibabalik ng mga luha mo ang perang inutang sa akin ng tatay mo!” Madiin na may halong inis ang bawat salita nito.

"Sagutin mo ako. Kung ikaw ang nasa posisyon ko. Alam mong maraming utang ang isang tao,” nagtaas ito ng kilay saka ako tinuro.

“And that person even agreed to use his own daughter as payment. On top of that, namatay siya bago pa niya ako mabayaran. Hindi mo ba tatanggapin ang bayad na siya mismo ang nag-alok? ” Napangisi ito ng nakakakilabot.

“Kaia, this is how business works. Kung hindi kaya ibigay ng tao ang perang kinuha niya ay marahil pwede na kahit ang buhay ng isang tao.”

"Napakadali para sa inyong sabihin iyon."

"Tama ka." Tumalikod siyang muli.

"Dahil hindi ko kailangan ipaliwanag ang sarili ko. Lalo na sa isang tulad mo na hindi alam ang mundong ginagalawan ko.” Malamig na saad niya

“You're pathetic.” Malamig na usal ni Tristan.

Hindi ko alam kung maiinis ba ako o matatakot. Hindi ko pa kailanman nakilala ang isang taong ganito kalamig. Pakiramdam ko, kahit magsalita siya buong araw ay wala pa rin akong malalaman tungkol sa kanya.

Bigla niyang itinuro ang kontrata.

"Page seven."

Naguguluhan kong binuklat ang dokumento. Napahinto ako.

Sa pinakailalim ng pahina ang nakalagay ay:

All medical expenses for Luna Wynter shall be fully shouldered by the Sarmiento Foundation.

Nanlaki ang mga mata ko, saka muli ko iyong binasa. Hindi ako nagkakamali.

Lahat ng gastusin, gamot, therapy pati ang operasyon.

"Totoo ba ito?" Utal na tanong ko sa kanya.

"Totoo."

"Walang kapalit bukod sa kasal?"

"Kasama iyan sa kasal. Maaaring ituring na plus one…" Natahimik ako.

Bigla kong naalala ang doktor. Ang mga bill sa ospital. Ang mga gabing umiiyak si Luna dahil sa sakit. Kung pipirma ako… Mabubuhay ang kapatid ko. Kung hindi… Hindi ko alam kung hanggang kailan ko pa siya makakasama. Pakiramdam ko'y may dalawang kamay na humihila sa akin sa magkaibang direksiyon.

Ang puso ko at ang responsibilidad ko bilang ate.

"Kailan ang kasal?" Tanong ko nang mahina.

"Wala pang eksaktong petsa." Napakagat-labi ako.

"Kapag pumirma ka ngayon… Sumula ngayon, dito ka na titira."

Napatingin ako sa paligid. Maganda ang bahay na ito pero magsisilbi itong kulungan ko.

At siya… Ang may hawak ng susi ng kalayaan ko. Tahimik niyang inilapag ang isang mamahaling fountain pen sa ibabaw ng kontrata.

"Meron kang sampung minuto."

"Sampung minuto?" Tumango siya.

"Para magpasya… Kapag tumanggi ka ihahatid ka ni Adrian pauwi."

Napakurap ako. "Hindi kita pipilitin."

"Bakit pakiramdam ko, kahit sabihin ninyong may pagpipilian ako ay wala naman talaga?"

Sa pagkakataong iyon, bahagyang ngumiti si Tristan. Hindi iyon masayang ngiti. Isa iyong ngiting tila may itinatagong kahulugan.

"Tama ka."

Nagsimula siyang maglakad palabas ng sala. Pagdating sa pintuan, sandali siyang huminto.

Hindi siya lumingon pero malinaw kong narinig ang huli niyang sinabi.

"Sa mundong ginagalawan ko, Miss Wynter. Ang mga pagpipilian ay para lamang sa mga taong may kapangyarihan."

“At sa sitwasyon mo lalo na ng kapatid mo…” narinig ko ang mahina niyang pagtawa. “Mukhang wala kang kapangyarihan para tumanggi…”

Pagkasara ng p***o, muli akong naiwang mag-isa.

Nakatitig sa kontratang nasa harap ko, at sa panulat na maaaring magbago… O tuluyang sumira sa buhay ko.