جميع فصول : الفصل -الفصل 9

Sa isang pribadong opisina sa loob ng isang eksklusibong sugalan, nakaluhod ang isang matandang lalaki sa harap ng lalaking kilalang walang pinapatawad pagdating sa utang.Tahimik na nakaupo si Tristan Sarmiento, nakahalukipkip habang pinagmamasdan ang nanginginig na matanda. Ang mamahaling itim niyang suit ay lalong nagbigay-diin sa malamig niyang presensya."Isang linggo." Maikling sagot nito, ngunit sapat na iyon upang makaramdam ng kaba ang kausap niya."Isang linggo para mabayaran mo ang lahat ng utang mo." Ulit nito kaya napalunok ang matanda bago muling yumuko."Sir Tristan… makakabayad po ako. Sadyang kailangan lang ng pera ng anak kong may sakit. Nasa ospital po kasi siya ngayon.""Really?" tanong niya habang marahang inaayos ang manggas ng kanyang coat."Your daughter needs medical treatment... yet you're here gambling."Natawa si Tristan sa sagot ng matanda saka napailing."What a pathetic excuse." sambit nito saka ngumisi."Nagsasabi po ako ng totoo, Sir.""Did I ask?" put

Dahan-dahang bumagal ang sinasakyan namin hanggang sa tuluyan itong huminto sa harap ng isang malaking gate. Tahimik akong nakaupo sa loob ng sasakyan habang mahigpit na yakap ang maliit kong backpack. Pakiramdam ko ay nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa malaking gate na nasa harapan namin. Kanina pa kami nakarating, pero tila ayaw pa ring gumalaw ng mga paa ko.Huminga ako nang malalim.Ito na… Ito na ang simula ng buhay na hindi ko pinili.Maya-maya'y bumukas ang pinto sa harapan ng sasakyan. Bumaba si Adrian at paikot na nagtungo sa kinauupuan ko. Marahan niyang binuksan ang pinto."Miss Wynter," magalang niyang sambit. "Narito na po tayo."Marahan akong tumango. Pagkababa ko ng sasakyan, agad akong sinalubong ng malamig na simoy ng hangin. Napatingala ako at namangha sa nakita ko. Hindi ko alam kung matatawag pa ba iyong mansyon, dahil mas mukha itong palasyo.Napakataas ng mga puting haliging nakatayo sa harapan nito. Kumikinang din ang malalawak na salaming bintana

Kaia's POVTahimik ang buong kapaligiran at tanging tunog lang ng lumang orasan ang naririnig. Bawat segundo ay tila kasabay ng mas mabilis na pagtibok ng puso ko. Napabuntong-hininga ako bago muling ibinaba ang tingin sa unang pahina.CONTRACTIsang salita sa ordinaryong tinta sa puting papel. Ngunit nakasalalay ang buong buhay ko. Pakiramdam ko, mas mabigat pa ito kaysa sa anumang bagay na nahawakan ko sa buong buhay ko. Dahan-dahan kong inabot ang dokumento. Hindi ko napigilan ang bahagyang panginginig ng mga daliri ko.Hindi ko alam kung dahil ba sa takot… O dahil alam kong kapag binuksan ko ito, wala nang paraan para ibalik ang dati kong buhay. Kahit wala siya dito pakiramdam ko'y alam niya ang bawat kilos ko. Parang hinihintay lang niya ang susunod kong gagawin.Huminga ako nang malalim bago ko tuluyang binuksan ang unang pahina. Akala ko, makikita ko roon ang detalye ng kasal o mga legal na dokumentong kailangan lang pirmahan.Ngunit nagkamali ako. Sa pinakataas ng pahina, iis

“Tristan Sarmiento at Kaia Wynter, naparito kayo nang may malayang kalooban at nang mapatibay ang inyong pag-ibig sa harap ng Simbahan at ng sambayanang ito. Kaya’t hinihiling ko na buong katapatan ninyong sagutin ang aking mga itatanong.” Napatingin ang pari kay Tristan ng sabihin niya iyon.“Tristan, bukal ba sa inyong loob ang inyong pagparito upang pakasalan si Kaia na iyong kaharap ngayon?“Opo, Padre.” Diretsong sagot nito pero walang emosiyon.Nang humarap sa akin ang pari ay pakiramdam ko ay biglang nanuyo ang lalamunan ko.“Kaia, bukal ba sa inyong loob ang inyong pagparito…” Hindi po pero wala akong choice dahil gusto kong gumaling ang kapatid ko.Gusto kong isagot iyon sa pari!“Upang pakasalan si Tristan na iyong kaharap ngayon?”Binuka ko ang bibig ko ngunit walang lumbas na boses. Napatingin ako sa lalaking katabi ko parang wala siyang pakialam kung ano

Sa mga oras na ito ay binabalot na ako ng takot habang kaharap si Tristan."Binasa mo ang kontrata, ‘di ba?"May banta ang boses nito kaya agad akong napatango."At naaalala mo ang mga nakasaad doon?"Tumango ako ng taasan niya ako ng kilay."Kung gano'n..." Bahagya siyang huminto. "Sundin mo.”Napayuko ako."Hindi ko naman intensiyong makialam.""Hindi iyon ang punto.""May narinig akong sumisigaw,”“At gusto mong malaman kung bakit." Hindi iyon tanong… isang statement ng bagay na gusto kong malaman.Gusto kong malaman ang totoo.Bakit may sumisigaw?Bakit parang walang nagulat?Bakit walang kahit isang kasambahay ang lumabas?At bakit siya… Parang sanay na sanay na rito?Akala ko, magsasalita na siya. Akala ko, kahit kaunting ipapaliwanag niya… pero mali na naman ako."Tandaan mo, Kaia." Bahagya siyang tumigil."Hindi kita asawa. Nandito ka pang dahil pambayad utang ka ng tatay mo at gusto mong ipagamot ang kapatid mo.” Bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay tila unti-unting dum