LOGINClara Santos POV "Sebastian, gising. Alas-dose na." Dahan-dahan kong niyanig ang balikat ni Sebastian. Humalinghing siya nang konti at mas lalong isiniksik ang mukha sa unan. Ramdam ko ang pagod niya; maghapon silang nasa greenhouse ni Ben para mamitas ng sili at mag-ayos ng mga bagong plots. Pero kailangan naming simulan ang batch na ‘to ngayon para umabot sa delivery bukas ng hapon. "Five minutes, Hon..." bulong niya, paos pa ang boses. "Sabi mo gisingin kita nang saktong midnight. Si Diana, nasa baba na yata, narinig ko nang bumukas ‘yung gripo," sabi ko habang tumatayo para isuot ang aking cardigan. Sa wakas, bumangon din si Sebastian. Gulo-gulo ang buhok niya at medyo mapungay pa ang mga mata, pero pilit siyang tumayo. "Okay, okay. I'm up. Kape muna, please." Pagbaba namin sa kusina, tama nga ako. Nakasuot na si Diana ng apron at hairnet, habang tinitimbang ang mga balat ng bawang sa isang malaking tray. Ang liwanag ng kusina ay tila isang maliit na isla sa gitna ng madilim
Clara Santos POV "Hon, okay na ba 'tong suot ko? Hindi ba masyadong formal? O baka naman mukha akong pupunta lang sa palengke?" Natawa ako habang pinagmamasdan si Sebastian sa harap ng salamin. Suot niya ang isang maayos na polo shirt na kulay navy blue at khaki pants. Malinis ang gupit ng buhok niya at amoy fresh citrus siya. Kumpara sa hitsura niya nung isang araw na puno ng putik mula sa pond, mukha na naman siyang 'yung Sebastian na nakilala ko sa siyudad—pero mas relax ang aura ngayon. "You look fine, Sebastian. Bagay lang 'yan para sa meeting sa isang local restaurant owner. Hindi mo kailangang mag-full suit, baka ma-intimidate sila sa 'yo," sabi ko habang inaayos ang kwelyo niya. "Medyo kinakabahan ako, Clara. Ewan ko ba, mas kabado pa ako rito kaysa nung nag-pitch ako sa mga investors sa Singapore noon," pag-amin niya habang kinukuha ang kanyang briefcase—na ngayon ay hindi na laptop ang laman, kundi tatlong sample jars ng chili garlic sauce at ilang flyers. "Kasi persona
Clara Santos POVAlas-sais y medya pa lang ng umaga pero ramdam ko na ang init ng sikat ng araw habang bumababa kami ni Diana sa tricycle ni Mang Gorio. Pagdating namin sa plaza, bumungad sa amin ang ingay ng mga tao at ang makukulay na tents na nakahilera sa paligid ng fountain. Agad naming natanaw ang aming booth sa bandang gilid, malapit sa isang malaking puno ng narra."Ate, tignan mo! Ang ganda nung pwesto nina Kuya," bulong ni Diana habang bitbit ang kanyang bag na puno ng flyers.Nakita ko si Sebastian na seryosong-seryoso sa pagkakabit ng tarpaulin sa kawayang frame na ginawa nila kagabi. Si Ben naman ay busy sa paglalatag ng isang puting kumot sa folding table para magmukhang presentable ang aming display. Pawisan na si Sebastian, pero bakas sa mukha niya ang focus na dati ay nakikita ko lang kapag nasa harap siya ng computer sa Makati."Hon! Nandito na kami," tawag ko habang papalapit sa booth.Lumingon si Sebastian at agad na ngumiti. "Sakto ang dating niyo. Ben, tulungan m
Clara Santos POV Alas-kwatro pa lang ng hapon pero busy na ang lahat sa dining area. Punong-puno ang mesa ng mga bote ng chili garlic sauce, mga sticker labels, at iba’t ibang kulay ng ribbons. Simula na kasi ng paghahanda namin para sa town market day bukas. Ito ang unang beses na magtatayo kami ng sariling booth sa plaza, kaya medyo high-tension ang lahat, lalo na si Diana. "Ate, ‘yung printer, parang nagloloko uli. Ang pale nung red na lumalabas," reklamo ni Diana habang niyayanig ang ink cartridge ng laptop printer niya. Inilapag ko muna ang hawak kong gunting. "Baka kailangan lang i-clean ‘yung heads, Diana. O kaya naman, baka paubos na talaga ‘yung ink. May extra ka pa ba dyan?" "Meron pa sa box, check ko lang. Ben! Paki-abot nga nung yellow na box sa ilalim ng sofa!" sigaw ni Diana patungo sa sala. Mabilis namang rumesponde si Ben, dala ang hinahanap na box. "Heto na po, Ma’am Diana. Sir Sebastian, ‘yung mga crates po ba sa labas, kailangang hugasan uli?" "Oo, Ben. Sigurad
Clara Santos POV Alas-sais pa lang ng umaga, amoy bawang na ang buong paligid. Hindi pa ako nakakababa ng hagdan, naririnig ko na ang tunog ng malaking sandok na tumatama sa ilalim ng kawa sa labas. Pagdating ko sa kusina, nakabukas na ang back door at kitang-kita ko sina Sebastian at Ben na nakatayo sa harap ng dalawang burner. "Good morning, Hon. Ang aga ng start natin ah," bati ko habang naglalakad patungo sa coffee maker. Lumingon si Sebastian, may suot na apron at face mask para hindi masyadong maubuhan sa anghang. "Morning! Sabi kasi ni Papa, mas magandang magluto habang malamig pa ang simoy ng hanging. Kapag sumikat na ang araw, baka hindi na namin kayanin ang init dito sa labas." "Sir Sebastian, 'yung apoy po, kailangan bang hinaan? Masyado na pong mabilis 'yung pag-brown ng bawang," tanong ni Ben habang seryosong nakatingin sa niluluto niya. "Hinaan mo ng konti, Ben. We want it crunchy, hindi sunog. Alalahanin mo, 'yung quality ang habol natin dito," sagot ni Sebastian b
Clara Santos POV Alas-singko pa lang ng hapon pero medyo madilim na ang langit, senyales na baka bumuhos ang ulan mamaya. Inilabas ko si Lucas sa veranda para pahanginan, habang sa malayo ay natatanaw ko sina Sebastian at Ben na naglalakad pabalik mula sa greenhouse. May bitbit silang mga basket na punong-puno ng matingkad na pulang sili at malalaking piraso ng luya. "Hon! Look at these! Napakarami nating nakuha ngayon," sigaw ni Sebastian habang itinataas ang isang basket. Hingal na hingal siya pero bakas ang tuwa sa kanyang mukha. "Wow, parang mas marami 'yan kaysa nung nakaraang linggo ah," pansin ko nang makalapit sila. Ibinaba ni Ben ang basket sa sahig ng veranda. "Opo, Ma'am Clara. Nagulat nga po kami ni Sir Sebastian, halos sabay-sabay silang nag-hinog. Siguro dahil sa ganda ng sikat ng araw nung mga nakaraang araw." Lumabas si Diana mula sa loob ng bahay, bitbit ang kanyang paboritong clipboard. "Oh my god! Look at the color! Perfect timing, guys. May tatlong orders tayo
Clara Santos POV Alas-onse na ng gabi pero dilat na dilat pa rin ang mga mata ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang nararamdaman ang bawat galaw ni Lucas sa loob ng tiyan ko. Limang buwan na, at ramdam ko na ang bigat sa bawat pag-ikot ko sa kama. Sa kabilang kwarto, naririnig ko a
Clara Santos POV Tahimik ang buong bahay pagbalik namin mula sa Mines View. Kahit nasa iisang bubong kami ni Sebastian, pakiramdam ko ay may napakalaking pader na nakatayo sa pagitan naming dalawa. Ang "dahan-dahan" na sinasabi niya ay tila naging paraan na niya para hindi ako tuluyang makaalis,
Clara Santos POV Pagkaalis ni Sebastian, hindi ako mapakali. Ang mga salita ni Sister Agnes sa telepono ay parang sirang plaka na paulit-ulit sa isip ko. Kung si Julian pala ang architect na kasama ni Papa sa project na gumuho, bakit ngayon lang siya nagpakita? At bakit parang takot si Sebastian
Clara Santos POV Nakatayo lang kami sa gitna ng kusina. Ang tanging ingay ay ang mahinang pagpatak ng tubig mula sa gripo at ang tunog ng hangin sa labas. Hawak ni Sebastian ang kanyang cellphone nang napakahigpit, habang ako naman ay nakatingin sa mga bubog ng baso sa sahig. "Spam nga lang 'yu







