CHAPTER 2: The Cold Welcome

Clara Santos POV

Madilim na nang huminto ang limousine sa tapat ng isang dambuhalang gate. Matapos ang ilang minutong paglalakbay sa gitna ng masukal na kagubatan, bumungad sa harap ko ang isang modernong mansyon. Gawa ito sa glass at black stone. Maganda, oo, pero mukhang walang buhay.

Eksakto sa akin. Isang magandang bangkay sa loob ng isang mamahaling kabaong.

“Baba,” maikling utos ni Sebastian.

Hindi ako kumilos. Nakatitig lang ako sa labas, nanginginig ang mga kamay na nakapatong sa kandungan ko. Bago pa ako makahinga nang malalim, bumukas ang pinto sa gilid ko. Mariin akong hinila ni Sebastian palabas.

“I said, get out,” pag-uulit niya. Walang bakas ng pasensya sa kanyang boses.

Dinala niya ako sa loob. Sinalubong kami ng tatlong katulong na nakasuot ng uniporme. Nakayuko silang lahat, tila takot na tumingin sa mga mata ng kanilang amo.

“Sir Sebastian, handa na po ang silid,” sabi ng isang matandang babae, ang mayordoma marahil.

Tumingin si Sebastian sa akin, mula ulo hanggang paa, na tila ba isa akong duming nakadikit sa sapatos niya. “Manang, take her to the guest room—the one near my suite. And call the garbage disposal.”

Kumunot ang noo ko. “Garbage disposal?”

Hindi ako pinansin ni Sebastian. Hinarap niya ang mga katulong. “Itapon niyo lahat ng suot niya. Pati ang mga gamit na dala niya mula sa bahay ng tatay niya. Sunugin niyo kung kailangan. I don’t want anything from that filthy house inside my property.”

“Sandali!” sigaw ko. “Wala akong dalang gamit, pero ang suot ko... ito na lang ang meron ako!”

Isang malamig na tawa ang pinakawalan ni Sebastian. Humakbang siya palapit sa akin hanggang sa maramdaman ko ang pader sa likuran ko. Nilagay niya ang magkabilang kamay sa gilid ng ulo ko, kinukulong ako sa kanyang bisig.

“Everything you own belongs to your past, Clara. At ang past mo? Wala na ‘yun. You are in my world now. I decide what you wear, what you eat, and when you breathe.”

Tinalikuran niya ako at naglakad paakyat ng hagdan. “Manang, make sure she’s cleaned up. Deliver the new clothes I ordered. Siguraduhin niyo ring hindi siya makakalabas ng kwarto nang wala ang pahintulot ko.”

Para akong basang sisiw na nanginginig habang ginagabayan ng mga katulong paakyat. Dinala nila ako sa isang malawak na silid. Minimalist ang disenyo—puti, abo, at itim. Napakalamig ng aircon, kasing-lamig ng pagtanggap sa akin ng bahay na ito.

Pilit nilang kinuha ang suot kong dress. Binigyan nila ako ng isang silk robe na halos wala nang tinatago sa balat ko. Maya-maya pa, pumasok ang dalawang lalaking tauhan at kinuha ang maliit kong pouch na naiwan sa kama. Doon nakalagay ang picture namin ni Papa at ang lumang cellphone ko.

“Huwag! Akin ‘yan!” pagmamakaawa ko.

“Utos po ni Sir Sebastian, Ma’am. Pasensya na po.”

Pinanood ko silang lumabas. Gusto kong sumigaw at magwala, pero wala akong lakas. Napaupo na lang ako sa gilid ng kama at niyakap ang sarili ko. Maya-maya pa, bumukas ang pinto.

Pumasok si Sebastian. Maluwag na ang suot niyang puting polo, bukas ang unang tatlong butones nito. Hawak niya ang isang baso ng whiskey. Ang matalim niyang tingin ay agad na dumapo sa akin.

“The silk suits you,” saad niya habang dahan-dahang lumalapit. “At least now, you look like a billionaire’s property, not some charity case.”

“Bakit mo ba ginagawa ito?” tanong ko, pilit na pinatatatag ang boses ko. “Kung galit ka sa tatay ko, bakit kailangang ako ang magbayad? I didn’t do anything to you!”

Itinabi niya ang baso sa nightstand. Sa isang mabilis na galaw, itinulak niya ako sa gitna ng kama. Napasinghap ako nang pumatong siya sa akin, ang bigat ng katawan niya ay tila sumasakal sa akin.

Hinawakan niya ang kaliwang kamay ko. Mariin niyang tiningnan ang wedding ring na kapapasok lang sa daliri ko kanina sa hotel.

“You’re wrong, Clara,” bulong niya, ang boses niya ay malalim at mapanganib. “You did the crime of being his daughter. And that is enough for me to hate you.”

Hinila niya ang singsing mula sa daliri ko. Napangiwi ako sa higpit ng hawak niya.

“This ring...” tinaas niya ang ginto sa harap ng mga mata ko. “Don’t get any ideas, Clara. This ring doesn’t mean I love you. It doesn’t mean we have a future.”

Dinuro niya ang dibdib ko gamit ang dulo ng singsing.

“It means I own you. It’s a collar. My collar.”

Ramdam ko ang pag-init ng mukha ko. Ang galit at hiya ay naghahalo. Akala ko ay titigil na siya, pero inilapit niya ang mukha niya sa leeg ko. Naamoy ko ang alak at ang nakakalasing niyang bango. Ang kanyang mga kamay ay gumapang sa bewang ko, direkta sa manipis na silk robe na suot ko.

Napaigtad ako nang maramdaman ang lamig ng kanyang balat na humahaplos sa akin.

“Now,” wika niya, ang mga mata niya ay nag-aapoy sa isang emosyong hindi ko maipaliwanag. “Take off that dress. I want to see exactly what I paid for.”

Nanigas ako. Ang puso ko ay parang gustong tumalon palabas ng dibdib ko. Ito na ba iyon? Ang simula ng impiyernong sinasabi niya?

“Sebastian... please...”

“I didn't hear a 'Yes, Sir', Clara,” madiin niyang sabi habang hinihila ang tali ng robe ko.