CHAPTER 3: The Secret Debt

Clara Santos POV

Hindi ako nakatulog nang maayos. Ang bawat kaluskos sa labas ng pinto ay tila babala na babalik si Sebastian para tapusin ang sinimulan niya kagabi. Pero hindi siya bumalik. Pagkatapos niyang iparamdam ang control niya sa akin, iniwan niya akong nanginginig at lito sa gitna ng malawak na kama.

Kinabukasan, ang katahimikan ng mansyon ay mas nakakabingi pa kaysa sa kanyang mga sigaw.

Lumabas ako ng kwarto. Walang humarang sa akin, pero ramdam ko ang mga mata ng mga CCTV camera na sumusunod sa bawat galaw ko. Pababa ng hagdan, nakita ko si Manang Selya, ang matandang mayordoma na nag-aayos ng mga bulaklak sa living room.

“Manang,” tawag ko. Lumapit ako sa kanya, ang boses ko ay puno ng pagbabakasali. “Bakit ganito na lang ang galit ni Sebastian? Hindi lang ito tungkol sa pera, ‘di ba? Hindi lang utang ang dahilan kung bakit niya ako binili.”

Napatigil si Manang Selya. Tumingin siya sa paligid bago huminga nang malalim. “Hija, mas mabuting huwag mo nang alamin. Masakit ang nakaraan ng batang iyon.”

“Kailangan kong malaman, Manang. Asawa niya ako sa papel, pero tratuhin niya ako ay parang basura. Anong ginawa ng tatay ko?”

Hinawakan ni Manang Selya ang kamay ko. Malamig ang kanyang mga daliri. “Sampung taon na ang nakalilipas... May kapatid si Sir Sebastian. Si Diana. Siya ang buhay ni Sir. Pero dahil sa isang maling desisyon ng kumpanya ng tatay mo—isang konstruksyon na minadali at tinipid sa materyales—gumuho ang building kung nasaan si Diana.”

Nanigas ang buong katawan ko. Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

“Namatay si Diana, Clara. At ang tatay mo? Ginamit niya ang koneksyon niya para makalusot sa batas. Walang nakulong. Walang nagbayad. Kaya ngayon... ikaw ang pinagbabayad ni Sir Sebastian.”

Napabitaw ako sa pagkakahawak sa lamesa. Kaya pala. Kaya pala ganoon kadilim ang tingin niya sa akin. Hindi lang ako basta property—ako ang simbolo ng kawalan ng katarungan na dinanas niya.

Hindi ko na kaya. Kailangan kong makaalis dito.

Habang abala ang mga katulong sa kusina, dahan-dahan akong lumabas patungo sa garden. Nakita ko ang mataas na bakod sa dulo ng property. Kung makakalabas ako rito, baka may madaanan akong kalsada. Baka may makatulong sa akin.

Tumakbo ako. Kahit masakit ang paa ko, kahit hingal na hingal ako, hindi ako tumigil. Narating ko ang gate sa likod. Mukhang hindi ito gaanong binabantayan. Sinubukan kong akyatin ang grills. Muntik na akong makatawid nang biglang may humawak sa binti ko.

“Saan ka pupunta, Mrs. Vergel?”

Isang malaking guard ang humila sa akin pababa. Napasigaw ako sa takot. Hindi lang isa, kundi tatlo silang pumalibot sa akin.

“Bitawan niyo ako! Hayaan niyo akong umalis!”

“Sir’s orders, Ma’am. No one leaves without his permission.”

Binuhat nila ako na parang sako ng bigas. Kahit anong sipa at suntok ko, wala akong nagawa. Ibinalik nila ako sa loob ng mansyon, diretso sa main office ni Sebastian.

Pagbukas ng pinto, bumungad ang bulto ni Sebastian. Nakatayo siya sa harap ng malaking bintana, may hawak na baso ng alak kahit tanghaling tapat. Ang aura niya ay mas nakakatakot kaysa kagabi.

“Leave us,” malamig niyang utos sa mga guards.

Nang sumara ang pinto, hinarap niya ako. Hinagis niya ang hawak niyang baso sa pader. Nabasag ito nang pira-piraso, kasing-bilis ng pagdurog ng pag-asa ko.

“You tried to run,” mariin niyang sabi habang naglalakad palapit.

“Sebastian, please... nalaman ko na. Patawarin mo si Papa, hindi niya sinasadya—”

“Hindi sinasadya?!” Isang malakas na hampas sa lamesa ang nagpatahimik sa akin. “Dahil sa kanya, wala akong pamilya! At ngayon, susubukan mong takasan ang parusa mo?”

Kinuha niya ang suot niyang silk necktie at mabilis na tinanggal ito mula sa kanyang leeg. Hinuli niya ang dalawa kong kamay. Sa sobrang bilis ng galaw niya, hindi ako nakapanlaban.

Madiin niyang itinali ang necktie sa aking mga pulso—paulit-ulit at mahigpit—hanggang sa hindi ko na maigalaw ang mga kamay ko.

“Sebastian, nasasaktan ako!” sigaw ko habang pilit na kumakawala.

Itinulak niya ako paupo sa kanyang swivel chair. Yumuko siya para magkatapat ang aming mga mukha. Ang kanyang mga mata ay parang apoy na tumutupok sa akin.

“Masakit? That’s nothing compared to what I felt when I buried my sister, Clara.”

Hinawakan niya ang panga ko, madiin, pilit akong pinatitingin sa kanya.

“Listen to me very carefully. Try to run again, and I’ll make sure your father rots in jail by tomorrow morning. I have the evidence. I have the power. One word from me, and he will die behind bars.”

Nanginig ang labi ko. Ang luha ko ay tuloy-tuloy na pumatak sa mga kamay kong nakatali.

“You are mine, Clara. In every way possible. Until I say I’m done with you, you stay in this house, in my bed, and under my thumb.”