CHAPTER 1: The Auctioned Daughter

Clara Santos POV

“Clara, patawarin mo ako. Wala na tayong ibang paraan.”

Iyon ang mga salitang paulit-ulit na sumasaksak sa dibdib ko habang nakatingin ako sa labas ng bintana. Tatlong itim na SUV ang nakaparada sa tapat ng bahay namin. Mukha silang mga kabaong na naghihintay na lamunin ako nang buo.

Hinarap ko si Papa. Basang-basa ang mukha niya ng luha. Ang matapang at kagalang-galang na lalaking nagpalaki sa akin ay mukhang basang sisiw na nanginginig sa takot ngayon.

“Binenta mo ba talaga ako, Pa?” mahina kong tanong. Halos hindi ko na makilala ang sarili kong boses.

“H-hindi ganoon iyon, anak. Si Sebastian Vergel... siya lang ang makakasalba sa atin sa utang. Siya lang ang makakapigil sa kasong isasampa laban sa akin.”

Sebastian Vergel.

Sino ba ang hindi nakakakilala sa pangalang iyon? He is the 'Ruthless King of Real Estate.' Usap-usapan sa business world na wala siyang awa. Isang pating na handang lumamon ng kahit sino. At ngayon, ako ang nagsisilbing pambayad sa kasalanan ng pamilya ko.

“Kailangan mo nang sumama sa kanila, Clara,” bulong ni Papa.

Bumukas ang pinto. Pumasok ang dalawang lalaking naka-suit at shades. Wala silang imik. Iginiya nila ako palabas na parang isang kriminal. Wala akong dalang gamit. Ang suot ko lang ay ang puting dress na binili ni Papa kahapon—ang damit na magsisilbing wedding gown ko sa isang kasalang wala namang pagmamahal.

Pinasakay ako sa gitnang sasakyan. Sobrang tahimik ng biyahe. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabilis na kabog ng dibdib ko.

Tumigil kami sa isang five-star hotel sa Makati. Hindi ako dinala sa simbahan. Walang flowers at walang guests. Sa halip, dinala ako sa isang private suite sa pinakataas na floor.

Doon, nakatayo ang isang lalaki na nakatalikod sa akin. Matangkad siya. Malapad ang mga balikat na tila kayang pasanin ang buong mundo. Isang judge ang nakaupo sa gilid, may hawak na mga dokumento.

“You’re late,” malamig na saad ng lalaki.

Humarap siya sa akin. Doon ko unang nakita nang malapitan si Sebastian Vergel—mga matang kasing-talim ng patalim, panga na tila inukit sa bato. Gwapo siya, marahil ang pinakagwapong lalaking nakita ko, pero ang aura niya ay nakakamatay.

“Let’s get this over with,” utos niya sa judge.

Wala akong nagawa. Para akong isang puppet na walang sariling desisyon. Pinirmahan ko ang marriage certificate habang nanginginig ang mga kamay ko. Hindi ko man lang matingnan ang mga mata niya habang sinasabi ko ang “I do.”

Walang halik at walang selebrasyon. Pagkatapos ng pirmahan, binayaran ni Sebastian ang judge at pinalabas ang lahat, hanggang sa kaming dalawa na lang ang naiwan sa loob ng malamig na suite.

“Follow me,” maikli niyang sabi.

Sumunod ako sa kanya pababa ng hotel hanggang sa makarating kami sa isang bulletproof na limousine. Pagkapasok namin, doon ko lang naramdaman ang bigat ng lahat. Mula ngayong araw, Mrs. Vergel na ako. Pero bakit pakiramdam ko ay bilanggo lang ako?

Humikbi ako. Hindi ko na napigilan ang luhang kanina ko pa kinikimkim. Naramdaman ko ang titig niya. Malamig at walang emosyon.

“Stop crying. It’s annoying,” singhal niya.

“Ano bang gusto mo sa akin, Sebastian?” tanong ko sa gitna ng pag-iyak. “Nakuha mo na ang pirma ko. Ligtas na ang tatay ko. Bakit kailangan mo pa akong isama sa bahay mo?”

Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa mga labi niya. Nilapitan niya ako. Ramdam ko ang init ng katawan niya at ang bango ng kanyang mamahaling perfume. Hinawakan niya ang panga ko at pilit na iniharap sa kanya.

“Do you really think this is just about money, Clara? Akala mo ba ay quits na ang pamilya mo dahil lang naging asawa kita?”

Lalong humigpit ang hawak niya sa panga ko. Nasasaktan ako pero hindi ako makagalaw.

“I didn’t buy you to be a wife. I bought you to be my toy. I bought you so I can watch your life crumble, just like what your father did to mine.”

Namilog ang mga mata ko. Bago pa ako makasagot, naramdaman ko ang pag-andar ng limo palayo sa siyudad.

“Don’t cry yet, Clara,” bulong niya sa mismong tenga ko, ang kanyang mainit na hininga ay naghatid ng kilabot sa buong katawan ko. “This is just the beginning of your hell.”