Kabanata 2

"Masamang tao talaga ako, lalong lalo na sa mga doctor na matitigas ang ulo at hindi sumusunod sa akin." Aniya, ramdam na ramdam ko ang mainit niyang hininga sa aking leeg.

"P-paano mo na laman na doctor ako?" Pumiyok ang boses ko nang tanungin ko siya.

"I have my ways, Little kitten." Malalim ang boses na sabi niya. Pinasadahan niya ang kanyang daliri sa balat ng aking mukha.

"Umalis ka sa ibabaw ko, bitawan mo rin ako." Giit ko sa kanya, puno ng galit ang boses ko. Hawak hawak niya rin kasi ang mga kamay ko sa ibabaw ng aking ulo. Kahit na anong pagpupumiglas ko ay walang epekto sa higpit ng kanyang pagkakapit.

Kanina pa ako nagpupumilit, kahit sa mga tauhan niya kanina. Ubos na ubos na ang lakas ko.

"Bakit mo ba ako binili huh? Ano bang pakinabang ko sayo?" Nangingitngit ang bagang kong sabi.

His lips form a seductive smirk. "Marami. Marami kang pakinabang sa akin."

Pakinabang? Wala nga akong ibang alam kundi ang gumamot ng tao, I'm a doctor.... well before. Simula nang lumubog ang hospital namin sa utang, tumigil na ako sa pagiging doctor, at ito na nga, naibenta ako nang sarili kong ama sa taong hindi ko naman kilala at mukha pang mamamatay tao.

Bumilis ang tibok ng puso ko nang inilapit niya ang kanyang mukha sa akin. Ilang dangkal na lamang ang layo ng aming mga labi.

Nakapaslak pa rin sa kanyang pagmumukha ang isang ngisi, na kung saan ay lumalabas ang maputi niyang ngipin sa gilid mg kanyang labi, lalong lalo na ang kanyang pangil.

"You'll be my—" Hindi nito natapos ang kanyang sasabihin nang may kumatok sa pinto ng silid.

Bumaling ang tingin namin sa pinto.

"Boss, dumating na po si Boss Simoun. Gusto ka raw niyang makita," sigaw ng tao mula sa labas ng pinto.

Tinignan niya muna ako sa huling beses bago umalis sa ibabaw ko at lumabas ng silid. Pagkalabas niya ay doon ko lang na realize na kanina ko pa pala pinipigilan ang hininga ko. Malakas akong napabuga ng hangin nang wala na ang kanyang presenya.

Bakit ba ako humantong sa ganito?

Napasalampak ako sa kama, napatulala sa kisame kung saan may salamin pala, ngayon ko lang na pansin.

Bakit may salamin sa kisame? Para saan naman 'to?

Sinuri ko ang paligid, naghahanap ng matatakasan pero nabigo lamang ako dahil kahit saang sulok akong tumingin, walang binatana, walang kahit na anong bakas na puwede akong makatakas.

May kumatok nanaman muli sa pinto at iniluwal nito ang isang babaeng naka-uniform na pang-maid at may dala dala siyang tray na kung saan ay may laman na mga pagkain.

Pinagmasdan ko siyang ilagay ang tray sa isang mesa na katabi lang ng kama kung nasaan ako ngayon nakahiga.

"Kumain na po raw kayo ma'am." Porma niya, tumalikod siya para umalis ng silid pero mabilis akong tumayo at sinapak ang kanyang leeg na kung saan ay mawawalan siya ng malay.

Doctor ako, alam ko kung saang spot tatamaan para mawalan siya ng malay at hindi nga ako mabigo nang bumagsak siya sa sahig.

Kahit nanghihina amg buong katawan ay pinilit ko sarili na tumakbo paalis sa silid.

Tumakbo ako kung saan ay sa palagay ko ang labasanan. Ang laki ng bahay, mukha itong castle kaya naligaw ako. Hindi ko na alam kung saan ako pupunta, kung saan ang ruta paalis. Hanggang sa may nabangga akong isang bulto ng tao.

Akala ko babagsak na ako sa sahig pero may mga bisig na sumalo sa akin, ipinalupot niya ang kanyang maugot at malaking kamay sa aking bewang.

"Try to run away, Little kitten?"

Bahagya akong napatalon nang marinig ang malalim at madilim niyang boses.

"Running away from me is a crime. Alam mo ba kung ano ang ginagawa ko sa mga taong hindi ako sinusunod?"

Ang bilis ng puso ko, para itong nakikipagkarera. Natatakot ako ng sobra sa tuwing nagsasalita siya, kahit na naka-mask at hindi ko nakikita ang mukha niya, kitang kita ko naman kung gaano siya nakakatakot. Kung gaano naninindig ang mga balahibo ko sa tuwing malapit siya.

"...pinaparusahan ko. Gusto mo bang maparusahan, little kitten?"

"J-just l-let me go.." Nanginginig na turan ko.

"I won't. You are worth 10 Billion dollars. Huwag mong sayangin ang piso ko," giit niya. Binitawan niya na ako pero mabilis niyang kinuha ang palapulsuhan ko, inaakala atang tatakbo nanaman ako ulit.

Kinaladkad niya ako pabalik sa silid, wala na roon ang babaeng sinapak ko kanina na nawalan ng malay. Itinulak niya ako papasok sa silid nang nakarating kami roon at ini-lock ang pinto.

Halos masubsob na ako aa sahig dahil sa pagtulak niya sa akin. Wala na lamang akong ibang magawa kundi ang umiyak, humagulgol ako nang humagulgol.

I hate my life!! I hate my family, I hate the man who bought me!!! I hate all of them!

Napakasama sa akin ng mundo. Ano bang nagawa kong mali para parusahan ako ng ganito? Naging mabait naman ako buong buhay ko. Wala akong inapakang tao.

Dahil sa sobrang pag-iyak ko ay hindi ko namalayang nakatulog na pala ako. Nagising lamang ako nang may narinig na mga ingay mula sa labas. At minuto lang ay may pumasok nang mga kalalakihan sa silid.

Nanlaki ang mga mata ko at dali daling bumangon nang bumungad sa akin ang mga kalalakihan na may bitbit na sugatang lalaking naka-mask.

Anong nangyari sa kanya?

Nasa gilid lamang ako, pinagmasdan silang ilapag si Dante sa kama na ngayon ay namimilipit sa sakit.

Bumaling ang tingin ko sa pinto na ini-lock nila. Hindi nanaman ako makaalis imbis na tiyempo ko na.

"Tumawag ka na ng doctor?" Rinig kong tanong ng isang lalaki sa isang kasamahan niya. Namumukhaan ko siya, siya ang kumuha sa akin sa bahay at naglagay ng panyo sa ilong ko.

"Oo, pero mukhang matatagal ito dahil may inaasikaso raw." Sagot naman ng kanyang kausap.

"Ahhhh!!!" Sigaw ni Dante, napansin kong dumudugo ang kanyang tiyan, hawak hawak niya ito, pinipigilan niya ang pagdudurugo.

Bilang isang doctor hindi na pigilan ang sarili na lumapit sa kanya. May profession instinct kick in.