ตอนที่ 3 อุบไว้ก่อน

 

เบอร์แปลกที่โชว์อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ทำให้พริ้มพราวลังเลเล็กน้อยที่จะรับสาย ด้วยตอนนี้เป็นเวลาพักผ่อนและเธอก็กำลังนอนดูซีรีส์เรื่องโปรดอยู่พอดี แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจกดรับ

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับคุณพริ้มพราว ผมแอนดริวนะครับ”

สาวสวยเจ้าของชื่อขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยไม่คุ้นกับชื่อนี้มาก่อน เธอแน่ใจว่าไม่เคยรู้จักคนชื่อแอนดริวอย่างแน่นอน

“แอนดริวไหนคะ”

“คนที่วันนี้คุณขับรถชนท้ายไงครับ”

ดวงตากลมเบิกกว้าง อ้าปากค้าง เพิ่งสำนึกได้ว่าตัวเองเสียมารยาทมากเพราะตั้งแต่ที่รับนามบัตรจากเขาก็ไม่แม้แต่จะปรายตามองชื่อ แถมวันนี้ว่าจะโทรสอบถามความคืบหน้าเรื่องรถก็ลืมไปเสียสนิท จึงรู้สึกเกรงใจเขามาก

“คุณแอนดริว ขอโทษทีค่ะ พราวลืมไปเลย ตอนแรกจะโทรหาคุณตั้งแต่เย็นก็ติดธุระ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจว่าผู้บริหารอย่างคุณพราวคงงานยุ่ง นี่ผมโทรมารบกวนเวลาพักผ่อนของคุณพราวหรือเปล่าครับ”

ชายหนุ่มถือวิสาสะเรียกชื่อเล่นอย่างที่เธอแทนตัว ลุกจากโต๊ะทำงาน เดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียง มุมปากอมยิ้มตลอดเวลา

“ไม่เลยค่ะ พราวยังไม่นอน ยังดูซีรีส์อยู่”

ไม่รู้อะไรดลใจให้คนอย่างพริ้มพราวเปิดเผยพื้นที่ส่วนตัวให้ชายหนุ่มแปลกหน้ารับรู้ อาจเป็นเพราะว่าเขาสุภาพ ไม่ได้ดูมีพิษมีภัยก็เป็นได้

“นี่คุณพราวติดซีรีส์ด้วยเหรอครับ อย่าบอกนะว่ากำลังปีนกำแพงเมืองจีนอยู่”

แอนดริวเอ่ยถามกลั้วเสียงหัวเราะ ทำคนตัวบางปลายสายอ้าปากค้าง แก้มแดงซ่านที่ถูกจับได้ว่าตัวเองกำลังติดผู้ชายในซีรีส์

“เอ่อ...คือ”

“ขอโทษทีครับคุณพราวที่ผมเสียมารยาทแซวคุณ พอดีผมนึกถึงแม่ครับ แม่ผมก็ชอบปีนกำแพงเมืองจีนเหมือนกัน ทำไงได้ล่ะครับ ก็หนุ่ม ๆ ในซีรีส์เขาหล่อกันจริง ๆ หนุ่มไทยอย่างพวกเราชิดซ้ายไปเลย” พูดกลั้วหัวเราะพร้อมส่ายหน้า นึกเอ็นดูเธอมากขึ้นไปอีก

“คุณแม่ของคุณก็ชอบดูซีรีส์จีนเหรอคะ”

ใจชื้นขึ้นมานิดที่มีเพื่อน แม้ปกติจะไม่เคยใส่ใจว่าใครจะคิดกับเธออย่างไรก็ตาม แต่เรื่องนี้มันดูเพ้อฝันไปหน่อย ขัดกับภาพลักษณ์ผู้บริหารระดับสูงจนรู้สึกเสียความมั่นใจ

“ครับ แม่ผมท่านเป็นแฟนพันธุ์แท้เลย ดูทุกเรื่อง พระเอกคนไหนเล่นเรื่องอะไรรู้จักหมด ไว้วันหลังถ้ามีโอกาสได้เจอกัน คุณพราวคงมีเพื่อนคุยถูกคอ”

สาวสวยเลิกคิ้วเบิกตาโต คำพูดพวกนี้มันเหมือนว่าเขากำลังจีบเธอทางอ้อมอย่างไรอย่างนั้น

“เอ่อ ค่ะ แล้วที่คุณแอนดริวโทรหาพราวเพราะเรื่องซ่อมรถใช่ไหม เป็นยังไงบ้างคะ” รีบลากเขาเข้าประเด็นจริง ๆ เสียที

“ครับ ผมเพิ่งเอาเข้าอู่ พอดีมีรายละเอียดที่อยากคุยกับคุณพราวนิดหน่อย พรุ่งนี้เย็นคุณพราวว่างไหมครับ หรือถ้าไม่ว่าง เช้าวันเสาร์ก็ได้นะครับ”

“เป็นพรุ่งนี้เย็นดีกว่าค่ะ เช้าวันเสาร์พราวมีธุระแล้ว”

“ผมถามได้ไหมครับ ธุระที่ว่านี่นัดกับแฟนหรือเปล่า” เขากลั้นใจถามและคาดหวังคำตอบที่อยากได้ยิน

พริ้มพราวชะงักเล็กน้อย ยังไม่แน่ใจว่าเขาตั้งใจเข้ามาจีบหรือต้องการทำความรู้จักกันฉันเพื่อนเท่านั้น

“พราวไม่มีแฟนค่ะ ธุระกับที่บ้าน”

เธอไม่ได้โกหก แม้ธุระที่ว่าคือแอรอนจะมาทาบทามขอหมั้นเธอให้เป็นเรื่องเป็นราว แต่เธอกับลูกชายของแอรอนไม่ได้เป็นแฟนกัน ไม่เคยเห็นหน้ากันสักครั้ง ถึงพ่อจะบอกว่าเธอเคยเจอกับเขาแล้วตอนเด็ก ๆ แต่นั่นก็ตอนที่เธอยังจำความไม่ได้ด้วยซ้ำ

“ดีใจที่ได้ยินแบบนี้นะครับ งั้นวันนี้ผมไม่กวนคุณพราวแล้ว อย่านอนดึกมากนะครับ เจอกันพรุ่งนี้ครับคุณพราว”

“เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ”

เมื่อวางสายแล้วเธอจึงบันทึกชื่อของแอนดริวลงในโทรศัพท์ ก่อนส่ายหน้าขำตัวเอง ที่ผ่านมาเอาแต่ตั้งใจเรียนและทำงานเก็บเกี่ยวประสบการณ์เพื่อพิสูจน์ตัวเองว่าเธอคู่ควรกับตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง นั่นก็เพื่อไม่ให้พ่อและพี่ชายผิดหวัง จึงแทบไม่เคยบันทึกชื่อผู้ชายคนอื่นในโทรศัพท์นอกจากครอบครัว เพื่อนและลูกค้าเท่านั้น

“มาไม้ไหนนะ ถ้าเป็นเพื่อนก็คบได้ แต่ถ้าจะจีบ บอกไว้ก่อนเลยว่าพริ้มพราวเลือกเยอะค่ะ ไม่มีใครจีบคุณหนูพราวติดง่าย ๆ หรอกนะ ไม่งั้นฉันได้มีแฟนเป็นโขยงแล้ว”

แค่นหัวเราะขำก่อนชะงักเมื่อคิดได้ว่าตัวเองกำลังจะไม่ใช่สาวโสดอีกต่อไปแล้ว เพราะอีกไม่นานนี้คงมีงานหมั้นเกิดขึ้น

พริ้มพราวถอนใจเฮือก กดปิดโทรทัศน์ด้วยความเซ็ง ไม่มีอารมณ์เสพสิ่งบันเทิงอีก เกิดมาก็ยังไม่ทันมีแฟน ยังไม่ได้สัมผัสถึงความรู้สึกตกหลุมรักใครเลยสักครั้งก็ต้องทำหน้าที่ของทายาทตระกูลคลาร์กเสียแล้ว

รู้แบบนี้เธอมีแฟนตั้งแต่ยังเรียนไม่จบดีกว่า อย่างน้อยก็ยังได้ทำอะไรตามใจตัวเองบ้าง

****************

แอนดริวในชุดสูทสีดำเดินผิวปากลงมาในห้องอาหาร จูบแก้มแม่ที่กำลังสั่งให้คนรับใช้จัดโต๊ะมื้อเช้าแล้วนั่งลงประจำที่

“อารมณ์ดีอะไรแต่เช้าฮะ ลูกชายแม่”

เขมมิกาเลิกคิ้วแล้วเดินไปนั่งประจำที่ในฝั่งตรงข้ามกับลูกชาย พร้อมจ้องหน้ารอคอยคำตอบ

“อะไรครับแม่ ผมก็อารมณ์ดีแบบนี้ทุกวัน”

“ไม่จริง ทุกทีหน้านิ่วคิ้วขมวด ทำอะไรสำเร็จอีกหรือเปล่าลูก”

ดวงตาที่ตกแต่งอย่างสวยงามของหญิงวัยกลางคนที่ไม่ยอมปล่อยตัวทรุดโทรมวาบขึ้น มุมปากยกยิ้มร้าย ก่อนโบกมือไล่คนรับใช้ให้ออกจากห้อง

“ยังหรอกครับ แต่ไม่นานจะสำเร็จแน่ ที่ผ่านมาผมก็ไม่เคยทำให้แม่ผิดหวังนี่ครับ” พูดพลางจิ้มไส้กรอกเข้าปาก

“งั้นถ้ายังไม่ใช่เรื่องทำลายไอ้เอเดน แล้วมันเรื่องอะไร แต่แม่ว่าหน้าตาสดใสแบบนี้ลูกชายของแม่ต้องมีความรักแน่ ๆ ใช่ไหม”

แอนดริวหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ที่จริงเขาก็ไม่เคยมีอะไรปิดบังคนเป็นแม่ เพราะก็มีกันแค่นี้ ถึงจะได้อยู่ในบ้านหลังใหญ่โตหรูหราที่แทบไม่ต่างจากคฤหาสน์หลังใหญ่ที่พ่ออยู่กับครอบครัวเมียแต่งในรั้วเดียวกันนี้ แต่น้อยครั้งที่พ่อจะมาหาเขากับแม่

แม้เมื่อก่อนเขากับแม่ต้องไปร่วมโต๊ะมื้อเย็นที่บ้านหลังใหญ่ทุกวัน แต่เมื่อเขาโตขึ้นและทำงานก็ไม่ค่อยอยากไปเหยียบบ้านหลังนั้นเท่าไรนักถ้าไม่จำเป็น

“ครับแม่ ผมว่าผมเจอคนที่ผมตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอแล้วล่ะ”

“ลูกเต้าเหล่าใคร ลูกรู้ใช่ไหมว่าลูกต้องหาแฟนแบบไหน”

อดีตเลขานุการหน้าห้องของแอรอนที่ใช้เต้าไต่จนมีความสัมพันธ์กับเจ้านายและปล่อยให้ตัวเองตั้งท้องย้ำกับลูกชายอีกครั้งเรื่องคู่ครอง

ลูกชายเธอต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมที่สุดและต้องดีกว่าผู้หญิงของเอเดนเท่านั้น

ซึ่งเรื่องนี้เธอแอบสะใจไม่น้อยที่เอเดนดันตาต่ำไปคว้าทายาทศัตรูเป็นแฟน ทำให้แอรอนหัวเสียโวยวายจนบ้านแทบแตก แต่รายนั้นก็ดื้อแพ่งคบหากันมาหลายปีจนถึงตอนนี้ และท่าทางว่าคนอย่างเอเดนคงจะแต่งงานกับคนรักที่พ่อไม่ปลื้มให้ได้ ซึ่งมันก็เป็นผลดีกับลูกชายของเธอ

“รู้ครับแม่ ผมอายุยี่สิบหกแล้วนะครับ เพราะรู้ว่าต้องหาแฟนที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่ผ่านมาผมถึงไม่เคยคบใครจริง ๆ จัง ๆ เลยสักคนไงครับ แม่ก็รู้”

“ดีแล้ว ผู้หญิงพวกนั้นถ้าแค่นอนด้วยสนุก ๆ แม่ไม่ว่า แต่อย่าทำให้พวกนั้นท้องเด็ดขาด แม่ขอแค่นี้”

“ครับ ผมระวังตัวอย่างดี แม่ไม่ต้องห่วง แต่คนนี้ไม่ธรรมดา แม่ต้องปลื้มแน่ ทุกอย่างมันดูเป็นพรหมลิขิตไปหมด เธอเป็นคนขับรถชนท้ายผมเมื่อวานนี้ไงครับ”

“ใครเหรอ”

“ผมอุบไว้ก่อนว่าเธอเป็นใครชื่ออะไร แต่บอกแม่ได้แค่ว่าเธอคู่ควรกับผมที่สุด แฟนไอ้เอเดนเทียบไม่ติดฝุ่นเลยล่ะครับ”

ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มวาบลึก รอยยิ้มร้ายแต่งแต้มมุมปาก ตั้งแต่จำความได้ แม่ก็สั่งสอนให้เขาชิงดีชิงเด่น แย่งความรักความสนใจจากพ่อ และเขาต้องแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของพี่ชายต่างแม่มาเป็นของเขาให้ได้ แก้แค้นที่มันและแม่คอยยุยงให้พ่อไม่รักไม่สนใจเขากับแม่ ปล่อยให้อยู่ในบ้านอีกหลังอย่างเดียวดายและถูกตราหน้าว่าลูกเมียน้อยมาตลอดชีวิต

นั่นเป็นสิ่งที่แม่เขาเจ็บปวดที่สุด เขาเห็นแม่นอนร้องไห้รอพ่อทุกวัน เห็นความลำเอียงของพ่อที่พยายามจะให้ความรักแก่ลูกเท่าเทียมกัน แต่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย

ทุกอย่างก็เป็นเพราะแม่ที่แสนอ่อนแอขี้โรคและพี่ชายเขาเท่านั้นที่วางแผนแย่งทุกอย่างไปจากเขากับแม่ เขาจะไม่ยอมออกจากบ้านหลังนี้ไปอย่างตัวเปล่าในวันที่ไม่มีพ่ออยู่บนโลกใบนี้แล้วเด็ดขาด

“ดีมากลูก แม่ภูมิใจในตัวลูกที่สุด ถ้าลูกได้เมียที่เหนือกว่าไอ้เอเดน พ่อต้องปลื้มมากแน่ เผลอ ๆ พ่ออาจจะคิดใหม่เรื่องการสืบทอดกิจการ”

เพราะถึงแม้จะมอบตำแหน่งการบริหารงานบริษัทให้กับลูกชายทั้งสองคนไปแล้ว แต่แอรอนก็ยังมีอำนาจสูงสุดเหนือทุกคนอยู่ดี เพราะฉะนั้นลูกชายของเธอต้องทำสำเร็จ

เธออยากเห็นวันที่สองแม่ลูกนั่นไม่เหลืออะไรมาก...จนแทบจะรอไม่ไหว

นึกแล้วก็เจ็บใจ เธอกับแอรอนชอบกันมาก่อน แม้เขาจะไม่ได้แสดงท่าทีอะไรต่อเธอมากมายก็ตามเพราะเธอได้ชื่อว่าเป็นลูกน้องของเขา แต่อยู่ ๆ วันหนึ่ง สิริมา ทายาทนักธุรกิจหมื่นล้านก็ปรากฏตัวในฐานะว่าที่คู่หมั้นเขา ไม่นานสองคนก็แต่งงานกัน

เธอเสียใจจนแทบบ้า เหมือนถูกหลอกให้รักแล้วถีบหัวส่ง แม้จะยังไม่ได้มีอะไรกัน แต่เธอก็ทุ่มให้แอรอนทั้งใจ

หลังจากที่ทั้งสองคนแต่งงานกันไม่กี่ปี เธอที่มีโอกาสเดินทางไปสัมมนากับแอรอนโดยไม่มีภรรยาเขาตามไปด้วยเป็นครั้งแรกจึงลงมือยั่วยวนและสุดท้ายเธอกับเขาก็ไปจบลงบนเตียง

เขาสั่งให้เธอเก็บเรื่องนี้เป็นความลับเพราะกลัวภรรยาที่แสนบอบบางราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบจะเสียใจ เธอจึงได้แต่เก็บงำความช้ำใจเอาไว้ ทำหน้าที่ปรนเปรอเขาบนเตียงจนไปไหนไม่รอด สุดท้ายเธอก็ตั้งท้องลูกชายของเขา

เพราะมีลูก เธอจึงได้เสนอหน้าเข้ามาอยู่ในรั้วคฤหาสน์ตระกูลราล์ฟ แต่มันก็แค่ในรั้วเดียวกันเท่านั้น เมื่อแอรอนสั่งสร้างบ้านอีกหลังให้เธอกับลูกแยกออกมาอยู่กันเพียงสองคน โดยมีเขาแวะเวียนมาหาแต่ไม่บ่อยนักเพราะเกรงใจภรรยา

ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยระรานหรือยุ่งเกี่ยวกับเธอและลูกเลย ทุกครั้งที่เธอกับลูกต้องไปร่วมโต๊ะอาหารด้วยก็มักจะได้รับการปฏิบัติอย่างอ่อนโยนเยี่ยงลูกผู้ดีมีเงินที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดี

แต่นั่นยิ่งทำให้ผู้หญิงที่ไม่อาจเผยอหน้าเทียบชั้นได้รู้สึกคับแค้น อยากจะแย่งชิงทุกอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นครอบครอง และเธอกับลูกต้องทำให้ได้

ลำพังถ้าไม่มีเอเดนสักคน เรื่องนี้คงสำเร็จไปนานแล้ว

เด็กผู้ชายตัวเล็กที่ชอบมองมายังเธอและลูกชายด้วยสายตาวาววับทรงอำนาจ แม้จะไม่เคยทำตัวเสียมารยาท แต่ก็พร้อมกางปีกปกป้องแม่ที่แสนอ่อนแอเสมอ

จนตอนนี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ ท่าทียิ่งน่าเกรงขาม ทั้งหยิ่งผยอง ฉลาดและเก่งรอบด้านจนน่ากลัว แผนที่จะแย่งชิงอำนาจมาจากเขาด้วยการแข่งขันอย่างตรงไปตรงมาคงทำได้ไม่ง่าย ๆ เพราะลูกชายเธอไม่มีอะไรเทียบได้ จึงวางแผนใหม่ พร่ำสอนให้ลูกชายคอยบ่อนทำลายผู้ชายคนนั้นเงียบ ๆ และรอเวลาตะครุบเหยื่อ

“ครับแม่ ไว้ถึงเวลาผมจะแนะนำให้แม่รู้จักผู้หญิงของผมเอง รับรองว่าแม่ต้องชอบเธอมาก”