Novel & Cerita Ölü Merkezli Anlatı Romanlar Hikayeler

Sürünün Üstün Hizmet Ödülü'nü alacağım gün öldüm. Ölümümden üç saat sonra annemle babam, Conner ve ruh eşim Ryan, kız kardeşim Ella için düzenledikleri mezuniyet partisinin son hazırlıklarıyla meşguldü. Ella, Instagram'da sıcacık bir aile fotoğrafı paylaşırken ben evimizin bodrumuna hapsolmuş, telefonumun ekranında dilimle kaydırma yaparak yardım çağırmaya çalışıyordum. Aramama cevap veren tek kişi ruh eşim Ryan'dı. Ama bana yalnızca şunları söyledi: "Sophie, şu dramayı bırak. Ella'nın mezuniyet partisi önemli. Yeter artık şu kaprislerinden!" Bu, beni yüzüstü bıraktıkları doksan dokuzuncu seferdi. Ve sonuncusu. Kendi kanımdan oluşan bir kan gölünün içinde yatıyordum. Ciğerlerim çoktan durmuş

Gümüşdikenli Kurtboğanı yüzünden günden güne eriyip gidiyordum. Tek çaresi Mucize İksir'di. Ama eşim Leo Ashford iksiri satın aldı ve üvey ablam Jane Smith'e verdi. Ona göre hasta numarası yapıyordum. Tedaviden tamamen vazgeçtim. Onun yerine güçlü bir ağrı kesici yuttum. O hap üç gün içinde bütün organlarımı susturacak ve beni öldürecekti. O üç gün boyunca sahip olduğum ne varsa arkamda bıraktım. Sıfırdan kurup büyüttüğüm kürk imalathanesini Jane'e devrettim. Annemle babam da kardeşime sahip çıktığım için beni övdü. Leo'ya eş bağımızı koparmayı teklif ettim. O da sonunda aklımı başıma topladığımı söyleyerek beni övdü. Oğluma Jane'e "anne" diyebileceğini söyledim. Yeni annesinin dünyanın en

Beni bıçak darbeleriyle parça parça doğrarlarken, can havliyle abimi aradım. Tam bilincimi kaybetmek üzereyken telefonu açtı. Sesinde yalnızca bıkkınlık vardı. "Yine ne var?" "Abi, kurtar..." Lafımı bitiremeden sözümü direkt kesti. "Her gün yeni bir vukuat! Ay sonunda Aylin'in mezuniyet töreni var, eğer gelmezsen seni kendi ellerimle gebertirim!" Bunları söyledikten sonra hiç tereddüt etmeden telefonu kapattı. Acıya daha fazla dayanamadım. Gözlerimi sonsuza dek kapatırken gözümün kenarından hâlâ yaşlar süzülüyordu. Abi, beni gebertmene gerek kalmadı, ben zaten öldüm.

Kendimi bilbileli, annemin benden nefret ettiğini biliyordum. Üç yaşımdayken bana uyku hapı yutturdu, beş yaşımdayken böcek ilacı içirdi. Ama beni öldürmek o kadar kolay değildi; yedi yaşıma geldiğimde ona karşı koymayı kendi kendime öğrenmiştim bile. Yemek vermediğinde sofrayı devirdim, kimse yiyemesin diye. Sopayla döve döve yerlerde süründürdüğünde, ben de onun gözbebeği küçük oğlunu suratı gözü mosmor olana kadar pataklardım. İşte böyle, dişimi sıkıp on iki yaşıma kadar onunla didiştim durdum. Ta ki en küçük kız kardeşim doğana kadar. O minik pembe topağın ıslanmış bezini beceriksiz ellerimle değiştirmeye çalışıyordum. Annem beni var gücüyle duvara savurdu; bakışları tiksinti ve dehşet d

Altı ay önce kurtboğan zehriyle zehirlendim. Bu zehir ölümcül ve artık fazla ömrüm kalmadı. Bedenim gün geçtikçe zayıflıyordu. Bugün içimdeki kurt tamamen yok oldu. Yaşamak için yalnızca üç günüm kaldı. Ölümümden iki gün önce, böbreğimi kız kardeşime bağışlamayı kabul ettim. Buna çok sevinen eşim, bir gün bu iyiliğimin karşılığını mutlaka vereceğine yemin etti. Kız kardeşim, Belladonna üzerine yazdığım tezden intihal yaptığı ortaya çıkınca üniversitenin forumunda ağır hakaretlere maruz kaldı. Ama öne çıkıp tezi aslında benim intihal ettiğimi söyledim. Annemle babam bundan memnun oldu. Sonunda olgunlaştığımı düşünüyorlardı. Artık onların gözünde kusursuz bir eş ve kız evlat olmuştum. Öyleyse

Üvey kız kardeşim, onu alerji ettiğimin suçunu üzerime yıkmıştı. Bunun üzerine üç ağabeyim beni dar ve hava almayan bir mahzene tıktılar ve kapıyı zincirle sıkı sıkıya kilitlediler. Mahzenin kapısını güçlükle yumrukluyor, ağabeylerime beni dışarı bırakmaları için yalvarıyordum. İş dünyasının seçkin isimlerinden olan en büyük ağabeyim gitmeden hemen önce, yüzünde buz gibi bir nefretle öfkeyle kükredi: "Normalde Leyla’ya zorbalık etmen neyse de, onun deniz ürününe alerjisi olduğunu bile bile kasten ona yedirdin; amacın güpegündüz ona zarar vermek değil mi? İçeride kal da kendi yaptıklarını güzelce bir tek tek düşün!" Müzik dünyasının yeni parlayan yıldızı olan ikinci ağabeyim ile dâhi bir ress

Erkek kardeşimle birlikte korkunç bir trafik kazası geçirdik. Kalbim parçalanmıştı; hayatta kalabilmem için derhâl ameliyata alınmam gerekiyordu. Ama hastanenin başhekimi olan annem, tüm doktorları kardeşimin odasına topladı. Oysa onun yalnızca birkaç hafif sıyrığı vardı. Buna rağmen baştan aşağı bütün tetkiklerinin yapılmasını emrediyordu. Son nefesimi tüketircesine ona yalvardım: "Anne... Lütfen... Önce beni kurtar..." Ama yüzüme bile bakmadı. Sesindeki bıkkınlıkla bana sertçe çıkıştı: "İlgi çekmeye çalışmanın da bir zamanı olur! Kardeşinin kemiği az kalsın kırılıyordu, bunun farkında mısın?" Kimse bana yardım etmedi. Ve ben...Hastanenin kimsenin uğramadığı karanlık bir köşesinde, sessizce

Doktor, son geliştirilen deneysel tedaviyi alamazsam en fazla yetmiş iki saat yaşayabileceğimi söyledi. Ama yalnızca bir kişilik yer vardı. Kaan da hiç tereddüt etmeden o hakkı Yasemin'e verdi. "Onun böbrek yetmezliği daha ağır," dedi. Sessizce başımı salladım. Sonra avucumdaki, ölümü hızlandıracak o beyaz hapları tek tek yuttum. Kalan zamanımda yapmam gereken çok şey vardı. Belgeleri imzalarken avukatın eli titriyordu. "Yirmi milyar lira değerindeki hisselerinizi… Gerçekten tamamını devretmek istediğinize emin misiniz?" "Evet," dedim. "Hepsini Yasemin'e devredin." Kızım Şeker, Yasemin'in kollarında neşeyle gülüyordu. "Yasemin anne bana yeni bir elbise aldı!" "Çok güzel olmuş," dedim. "Bunda