Bölüm 5

Adriano'yu terk ettiğim gece otelde kalmadım.

Babama gittim.

Leone Vesper, eski bir tapu dairesinin üzerindeki mütevazı dairesinin kapısını açtı, bir bakışta beni ve elimdeki çantayı görüp tek kelime etmeden kenara çekildi.

O sessizlik, acımadan daha çok acıttı.

Babam, özel dolandırıcılık davalarında çalışan bir adli muhasebeciydi; paravan şirketleri, liman hesaplarını, sahte faturaları ve usulüne uygun görünen defterlerin içine gizlenmiş para izlerini ortaya çıkarırdı. Evliliğimden baştan beri nefret etmişti. Onun yerine Adriano'yu seçtiğimde, benimle neredeyse üç yıl konuşmamıştı.

Morelli ailesine gelin gittiğim gün, bana tek bir mesaj gönderdi:

"Hayatını güçlü bir adamın koruması üzerine kurarsan, bağımlılığı sadakat sanmaya başladığında şaşırma."

Haklı çıkmıştı.

Başlarda, Adriano bana zeki kadın demeyi severdi. Beni, etrafındaki çoğu adamdan sayılar konusunda daha bilgili olan karısı diye tanıtmayı severdi. Sonra Viviana geldi ve birdenbire muhakemem fazla yumuşak, içgüdülerim fazla duygusal, becerilerim onun dünyası için fazla işlevsiz hale geldi.

En sonunda da kendi hayatı olan bir kadın olmaktan çıkıp, bir şeye dokunmak için bile izin istemek zorunda kalan bir kadına dönüştüm.

Babam bana bir bardak su uzattı ve titremem geçene kadar bekledi.

Sonra karşıma oturdu ve "Sanırım buraya teselli için gelmedin," dedi.

Sesi sertti ama tanıdıktı ve o sertliğin içinde, şefkatten daha güven veren bir şey vardı.

"Hayır," dedim.

"Güzel." Masanın üzerinden bana bir dosya uzattı. "Güney rıhtımlarında bir yük soruşturmasına danışmanlık yapıyorum. Kayıp kargo, hayalet tedarikçiler, paravan hesaplarda kaybolan liman parası… Uzun saatler, kirli yerler ve nefes alır gibi doğal yalan söyleyen adamlar. İlgilenir misin?"

Ona baktım.

Kaşını kaldırdı. "Ne oldu? Cilalı zeminlere ve kapıyı açan şoförlere fazla mı alıştın?"

Günler sonra ilk kez, neredeyse gülümsedim.

"Hayır," dedim. "İlgileniyorum."

Bir kez başını salladı, sanki bu meseleyi çözmüş gibiydi.

"O zaman duş al, birkaç saat uyu ve altıda aşağıda ol. Evliliğin çöktü diye işi ertelemiyorum."

Babamın çatısı altında dramatik sahnelere yer yoktu.

Haftanın sonunda, bir spor çantası eşyayla günlerimi konteyner sahalarında, gümrük ofislerinde ve dizel, kâğıt tozu ve kötü kahve kokan geçici çalışma odalarında geçiriyordum.

İş zordu, titizlik gerektiriyordu ve geride bıraktığım hayata hiç benzemiyordu.

Ama yıllardır ilk kez yaptığım şey gerçek geliyordu.

Değiştirilmiş muhasebe kayıtlarını hâlâ okuyabiliyordum. Katman katman gizlenmiş para transferlerini, sahte tedarikçi zincirlerini ve kaybolan sevkiyatların izini hâlâ sürebiliyordum. Bir rıhtım amirinin ne zaman oyaladığını, bir memurun ne zaman korktuğunu, sayıların ne zaman kimsenin fark etmeyeceği düşüncesiyle değiştirildiğini anlayabiliyordum.

Yavaş yavaş, Adriano'dan önceki kadın geri dönmeye başladı.

Bir öğleden sonra, kayıp bir sevkiyatı üç paravan şirket ve sahte bir depo hesabı üzerinden takip ettikten sonra ekip lideri dosyayı kapattı ve bana uzun uzun baktı.

"Vesper'ın seni acıdığı için işe aldığını sanmıştım," dedi. "Meğer gerçekten işe yarıyormuşsun."

Ellerimdeki tozu silkeledim ve gülümsedim. "Bunu ben de yeni yeni hatırlamaya başlıyorum."

O akşam, ekip geçici saha ofisinin dışında yemek yerken, çitin ötesinde forkliftler projektörlerin altında hareket ediyordu. Biri kötü bir şaka yaptı. Bir başkası güldü. Uzun zaman sonra ilk kez, ben de güldüm.

Tam o sırada, bir kadın sesi avludaki konuşmaları böldü.

"Vay," dedi hafifçe. "Bunu hiç beklemiyordum."