All Chapters of Soğuk Bir Veda: Chapter 1 - Chapter 10

Viviana aracılığıyla para almaya çalışmak, Adriano'nun güvenliğinden geçmekten daha zor olmuştu. Klinik talebini gözden geçirdi, sonra bir kenara koydu. "Acil fetal ameliyat için iki yüz seksen bin mi?" diye sordu. "Bunun ne anlama geldiğinin farkında mısın?" "Bebeğimin hâlâ kalp atışı var," dedim. "Depozitoyu şimdi istiyorlar." Viviana, Adriano'nun sağduyu sandığı o sabırlı ifadeyi takındı. "Seni reddetmiyorum. Aile rezervlerinden bu kadar büyük bir miktarı göndermeyi haklı çıkaracak belgeleri istiyorum." Doktorların beni hâlâ stabilize etmeye çalıştığını, ameliyata girene kadar planı tamamlayamayacaklarını söyledim. Sanki bu onun haklılığını kanıtlıyormuş gibi başını salladı. "O zaman sorunu sen de görüyorsun. Tam bir plan yok, ayrıntılı bir döküm yok. Bunu zorla geçirirsem ve klinik riski abarttıysa, bunun hesabını Adriano verir." Vaktim olmadığını söylediğimde, sesini alçalttı. "Korktuğunu biliyorum. Ama korkmak prosedürü değiştirmez." Sonra istekleri ardı ardına sıra

O gece ilk kez Adriano cevap vermedi. Elinde boşanma sözleşmeleriyle durdu, sanki doğru kelimeleri seçerse her şeyi yeniden eski haline getirebilirmiş gibi bana bakıyordu. "Peki," dedi. "Bunu farklı ele almalıydım." Sesi sakin, nazikti. Adriano, cömert olduğuna inandığında her zaman en ikna edici haline bürünürdü. "Yarın sana konut ofisi üzerinde doğrudan yetki vereceğim," dedi. "Artık onaylar yok, kişisel harcamaların başka birinin elinden geçmeyecek. Kendi harcama hesabını istiyorsan, senin olacak. Ev personelinin sana bağlı olmasını istiyorsan, onu da değiştiririm." Beni dikkatle izledi, sonunda yarayı bulduğundan emindi. "Ve eğer mesele Viviana'ysa, onu ev kayıtlarından çıkarırım. Emlak yöneticisi, şoförler, ev personeli sana rapor verir." Sonra sesi yeniden yumuşadı. "Ve bir daha bakımın başka birinin onayına bağlı olmayacak. Klinik ücretini ben kendim karşılarım. Tüm doktor masrafları, tüm kontroller, tüm faturalar bende." Üç yıl boyunca bu düzen işlemişti. Her

Döndüm ve Viviana'nın kapının hemen ardında, bir elini tel örgü çite dayamış, sanki bütün rıhtım onu eğlendiriyormuş gibi durduğunu gördüm. Soluk renkli bir palto ve ince topuklu ayakkabılarla, baştan aşağı parfüm ve zarafet içindeydi; yağmur ve pas kokan bu yerde fazlasıyla eğreti duruyordu. Bakışları üzerimde ağır ağır gezindi. Kot pantolonumdaki tozu, elimdeki panoyu, arkamda kasaların yanında oturup yemek yiyen ekibi tek tek süzdü. "Demek sonunda kendine böyle bir yer buldun." dedi hafifçe. "Sana daha uygun bir yer bulana kadar ne kadar dayanabileceğini merak ediyordum." Çakılların içine gömülen ayakkabılarına baktım. "Sen her zaman benim hayatımda benden daha rahat görünürdün." Gülümsemesi hafifçe dondu. Cevap vermeden önce ekledim. "Programımı, evimi ve kocamı nasıl devraldığını izlemek gerçekten öğreticiydi. İnsan, hırsına sadakat adını verince ne kadar ileri gidebiliyormuş." Tam o sırada arkamızda bir araba kapısı kapandı. Adriano siyah bir sedandan indi ve avl

Hâlâ anlamıyordu. Her şeye rağmen, teklifi yeterince büyük olursa, minnetle kabul etmem gerektiğine inanıyordu. "Bu kadar yeter, Adriano," dedim sözünü keserek. "Bitti. Paranı, özürlerini, planlarını istemiyorum. Senden istediğim tek şey, imzanı taşıyan boşanma sözleşmesi." Yüzüne öyle bir acı yayıldı ki... Eskiden olsa bu hâli beni derinden sarsardı. Şimdi sarsmadı. Bizzat yanıma gelmiş, Viviana'yı hayatından çıkarmış ve değer verdiğini sandığı her şeyi önüme sermişti. Buna rağmen neden hâlâ hiç etkilenmemiş gibi durduğumu anlayamıyordu. "Serafina, bunun bitmesini hiç istemedim," dedi. "Sen benim karımsın." Sesi düştü, neredeyse yalvarıyordu. "Ne yapmamı istiyorsun?" O noktada sabırlı davranacak hâlim kalmamıştı. "Adriano, sen hep insanların, onları fark etmeye karar verdiğin için sana minnet duyması gerektiğine inandın. Birini korursan, sana sadakat borçlu olacağını düşündün. Birinden vazgeçersen de sessizce çekip gitmesini ve buna kader demesini bekledin." Hiç

Adriano bana sıfırdan farklı bir hayat kurmaya yetecek büyüklükte bir tazminat verdi. İki yatırım hesabı ve orada geçirdiğim üç yıl boyunca aslında hiçbir şeyin gerçekten bana ait olmadığını öğrendiğim liman kenarındaki üç katlı daireyi içeriyordu. Bir kez geri gittim. Hiçbir şeyin yeri değişmemişti. Dolaplarda hâlâ giymek için onay almam gereken gece elbiseleri asılıydı. Bana kullanmam yasaklanan mücevherler ise kadife çekmecelerde, sanki başından beri bana aitmiş gibi duruyordu. Hatta duvardaki kasanın şifresi bile doğum tarihime çevrilmişti. İki gün içinde neredeyse her şeyi sattım. Kıyafetler, mücevherler ve üç katlı daireden gelen para büyük ölçüde kadın sığınma evlerine, hukuki yardım fonlarına ve güvenli bir sığınağı olmayan kadınlara destek sağlayan kuruluşlara bağışlandı. İşim bittiğinde, o ev bana her zaman hissettirdiği kadar boş görünüyordu. Transfer evraklarını imzalarken telefonum titredi. "Neden ondan kurtuldun?" "Yetmediyse daha fazla gönderebilirim."