Chapter 3

Akala ko noon, ang katahimikan ay dapat nagdadala ng kapayapaan. Pero sa penthouse ni Luhence Travino, ang katahimikan ay tila may matatalas na ngipin. Binabantayan nito ang bawat galaw ko sa bawat sulok, kumakapit sa bawat makintab na gamit, at dumadagan sa dibdib ko na parang pabigat na hindi ko maalis-alis.

Napakaganda ng lugar. Marangya, elegante, at bawat detalye ay pinag-isipan nang husto. Napakalayo nito sa maliit at magulong apartment na ibinahagi ko sa anak kong si Chase. Dito, walang mga laruang nakakalat sa sahig, walang amoy ng lavender na detergent na kumakapit sa mga muwebles, at walang init ng isang tunay na tahanan.

Pati ang pangalan niya ay parang delikadong bigkasin, tila isang ipinagbabawal na sumpa na hindi ko dapat binitiwan.

Tumayo ako sa harap ng dambuhalang floor-to-ceiling windows na nakaharap sa kumukutitap na lungsod. Mahigpit kong niyakap ang sarili ko. Malabo ang mga ilaw sa labas dahil sa hamog ng hininga ko sa salamin, pero ang isip ko ay nasa kanya, sa lalaking kapapayag ko lang na pakasalan.

Kung ipipikit ko ang aking mga mata, nararamdaman ko pa rin ang presensya niya kanina. Ang bigat ng kanyang awra na tila humihigop sa akin kahit pa nangako ako sa sarili ko na hinding-hindi ko siya hahayaang makalapit. Ang amoy niya, sandalwood na may halong madilim na usok ay tila nakakapit pa rin sa balat ko.

Ang boses niya ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko:

"If we're going to do this, Isabel, you need to understand. My life doesn't allow room for mistakes. I won't tolerate games."

Dapat ay tumanggi ako. Dapat ay tumakbo ako palayo.

Pero naalala ko ang malalambot na kulot ni Chase, ang matamis niyang tawa, at ang malalaki niyang hazel eyes, mga matang kamukhang-kamukha ni Luhence. Higit pa sa buhay na puno ng lihim at kawalan ng kasiguruhan ang nararapat para sa anak ko.

At ngayon, heto ako.

Nakatayo sa loob ng kuta ng isang bilyonaryo. Suot ang isang silk dress na hindi naman akin. At isang singsing na kumikinang sa daliri ko na ang halaga ay mas mabigat pa sa kaya kong isipin.

Tumunog ang pinto ng study, at ang puso ko ay parang gustong tumalon sa gulat. Mabilis akong lumingon, ang pintig ng dugo ko ay naririnig ko na sa aking mga tainga.

Pumasok si Luhence. Wala na ang kanyang jacket at nakatupi ang manggas ng barong hanggang sa kanyang braso. Kahit ganito siya, mukhang relax at casual bakas pa rin ang kontrol sa kanya. Bawat galaw niya ay kalkulado, parang isang tao na alam na alam kung anong kapangyarihan ang hawak niya sa lahat ng tao sa silid. Sa akin.

"You should eat something," maayos niyang sabi, ang malalim niyang boses ay bumasag sa makapal na katahimikan. "There's dinner on the table."

Napalunok ako at mas hinigpitan ang yakap sa sarili ko. "Hindi ako gutom."

Kumislap ang kanyang mga mata habang tinitignan ako nang matalim at mapanuri. Pero hindi niya ako pinilit. Sa halip, nagsalin siya ng whiskey mula sa isang crystal decanter at sumandal sa gilid ng kanyang mesa, pinagmamasdan ako habang hawak ang baso.

"You're nervous," puna niya.

"Hindi," pagsisinungaling ko, kahit na trinaydor ako ng boses ko dahil sa bahagyang panginginig nito.

Isang tipid na ngiti ang gumuhit sa gilid ng kanyang labi, pero hindi ito bakas ng init. Iyon ang uri ng ngiti na nagsasabing kayang-kaya niyang basahin ang nasa loob ko.

"You've stepped into a different world, Isabel," mahina niyang sabi. "You can't afford to be nervous. Not in this house. Not around me."

Hindi dapat ako kinikilabutan sa mga salita niya, pero nangyari pa rin.

"Hindi ako pumunta rito para pahangain ka," sagot ko, mas depensiba kaysa sa dapat. "Para kay Chase lang ito. Iyon lang."

Nagbago ang ekspresyon niya nang mabanggit ang pangalan ng anak ko, may dumaang anino sa kanyang mga mata. Ininom niya ang whiskey sa isang lagukan at itinabi ang baso.

"Chase is all that matters," mariin niyang sabi, at sa isang sandali, nakakita ako ng pagkatao sa kanya. Isang bagay na malambot. "But if we're going to make this believable, kailangan nating masanay sa isa't isa."

Nanigas ako sa kinatatayuan, hindi sigurado kung gusto ko ang naririnig ko.

"Masanay?" ulit ko.

Humakbang si Luhence palapit, pinupuno ang espasyo sa pagitan naming dalawa. Ang seda ng suot kong dress ay sumasagi sa aking mga binti, at bigla akong naging malay sa lahat, ang regular na paghinga niya, ang banayad na amoy ng kanyang cologne, at ang init na nagmumula sa kanyang katawan.

"Yes," simpleng sagot niya. "Maraming manonood sa atin. Ang pamilya ko. Ang mga business partners ko. Ang media. Kapag nakaamoy sila ng kahit katiting na pagpapanggap, guguho ang kasunduang ito. And I don't deal well with failure."

May bigat ang kanyang mga salita, parang isang pangako o isang banta. Baka pareho.

"Anong gusto mong gawin ko?" tanong ko, pilit na itinataas ang aking baba kahit na ang puso ko ay parang tambol sa bilis ng tibok.

Ang kanyang labi ay gumuhit sa isang ngisi na hindi naman talaga nakikipaglaro. "Magsisimula tayong mag-practice."

Bago pa ako makakilos, itinaas niya ang kanyang kamay sa aking panga. Ang kanyang hinlalaki ay dahan-dahang humaplos sa gilid ng aking baba. Napakagaan ng hawak na iyon, pero tila may kuryenteng gumapang sa buong katawan ko. Napigilan ko ang aking hininga nang ilapit niya ang kanyang mukha, ang mga mata niya ay nakatitig sa akin nang may tindi na nagpatahimik sa akin.

"Relax," bulong niya, ang boses ay parang pelus. "Para ka namang kakainin sa ginagawa mo."

"Bakit, hindi ba?" bulong ko bago ko pa man mapigilan ang sarili ko.

Dahil doon ay nakakuha ako ng isang tunay na ngisi, matalim at nakakaloko, pero totoo.

"Not yet."

Tinapos niya ang distansya sa aming dalawa at idinampi ang kanyang labi sa akin.

Ang halik na iyon ay hindi inaasahan, hindi banayad, pero hindi rin marahas. Para iyong pag-angkin. Isang pagsubok. Bumilis ang pintig ng puso ko, at kinamuhian ko kung paano ako trinaydor ng sarili kong katawan, sa halip na lumayo, lalo pa akong sumandal sa kanya. Dumulas ang kamay niya sa likod ng aking leeg para alalayan ako, habang ang isa naman niyang kamay ay nasa aking baywang.

Hindi lang iyon basta halik... isa iyong babala.

Ito si Luhence Travino, ang lalaking isinumpa kong hindi ko na hahayaang makalapit uli. Ang lalaking hindi alam na siya ang ama ng anak ko. At heto ako, tila natutunaw sa haplos niya na parang kanina ko pa hinihintay ang sandaling ito.

Nang sa wakas ay humiwalay siya, ang kanyang mga mata ay parang nagniningas habang nakatitig sa akin, naghahanap, nagkakalkula.

"You kiss like a woman with secrets," bulong niya.

Napatigil ang hininga ko, at biglang bumundol ang kaba sa dibdib ko. Alam ba niya? Nakikita ba niya ang katotohanang itinago ko sa loob ng tatlong mahabang taon?

"Kailangan ko nang magpahinga," utal kong sabi habang umaatras.

"Good idea," sabi niya, bumalik na naman ang swabe niyang boses na tila walang nangyari. Pero nanatili ang kanyang paningin sa akin, madilim at hindi mabasa, hanggang sa tumalikod ako at lumakad palayo.

Nang gabing iyon, nakahiga ako sa guest bedroom, hindi, sa kwarto ko na pala habang nakatitig sa kisame at mabilis na nag-iisip. Ang bawat bahagi ng kasunduang ito ay parang isang delikadong laro na hindi ako handang laruin.

Hinahabol ako ng halik na iyon, paulit-ulit na nagpe-play sa isip ko. Ramdam ko pa rin ang mga kamay niya, ang mga labi niya, ang kanyang matatag na kontrol.

Naisip ko si Chase, na mahimbing na natutulog kasama ang kapatid ko para sa gabing ito, at nakaramdam ako ng matinding guilt. Ginagawa ko ito para sa kanya. Para sa kinabukasan niya. Hindi dahil pinapabilis ni Luhence ang tibok ng puso ko.

Paulit-ulit ko iyong sinabi sa sarili ko na parang isang dasal hanggang sa tuluyan na akong dinalaw ng antok.

Nagising ako sa isang kakaibang ingay.

Noong una, akala ko ay nananaginip lang ako, pero narinig ko uli iyon, isang mahinang beep na sinundan ng tunog ng isang makinarya. Napaupo ako, mabilis ang tibok ng puso, at tumingin sa pinto.

Hindi galing sa hallway ang tunog. Galing ito sa labas.

Nagsuot ako ng robe at naglakad nang nakayapak patungo sa balcony. Buhay na buhay pa rin ang mga ilaw sa lungsod, pero ang nakakuha ng atensyon ko ay hindi ang skyline, kundi ang isang itim na SUV na nakaparada sa ibaba ng building. Patay ang mga headlights nito, pero may nakikita akong mga aninong gumagalaw sa loob.

At pagkatapos, tila naramdaman nilang may nakatingin, isa sa kanila ang lumabas.

Isang lalaking naka-dark suit, ang mukha ay natatakpan ng anino ng kanyang sumbrero. Tumingala siya nang direkta sa akin.

Bumagsak ang sikmura ko.

Itinaas niya ang isang phone sa kanyang tainga, at pagkalipas ng isang segundo, ang sarili kong phone na nasa nightstand ay biglang umilaw dahil sa isang tawag.

Unknown number.

Nagmadali akong pumasok sa loob, ang puso ko ay nasa lalamunan na sa kaba, at sinagot ang tawag.

"Hello?" nanginginig kong tanong.

Isang distorted na boses ang narinig ko mula sa kabilang linya.

"We know about Chase."

Naputol ang tawag.

Nanigas ako sa kinatatayuan, at dahan-dahang dumulas ang phone mula sa aking mga daliri. Ang katahimikan sa loob ng kwarto ay nakakabingi.

At doon ko narinig uli iyon, isang beep. Sa pagkakataong ito, galing na sa sulok ng kwarto.

Dahan-dahan akong lumingon... at nakita ko ang maliit na pulang ilaw ng isang surveillance camera na kumukurap-kurap mula sa bookshelf.

May nagmamasid sa akin.