Chapter 2

Pumunta si Isabel sa lugar na iyon para sa kanyang kapayapaan, para makasiguro na ang tahimik at maingat niyang binuong buhay kasama ang kanyang anak ay ligtas at hindi magigiba. Ngunit sa halip na katiyakan, tila pinaikot ng tadhana ang roleta at dinala siya sa nakalilitong gulong ito.

Inalis niya ang tingin sa sulat at lumingon kay Chase. Mahimbing itong natutulog sa crib sa sulok, walang kamalay-malay na ang kanyang buong pagkatao ay kinuwestiyon na ng mundo.

Iniabot ni Isabel ang kanyang kamay at hinaplos ang malalambot na kulot na buhok ng bata habang nanunuyo ang kanyang mga mata sa nagbabadyang luha. Walang anuman sa bata ang parang isang pagkakamali. Perpekto ito. Pero ayon sa rekord ng ospital, ang sample na ginamit sa kanyang IVF treatment ay hindi nanggaling sa anonymous donor na pinili niya.

Kinagat niya nang mariin ang nanginginig niyang labi habang nakatingin sa aninong bumabalot sa may pintuan. Hindi na niya kailangang lumingon para maramdaman ang bigat ng presensya nito. Delikado.

At ngayon, alam na nito ang tungkol kay Chase.

Kahit sa gitna ng katahimikan, tila sumisikip ang paligid dahil sa awra ng lalaki, mabigat at nakakasuffocate, parang isang bagyong nagbabadyang sumabog sa guhit-tagpuan.

"Miss Flores."

Malalim ang boses nito, swabe, pero walang bakas ng kahit anong init. Gumapang ang boses na iyon sa buong silid na parang usok, kaya wala nang nagawa si Isabel kundi ang humarap sa kanya.

Ang kanyang mga matang kasing-kulay ng bagyo ay nakapako kay Chase, bago ito dahan-dahang lumipat sa kanya. Walang mababakas na emosyon sa mukha nito.

Napalunok si Isabel. "Mr. Travino," wika niya, pilit na pinapatatag ang kanyang boses.

Hindi agad sumagot ang lalaki. Sa halip, dahan-dahan itong humakbang papasok sa silid, bawat galaw ay kalkulado, parang isang maninila na tinitignan ang kanyang huli. "He looks nothing like you," sabi ni Luhence sa wakas, maikli at direkta. "But exactly like me."

Parang piniga ang puso ni Isabel. Agad siyang lumapit sa crib ni Chase, ginawang panangga ang sariling katawan sa pagitan ng lalaki at ng kanyang anak. "He's my son," bulong niya. "He's mine."

Nagtagis ang panga ni Luhence, at nakita ni Isabel ang bahagyang kislap ng emosyon sa mga mata nito, galit, hindi paniniwala, o baka pakiramdam ng pagkakanulo. Dinukot nito ang isang maayos na nakatuping dokumento mula sa bulsa ng kanyang suit.

"This is the hospital's official report," sabi niya sabay lapag nito sa mesa sa tabi ni Isabel. "And this," dagdag niya habang inilalabas ang isang elegante at itim na folder, "is the DNA test I had done this morning. There's no doubt." Tumalim ang tingin nito. "He's mine too. Anak ko siya."

Ang bawat salita ay parang suntok sa sikmura ni Isabel.

Nag-inat si Chase sa kanyang crib, tila nararamdaman ang tensyon sa paligid. Agad namang dinala ni Isabel ang kamay sa bata para pakalmahin ito. Sa pagdapo ng kanyang mga daliri sa maliit na kamay ni Chase, naramdaman niya ang titig ni LLuhence, matalas at mapanuri, tila ba isinasaulo nito ang bawat detalye ng mag-ina.

Kinasusuklaman ni Isabel ang pakiramdam na tila wala siyang laban.

"I didn't know," bulong niya habang nakikipagtitigan sa lalaki. "If I had known—"

"You would've what?" Malamig at tila nananakit ang tono nito. "Come knocking on my door? Demanded a share of my fortune?"

Uminit ang pisngi ni Isabel sa galit. "No!"

Humakbang pa-lapit si Luhence, ang anino nito ay tuluyan nang bumalot kay Isabel. "You expect me to believe that you accidentally stole my bloodline and intended to keep him a secret forever?"

Matatalas ang mga salita nito na tila ba gustong sumugat, pero hindi nagpatinag si Isabel. "I didn't steal anything. I went through the proper channels. It was your clinic's mistake, not mine. Ni hindi nga kita kilala para gawin ko yun."

Iniling nito nang bahagya ang kanyang ulo, pinagmamasdan si Isabel na parang isang palaisipan na hindi nito mabuo. "So you didn't know whose child you were carrying. And yet, you decided to keep him."

"Of course I kept him!" singhal ni Isabel, nanginginig ang boses sa tindi ng emosyon. "He's my son. I don't care about your money or your name. He's mine."

Bumitay ang mga salitang iyon sa hangin, mabigat at puno ng paninindigan.

Sandaling lumambot ang titig ni Luhence—isang iglap na muntik nang hindi mapansin ni Isabel. Pero agad din itong nawala at napalitan ng dati nitong malamig na maskara. Ibinaling nito ang atensyon kay Chase, muling naging blangko ang ekspresyon.

"Pack your things," biglang sabi nito.

Napakamot si Isabel. "Excuse me?"

"You and the boy are coming with me."

Natigilan si Isabel, ang puso niya ay tila gustong kumawala sa kanyang dibdib. "Hindi ako sasama."

Nanliit ang mga mata ni Luhence. "No?"

"You can't just... swoop in and take us like we're property."

Bahagyang gumuhit ang isang ngising walang bahid ng saya sa mga labi nito. "Legally, I have every right to him. And I don't trust you not to disappear again."

"I never disappeared!" halos sumigaw na si Isabel sa sobrang frustrasyon. "I never even knew who you were!"

Lumapit pa lalo ang lalaki, sapat na para maamoy ni Isabel ang mamahaling pabango na kumakapit sa suit nito. "That's not my problem."

Tinitigan siya ni Isabel nang masama, nakakuyom ang mga palad sa kanyang gilid. "You think you can just control everything, don't you?"

"I don't think," mahinang sabi ni Luhence, pero may bahid ng panganib. "I know."

Ang tono nito ay nagpadala ng kilabot sa gulugod ni Isabel. Kinasusuklaman niya ang katotohanang natatakot siya rito. Kinasusuklaman niya na isang bahagi ng kanyang pagkatao ang naaalala pa rin ang init ng haplos nito mula sa isang gabi, maraming taon na ang nakalipas, ang gabing akala niya ay huli na nilang pagkikita.

Naglabas ng mahinang ungol si Chase, dahilan para maputol ang tensyon. Agad na yumuko si Isabel para amuhin ang bata. Nang tumayo siyang muli, nakatitig pa rin sa kanya si Luhence sa paraang tila ba binabasa nito ang bawat iniisip niya.

"I'll fight you," mahinang sabi ni Isabel, matatag ang boses sa kabila ng takot sa kanyang sikmura. "If you try to take him from me, I'll fight you with everything I have."

Isang mapanganib na kislap ang lumitaw sa mga mata ng lalaki. "Then you'll lose. Alam mong matatalo ka."

Ang yabang sa boses nito ay nagsilbing mitsa ng galit sa loob ni Isabel. "Hindi mo alam kung anong kayang gawin ng isang ina."

"No," pagsang-ayon nito, ang boses ay naging isang mababang dagundong. "But I will."

Sa paraan ng pagsasalita nito, tila sandaling napatigil ang paghinga ni Isabel.

"Here's what's going to happen," pagpapatuloy ni Luhence, kalmado pero may awtoridad. "You and Chase will come to my estate tonight. I'll have lawyers draw up a custody arrangement. We'll figure this out."

"Figure this out?" ulit ni Isabel, hindi makapaniwala. "You can't just uproot us like that!"

Tumigas ang titig ni Luhence. "I won't risk you running."

"I wouldn't run!"

Isang nangungutyang ngiti ang sumilay sa mga labi nito. "You ran once before, didn't you?"

Masakit ang paratang na iyon dahil sa isang aspeto, tama siya. Pagkatapos ng gabing iyon, pagkatapos ni Luhence, ay naglaho si Isabel, hindi inaasahang magtatagpo uli ang kanilang landas. Pero ang paglayo niya noon ay hindi tungkol sa lalaki. Tungkol iyon sa sarili niya, sa pagbuo muli ng kanyang pagkatao matapos ang maraming taon ng kabiguan.

Inayos ni Isabel ang kanyang pagkakatayo, pilit na kumukuha ng lakas. "I'm not leaving with you."

Matagal siyang pinagmasdan ni Luhence bago nito kinuha ang phone sa bulsa. May dinial itong numero at sa isang maikli at direktang utos ay sinabing, "Have the car brought around. And tell security to prepare for a guest and a child."

Napakuyom si Isabel, ramdam ang pag-akyat ng dugo sa kanyang mukha. "You're not listening to me!"

Ibinalik ni Luhence ang phone sa bulsa at muling ibinaling ang matigas na tingin sa kanya. "I don't need to listen. I get what I want, Miss Flores."

Dahil sa kapal ng mukha nito ay sasagot na sana si Isabel, pero muling naputol ang lahat nang umiyak si Chase.

Lumapit si Luhence sa crib. Bahagyang nakabitin ang kanyang kamay sa ibabaw ni Chase, tila nag-aalinlangan kung dapat ba itong hawakan. Lumambot ang kanyang ekspresyon habang nakatitig sa kanyang anak. Napahinto ang tibok ng puso ni Isabel sa nakitang iyon, isang bagay na hindi niya inaasahan at nakakapagpahina ng kanyang loob.

"He looks so much like you," bulong ni Isabel, na ikinagulat din ng sarili niya.

Tumingin sa kanya si Luhence, at sa isang maikling sandali, nakakita si Isabel ng isang bagay na hilaw sa mga mata nito—isang bagay na halos mukhang kahinaan.

Pero mabilis din itong naglaho.

Tumayo ito nang tuwid, muling ibinalik ang maskara ng pagkontrol sa sarili. "Get your things," muling utos nito.

Bubuka na sana ang bibig ni Isabel para tumutol nang may kumatok sa pinto. Isang matangkad na lalaking naka-suit ang pumasok, blangko ang mukha. "The car is ready, sir."

Isang tipid na tango ang isinagot ni Luhence.

Nilamon ng kaba si Isabel. Masyadong mabilis ang lahat.

"I'm not going anywhere with you," matigas niyang sabi habang kinakarga si Chase.

Nagdilim ang mga mata ni Luhence. "Yes, you are."

"Hindi." Humakbang paatras si Isabel, yakap nang mahigpit ang anak. Rinig na rinig niya ang pintig ng sariling puso habang dahan-dahang humahakbang si Luhence palapit.

"Don't make this harder than it needs to be," mahinahong sabi nito.

Napalunok si Isabel, nangingilid na ang luha. "Hindi kami sasama," bulong niya.

Walang mababakas sa mukha ni Luhence habang pinagmamasdan siya. "Watch me."

Biglang iniabot nito ang kamay, hindi para hawakan si Isabel, kundi para dahan-dahang hawiin ang isang takas na buhok sa noo ni Chase. Ang lambot ng kilos na iyon ay nagpagulo sa emosyon ni Isabel.

"Please," bulong niya, nangangatog ang boses. "Don't do this. Gusto ko lang mamumuhay ng tahimik kasama ang anak ko."

Sandaling lumambot ang titig ni Luhence, pero agad ding nagtagis ang panga nito. "You're coming with me. Both of you. End of discussion."

Bago pa makakilos si Isabel, humakbang na ang lalaking naka-suit.

Doon napagtanto ni Isabel na hindi nagtatanong si Luhence.

Kinuha na sila nito.

Nanigas si Isabel sa kanyang kinatatayuan, pilit na naghahanap ng paraan para makatakas. Pero marahang humawak ang kamay ni Luhence sa kanyang siko, isang hawak na bagaman banayad ay puno ng awtoridad at pananakot.

"Isabel," bulong nito, mababa at matatag ang boses. "Don't fight me. You'll lose."

Tila umiikot ang paligid, at naging mababaw ang bawat paghinga ni Isabel.

Magsasalita pa sana siya para tumutol, pero bago pa siya makabigkas ng kahit anong salita, tumingin ang lalaking naka-suit sa kanyang phone at mabilis na nagwika, "Sir... there's a situation."

Mabilis na lumingon si Luhence dito. "What kind of situation?"

Mababa at seryoso ang boses ng tauhan. "Your penthouse. It's been breached."

Tumalas ang tingin ni Luhence. Humaharap siya kay Isabel, ang kanyang mukha ay madilim at hindi mabasa.

"Change of plans," sabi nito, ang boses ay parang bakal sa tigas. "You're coming with me. Now."

At bago pa man makapagsalita si Isabel, mabilis na silang nailabas ni Luhence mula sa silid ng ospital, diretso sa isang mundong puno ng panganib na hindi nila inaasahan.