MasukEP.7
ถึงเธอจะไร้สติเพียงแค่ชั่วครู่ชั่วยาม เขาก็ขอโอกาสอยู่ตรงนี้กับเธอจนกว่าฟ้าจะเปลี่ยนสี “คุณว่าฉัน...น่ารักไหม” ชูสองนิ้ว ทำท่าวายทูเคที่เขาฮิตกัน และยังแลบลิ้นใส่เขาอีก ผู้หญิงเมาแล้วน่ารัก ก็คงมีแค่เธอล่ะมั้ง “น่ารักมาก” “คุณ ฉันมีความลับจะบอก จุ๊ ๆ ไว้เลยนะ ฉันอ่ะมีพี่ชายฝาแฝด แต่ฉันไม่อยากนับมันเป็นพี่เลย เกิดก่อนนาทีเดียวทำข่ม” พายุเลิกคิ้วอย่างมีคำถามในใจ มีพี่ชายฝาแฝด มันความลับตรงไหน “พี่ชายคุณชื่ออันดาใช่ไหม” จำได้วาฟิกซ์มันเพิ่งบอกเขาไป “ใช่~ รู้ได้ไง หรือว่าคุณมีตาที่สาม” ยกมือขึ้นจิกกลุ่มเส้นผมของเขากระชากเข้าหาตัวเอง “โอ๊ย” เขาไม่โกรธหรอกที่ถูกเธอกระชากผม แต่มันเจ็บ ฟ้าใสมองไปที่หน้าผากกว้าง ใช้มืออีกข้างตีแปะ แปะลงไปจนเกิดเสียง “ไม่เห็นมีอะไรเลย นี่ เคยดูอเวนเจอร์ป่ะ ฉันชอบไอร่อนแมนมากเลย” ลุกขึ้นยืน ทำท่าจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า จนพายุต้องรีบดึงตัวเธอลงมานั่งในที่เดิม “ตายละ ฉันมีนัดกับไอ้โยธาไว้ว่าคืนนี้จะเล่นเกมส์กัน” “...” โยธาคือใครวะ “คุณ โทรศัพท์ฉันพังเหรอ ทำไมหน้าจอสีน้ำตาลงี้อ่ะ ต้องไปที่ศูนย์ก่อน เดี๋ยวเล่นเกมส์กับไอ้ตุ๊ดไม่ได้” ฟ้าใสบึนปาก เธอหยิบขวดเบียร์ขึ้นมาแล้วกด เพราะนึกว่าเป็นโทรศัพท์ ฟ้าใสทำท่าจะลุกขึ้น แต่ถูกพายุดึงให้นั่งลง ถ้าเธอลุกอีกทีล่ะก็... ก็ไม่ทำอะไรหรอก แค่ดึงเธอนั่งลงเหมือนเดิม...จะเอาอะไรกับคนเมา “ฟ้าใส งัดข้อกัน” เขาเลยต้องคิดเกมส์ขึ้นมา ก่อนที่เธอจะโวยวายไปมากกว่านี้ และถ้าเขาชนะ เธอต้องทำตามที่เขาขอ “หืม งัดข้อ อ่า~ ได้สิ แต่แป๊ปนึงนะ ขอดื่มเพิ่มพลังก่อน” หยิบขวดเบียร์ยกดื่มจนหมดขวด พายุจึงเคลียร์ขวดเหล้า เบียร์บนโต๊ะ เพราะต้องการพื้นที่ไว้งัดข้อกับเธอ อึก~ “งัดตรงไหน ตรงนี้เหรอ~” เธอยกนิ้วชี้ไปที่เป้ากางเกงสีดำของพายุ ดวงตาหวานหรี่ตาแคบหวังจะมองให้ชัด ๆ ถึงแม้มันจะไม่ชัดเลยก็เถอะ หมับ “ไม่ใช่” มือบางจับไปที่เป้ากางเกง โดนส่วนสำคัญเต็ม ๆ พายุรีบยกมือเธอออก เขากำลังเคลียร์โต๊ะให้ “คุณ มือผมอยู่นี่” จับมือเธอมาประสานกัน วางข้อศอกเธอลงบนโต๊ะ และตามด้วยศอกตัวเอง “อ๊ะ ๆ ห้ามโกงน๊า” “ก็ไม่แน่” “พูดอะไรอ่ะ” ยกนิ้วชี้หน้า เธอได้ยินนะ “ถ้าผมชนะ คุณจะให้อะไรผม” หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา อัดวิดีโอเป็นหลักฐาน ฟ้าใสแสดงท่าทางครุ่นคิด “...จูบไหม เอ๊~ หรือว่าตัวฉันดีนะ” ยกนิ้วชี้เข้าหาตัวเอง โปรยยิ้มเสน่ห์ให้คนมองอย่างไม่รู้ตัว “ผมต้องการตัวคุณ ให้ผมได้ไหม” “หล่อแบบคุณ ฉันให้เอาฟรี ๆ” “คุณมีแค่ผมได้คนเดียวเท่านั้น ห้ามไปพูดแบบนี้กับผู้ชายคนไหน นอกจากผม” “ได้” ฟ้าใสชูนิ้วก้อยขึ้นมา พายุมองแล้วเกิดความสงสัย เธอจะทำอะไร “เกี่ยวก้อยกันสิ” พายุจึงได้เกี่ยวก้อยกับเธอที่แท้ก็เกี่ยวเป็นคำสัญญา “ผมมีหลักฐานนะ” หลังจากเก็บหลักฐาน เผื่ออนาคตจะมีโอกาสเปิดให้เธอดู พายุกดสต็อปวิดีโอแล้วเริ่มงัดข้อกับเธอ เมาขนาดนี้เธอไม่มีแรงสู้เขาได้แน่นอน “คุณว่าฉันสวยป่ะ” เคลื่อนตัวเข้าไปหาเขาใกล้ ๆ ดวงตาหวานแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เธอดื่มมันเข้าไปมาก ฟ้าใสมองพายุด้วยสายตาออดอ้อน ทำเอาคนมองใจระทวย พายุทนไม่ไหว ก้มลงจุ๊บบนริมฝีปากสวย จุ๊บ~ “สวยมาก” “ทีนี้จะงัดข้อกับผมได้หรือยัง” “จริงด้วย มา ๆ” ยกข้อศอกตั้งฉาก จับมืออีกฝ่าย ทั้งที่ตัวเองก็นั่งแทบไม่ตรงอยู่แล้ว “ผมให้คุณออกแรงก่อนเลย” ฟ้าใสใช้มือสองข้างออกแรงดัน แต่ทว่าจู่ ๆ เธอกลับจับมือเขาโยกเป็นเกียร์ออโต้รถซะงั้น ไม่งัดข้อแล้วดิ บรึ้น บรึ้น~ ปึก~ ”ผมชนะ” พายุออกแรงกดมือเธอคว่ำจะได้จบ ๆ ไม่อยากมาฟังเธอส่งเสียงบรึ้นหลาย ๆ รอบ “อะไรของคุณเนี่ย ขี้โกงอ่ะ ฉันยังไม่ได้ออกแรงเลยนะ อีกรอบเลย” ก็เธอเอาแต่บรึ้น บรึ้นอยู่ได้ “เอาสิ” ให้โอกาสเธออีกรอบ ปึก~ “ผมชนะ” “คุณโกงฉัน” ฟ้าใสโวยวาย แค่เธอนั่งยังไม่ตรงเลย จะชนะเขาได้ยังไง รอบนี้ไม่ให้โอกาสอะไรแล้ว เดี๋ยวก็จับมือเขาโยกเป็นเกียร์อีก “เกมส์จบแล้ว ทำตามสัญญาดีกว่า” “ก็ได้ ๆ” พายุเรียกพนักงานมาเช็คบิล ฝากรถของเขาไว้ที่ร้าน และขับรถเธอกลับ พรุ่งนี้เขาค่อยนั่งแกร๊บมารับรถ พยุงตัวเธอมาที่ลานจอดสำหรับลูกค้ามาใช้บริการที่ร้าน เขากดหัวเธอเข้าไปในรถ ใช้มืออีกข้างป้องศรีษะไม่ให้หัวโดนกระแทก ส่วนเขาก็รีบเดินอ้อมไปที่ฝั่งของคนขับ คาดเข็มขัดให้เธออย่างปลอดภัย ก่อนจะออกรถสตาร์ท ห้องพักโรงแรม~ “เตียงนุ่มจัง” ฟ้าใสพลิกตัวไปมาบนที่นอนกว้าง พายุยืนมองเธอที่ปลายเตียง แล้วถอดรองเท้าทั้งสองข้างให้กับเธอ จากนั้นพายุถลกแขนเสื้อเชิ้ตสีดำขึ้น ก้าวขาไปบนเตียงจับเธอนอนหงาย ส่วนเขาก็ลงนอนข้าง ๆ เขายังไม่อยากด่วนทำอะไรเธอในตอนนี้ “ผมอยากกอดคุณ” ดึงตัวคนเมาเข้าหา ประคองศรีษะเล็กไว้บนแขน ใบหน้าหวานซบลงบนอกแกร่ง “กลิ่นคุ้น ๆ” “หอมใช่ไหม” “หอมมาก” ส่งเสียงตอบ ทั้งที่ใบหน้าของเธอยังซบอยู่บนอกพายุ อ้อมแขนแกร่งกอดรัดร่างบอบบางไว้กับตัว “ขอห้านาที แล้วผมจะทำให้คุณมีความสุข” มือที่ยังว่างล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบกล่องสี่เหลี่ยมสีเงินออกมา เขาแวะซื้อของสำคัญในร้านสะดวกซื้อก่อนถึงโรงแรม และวางกล่องนั้นไว้บนหัวเตียงที่มีโคมไฟ “ตัวคุณหอม” เธอชมเขาไม่หยุด “ดมเยอะ ๆ” กระชับกอดเธอให้แน่นกว่าเดิม ปากหยักกดจูบลงบนกลุ่มเส้นผมสีน้ำตาลอย่างทะนุถนอม “สระผมบ้างป่ะเนี่ย” รู้สึกฉุนนิดหน่อย แต่ยังรับได้ “อื้อ~” ฟ้าใสส่งเสียงในลำคอ เหมือนกับว่าไม่พอใจ แต่เธอเองก็กอดเขาไม่ปล่อย ใบหน้าหวานซุกบนเสื้อเชิ้ตสีดำไม่ยอมห่าง “สัญญาที่คุณให้กับผมไว้ ยังจำได้หรือเปล่า” “ก็ตัวฉันไง” เงยหน้าขึ้นตอบ ส่งยิ้มหวานให้กับคนมอง “พูดแล้วนะ” สิ้นเสียงทุ้มเอ่ย พายุย้ายตัวเองขึ้นมาคร่อมทับร่างเธอไว้ พายุปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำ แล้วโยนมันทิ้งไว้ข้างเตียง เขาจับมือเธอทั้งสองข้างวางไว้บนบ่า ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาหาเธอ “ผมชอบคุณ”EP.30ฟ้าใสกลับถึงบ้านพร้อมพี่ชายตัวดี สุดสัปดาห์นี้เธอจะไม่ได้เจอหน้าพายุถึงสองวัน ครั้งก่อนเธอก็ไม่ได้กลับบ้าน อ้างว่าอยู่ทำรายงานกับเพื่อน แต่ความจริงเธออยู่กับพายุ คุณแม่ย้ำและกำชับให้เธอกลับบ้าน เพราะท่านมีเรื่องอยากจะคุยด้วย ฟ้าใสเหมือนคนวิตก คิดไปต่าง ๆ นา ๆ โทษพี่อันดาก่อนอันดับแรก ว่าแอบไปฟ้องอะไรคุณพ่อคุณแม่อีก ซึ่งเธอได้คำตอบมาว่า‘ฟ้อง เรื่องที่ฟ้าเอาผู้ชายมานอนห้อง’ อยากจะทุบให้หลังแอ่น“กลับมาแล้วเหรอลูก” คุณแม่เธอเอ่ยถาม ยิ้มละไมเมื่อเห็นหน้าลูกสาว ลูกชายกลับถึงบ้าน “ค่ะคุณแม่ คิดถึงคุณแม่ที่สุดเลย” ฟ้าใสอ้าแขนเดินเข้าไปกอดคุณแม่ ใบหน้าสวยซบบนเนินอก คนเป็นแม่ก็ชื่นใจ ไม่เจอหน้าลูกสาวมาหลายวัน “ปลอม” เสียงห้วนห้าวจะเป็นใครไปได้ อันดาพี่ชายฝาแฝดเธอ ฟ้าใสแยกเขี้ยวใส่มองค้อนอันดา เกิดมา 22 ปี ไม่เคยพูดกับน้องนุ่งดี ๆ เลยสักวัน“พี่อันดาว่าฟ้า”“ไปแกล้งน้องทำไม อันดา” เอาเลยค่ะคุณแม่ ว่าเยอะ ๆ พี่อันดาน่ะติดผู้หญิง ไม่ต่างจากเธอหรอก แล้วมาทำเป็นฟ้อง “ผมพูดความจริง น้องติดผู้ชายครับ ชวนเข้าคอนโด พาขึ้นห้อง ไม่รู้ทำอะไรกัน” ทิ้งระเบิดไว้ให้น้องสาว ส่วนตัวเองวิ่งหนีขึ้นห
EP.29โยชิกลับถึงคอนโด อันดับแรกที่ทำคือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าเกมส์ที่เล่นค้างไว้ จนกระทั่งมีข้อความเด้งขึ้น เป็นข้อความของภูริภัศ เธอได้อ่านทุกข้อความของชายหนุ่ม แต่ไม่คิดตอบกลับ โยชิกดปิดระบบเสียงและสั่น เพื่อกันการรบกวนการเล่นเกมส์ของเธอ “สบายใจกว่าเยอะ” จะได้ไม่คิดฟุ้งซ่านกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ แต่ก็รู้สึกผิดหวังนิดหน่อย เมื่อชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของร้านไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด “เขาทำงาน จะมาสนใจอะไร” เขาไม่ผิด เธอก็ไม่ผิด แต่หัวใจเธอเนี่ยสิ โยชิแอบหวังเล็ก ๆ ว่าเขาอยากมีความสัมพันธ์ดี ๆ ร่วมกัน ถึงได้ทักข้อความมาหา นั่นแปลว่าเขาคิดถึงเธอใช่ไหม ถ้าเขาอยากให้เป็นเพื่อน โยชิก็พร้อมจะเป็นให้ แต่...กลัวหัวใจตัวเองมากกว่า มันคงไม่รักดีเท่าไหร่ ถ้าได้ใกล้ชิดเขามากขึ้น รักษาระยะคงไว้แบบนี้ อยู่ห่าง ๆ อย่างที่ควรจะอยู่ รู้ตัวเองดีว่าคงเป็นมากกว่านี้ไม่ได้ “อยู่แบบนี้มันดีอยู่แล้ว” เลิกคิดถึง แล้วกลับมาจดจ่อกับหน้าจอสี่เหลี่ยม “อ่าว นี่แม่งรีแรงค์เหรอเนี่ย โอ๊ยกูจะเครซี่” อีกฟากที่ยังคงนั่งรอข้อความตอบกลับจากโยชิ แก้วเหล้าสีอำพันวางตั้งตรงหน้า นิ้วเรียวยาวถูวนรอบปากแก้วไปมา
EP.28 คืนนี้โยชิตั้งใจจะไปบาร์ร้านเดิม ไม่ได้ไปมาเกือบสัปดาห์ กลัวถ้าไปบ่อยแล้วจะตกหลุมรักเจ้าของร้าน กระเทยอย่างเธอมีวาสนาหนุ่ม ๆ มาจีบเยอะ เพียงเพราะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิง แต่พอรู้ว่าเธอเป็นเพศสภาพต่าง ก็หนีหายกันไปหมด แต่กับเขาคนนั้นโยชิรู้สึกว่าต่างจากผู้ชายที่เคยเจอ โยชิแค่ไม่อยากเอาความรู้สึกเทให้เขาจนหมดหน้าตัก เว้นระยะห่างนาน ๆ เจอครั้ง เซฟหัวใจเธอได้ดีที่สุด โยชิยังจดจำสายตาคู่นั้นได้ไม่ลืม เพราะแบบนี้โยชิถึงไม่อยากไปที่ร้านบ่อย ๆ เกิดใจเธอมันไม่รักดี ชอบเขาขึ้นมาจริง ๆ หัวใจคงเจ็บหนัก กลัวไม่สมหวัง ติ๊ง~มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ เป็นข้อความทางไอจี โยชิหยิบขึ้นมาดูVae : ใช่คุณโยชิหรือเปล่าครับ คนเปิดอ่านยังไม่คิดตอบกลับ ขอเข้าไปดูโพรไฟล์ก่อนว่าเป็นใคร “คุณ...” ยกมือขึ้นปิดปากอย่างไม่อยากเชื่อสายตา คนที่ทักข้อความมาหาโยชิ ก็คือภูริภัศหนุ่มหล่อเจ้าของร้านบาร์คนนั้น Yoshi : ใช่ค่ะ ตอบสั้น ๆ รออีกฝ่ายทักกลับมา ทว่าเพียงแค่เธอตอบก็ขึ้นคำว่าอ่านในทันทีVae : ผมเวย์นะ ไม่เห็นคุณมาที่ร้านเลย Yoshi : คืนนี้โยเข้าไปนะคะ Vae : ดีเลยครับ ผมจะรอ Yoshi : คุณหาไอจีโยเจอได้ไง V
EP.27พายุบังคับฟ้าใสออกกำลังกายหนึ่งชั่วโมงกับอีกสามสิบนาที ผิวกายอันขาวผ่องเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ฟ้าใสร้องงอแงตั้งแต่สิบนาทีแรก ทว่าพายุก็ยังคงบีบบังคับให้เธอออกกำลังกายจนจบ มีเขาเป็นเทรนเนอร์คอยกำชับในแต่ละท่า ดีกว่าไปจ้างคนอื่นให้เสียตังเปล่า ๆ พายุหยิบขวดน้ำใช้กล้ามท้องหมุนฝาขวดแล้วยกดื่ม ฟ้าใสเห็นเขาทำก็อยากทำบ้าง “โอ๊ย...ไม่เห็นทำได้เลย” “ทำอะไร” “ก็เปิดขวดน้ำ” ทำท่าตามเขา “ทำได้ยังไง”“ไปสร้างกล้ามก่อน ดูสิมีแต่ไขมัน” จับบีบส่วนเกินบนหน้าท้องเธอเล่น “มีไขมันแล้วจะไม่รักกัน”“พูดแบบนี้สงสัยอยากออกกำลังกายเพิ่ม” พายุยิ้มมีเลศนัย เขาบอกรักเธอทุกวัน เอาอะไรมาไม่รัก หลงจะตายอยู่แล้ว ฟ้าใสมองอย่างรู้ทัน ก่อนจะชวนกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วพากันไปออกกำลังกาย...บนเตียงลงทุนเปิดโรงแรมใกล้ ๆ เพราะทนกำหนัดที่เกิดในร่างกายต่อไปไม่ไหว สองหนุ่มสาวเดินเข้าประตูห้องพักของโรงแรม ต่างเข้าชาร์ตกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันตั้งแต่หน้าห้องจนมาถึงปลายเตียง “เพิ่งรู้ว่าคุณชอบ...”“ชอบก็เพราะคุณ” ฟ้าใสตอบเอาใจ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาชวนเสน่หา ในเมื่อมีความต้องการเหมือนกันทั้งคู่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิ
“ใช่ แม่ไม่ชอบ ลูกก็รู้นี่เรื่องของมันกับแม่ของมัน” ใช้คำเรียกอีกฝ่ายอย่างจงเกลียดจงชัง เปรมมิกาไม่เคยให้ค่าพริตากับพายุ เป็นแค่ผู้หญิงจน ๆ สะเออะอยากจะเป็นคุณนายในบ้านหลังใหญ่ เธอทนเหม็นสาปความจนอยู่ชายคาเดียวกับพริตามานานนับสิบปี ไม่สิ มันนานมากกว่านั้น หิรัญคอยให้ท้ายพริตากับลูกชายของมัน เวลาที่เธอแยกเขี้ยวเหมือนนางมารยักษ์ สองแม่ลูกนั่นมีดีอะไรนัก หรือเพราะชินกลิ่นสาปความจนของพวกมัน “ผมอยากพักผ่อน” เขาต้องการรักษาเยียวยาบาดแผลหัวใจ แต่คุณแม่เขากลับพูดให้เกิดการไขว้เขว ทั้งที่เขาคิดอยากจะตัดใจ หลังจากนี้เขาควรจะฟังใคร ฟังตัวเอง หรือเปรมมิกา “จำสิ่งที่แม่พูด ค่อย ๆ คิด ถ้ามีอะไรปรึกษาแม่ได้ตลอด แม่รักลูกนะรัณ” จูบกลางกระหม่อมลูกชาย แล้วถอยตัวเองเดินออกจากห้อง “ความเหมาะสม” เขาและฟ้าใสเหมาะสมแค่เรื่องฐานะ แต่เรื่องหัวใจเขาไม่ได้มาครอบครอง แล้วสิ่งที่เปรมมิกาบอก มันจะไปสำคัญอะไร วินาทีนั้นเขาเลยตัดสินใจในทันที ถ้าเขาจะแพ้ ก็แพ้เสียตั้งแต่ตอนนี้ อย่าดันทุรังแย่งผู้หญิงของพี่ชาย วันนี้เขาเห็นทุกอย่างแล้ว ว่าหัวใจของฟ้าใสมีแค่พายุเพียงคนเดียว ฟ้าใสยืนเหี่ยวแห้ง ใบหน้าสวยบึ้งตึงมองค
EP.26เปรมมิกาเห็นลูกชายเดินขากะเผลกเข้าบ้าน เร่งรีบเดินเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง หรือว่าพารัณจะโดนใครทำร้าย เธอจะได้จัดการจับตัวมันมาทำโทษ “เป็นอะไรรัณ ใครทำลูก ทำไมเดินแบบนั้น” ประคองพารัณลงนั่ง สั่งแม่บ้านให้เรียกหิรัญมาดูอาการลูกชายเธอ “รถล้มครับ” “ตายจริง แม่บอกแล้วใช่ไหมขับบิ๊กไบค์มันอันตราย รถยนต์ที่บ้านเรามีตั้งหลายคัน ซูปเปอร์คาร์ก็จอดทิ้งไว้ทำไมไม่เอาไปขับ”“ผมชอบบิ๊กไบค์”“ให้แม่บ้านไปตามผมมามีอะไร” หิรัญถามเสียงเรียบ ใบหน้าเปรมมิกาดูร้อนรน “ลูกบาดเจ็บค่ะ รถล้ม” คนเป็นแม่สีหน้าซีดเซียว แค่ลูกเจ็บนิดเดียวเปรมมิกาก็แทบร่ำไห้ “ผมไม่เป็นไรครับ” “ไปตรวจหน่อยไหม ให้เจ้ายุมันมาตรวจให้ พี่เราเป็นหมอ” “จะให้มันมายุ่งทำไม” เปรมมิกาทำเสียงขึ้นจมูก ยิ่งพักหลังหิรัญเรียกพายุเข้าไปพบที่ห้องทำงานบ่อยครั้ง เข้าไปแต่ละทีก็นานสองนาน เธอถามอะไรไปหิรัญก็ไม่ปริปากพูด บอกแค่อยากคุยกับลูก แล้วพารัณไม่ใช่ลูกหรืออย่างไร “เปรม” เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเข้ม เปรมมิกาถูกสายตาคมกล่าวตักเตือน พายุเป็นลูกชายคนโตของหิรัญอย่างน้อยก็ให้เกียรติกันบ้าง“แม่ครับ พาผมขึ้นห้องที” พารัณมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ







