MasukEP.3
พายุเปิดประตูลงจากรถ ตามหลังเธอทุกฝีก้าวเดินเข้าไปในตัวอาคารอีกครั้ง มองแผ่นหลังหญิงสาวอย่างหลงใหล ผุดรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลา ทำเอาสาว ๆ ในโรงพยาบาลต่างตะลึง เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของคุณหมอพายุ
“คุณ...” พยาบาลสาวหน้าเคาน์เตอร์มองเลยฟ้าใส เมื่อความหล่อของพายุมันทิ่มแทงตา ไหนว่าเขากลับไปแล้ว ทำไมถึงได้กลับเข้ามาอีก
“เป็นอะไรมาคะคุณฟ้าใส หรือว่ามาหาคุณคัพกับคุณคริส” พยาบาลสาวดึงสายตากลับ มองเธอผู้เป็นหลานสาวแท้ ๆ คุณคัพกับคุณคริสเจ้าของโรงพยาบาลเมเดริกแห่งนี้
“ป่าวค่ะ พอดีฟ้าปวดข้อมือมากเลยค่ะ” เธอไม่อยากขึ้นไปรบกวนลุงทั้งสอง
“ขอผมดูหน่อย” เจ้าของเสียงเอ่ย เดินเข้าประชิดแผ่นหลังเธอ ยกแขนสองข้างกั้นกลางลำตัว กลัวเธอจะคิดหนีเมื่อเห็นหน้าเขา พายุเอียงศรีษะมองหน้าเธออย่างสำรวจ ฟ้าใสหันมองปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อใกล้ ๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขามาจากไหน...
ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเนื้ออกมันเต้นรัว เธอเหมาะจะเป็นที่พักสายตาของเขาในเวลานี้เป็นที่สุด ใบหน้าสวยใสไร้เครื่องสำอางดูเป็นธรรมชาติ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเข้ากับสีบนเส้นผมของเธอ ขับผิวขาวให้ดูสุขภาพดี เธอยังคงสวยและน่ารักในสายตาเขาไม่เคยเปลี่ยน
“ผมดูแลคุณฟ้าใสเอง” ปากบอก แต่ไม่ยักหันไปมองใคร เอาแต่จ้องใบหน้าสวยใส เขาดีใจที่ได้เจอเธอ
ผมจะไม่ยอมให้คุณหายไปไหนอีกแล้วฟ้าใส
“คุณไม่ใช่หมอ จะมาดูแลอะไรฉัน” ดูจากชุดก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ ใส่สีดำทั้งตัวแบบนี้ คงไปไว้อาลัยศพใครสักคน
“นี่ค่ะคุณหมอพายุ” พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ยื่นไอแพดให้เขาดูประวัติเธอ ร่างสูงรับมาถือไว้แล้วอ่านตัวอักษรบนหน้าจอให้ถี่ถ้วน
เขาเป็นหมองั้นเหรอ...
“คุณ ฉันอึดอัดนะ” หน้าท้องเธอชนกับหน้าเคาน์เตอร์ พายุยืนเบียดเธอชิดจนเกินไป ถือไอแพดคร่อมตัวเธอไว้ เหมือนเขากำลังกอดเธอยังไงไม่รู้
พวกพยาบาลก็เอาแต่มอง ไม่ใช่มองเธอนะ มองคนข้างหลังเธอนี่แหละ ไม่สนใจเธอเลยสักนิด ฟ้าใสแหงนหน้าขึ้นมองพายุ ส่งสายตาเข่นเขี้ยวให้อีกคนรู้ตัว
“จ้องหน้าผมขนาดนี้...อยากมีอนาคตกับผมล่ะสิ แต่ผมไม่มีหรอกนะ” ละสายตาจากหน้าจอสีขาว โน้มใบหน้าลงมองคนตัวเล็ก
“มีแต่อนาคอนด้าที่ผมให้คุณได้”
“ไอ้...” เม้มปากสนิท เมื่อพายุกดหน้าลงมาอยู่ใกล้ ๆ ดวงตาคมหรี่แคบมองเธอให้แน่ใจว่าจะไม่พูดอะไร
พายุแหงนหน้าขึ้นตรง ถอยหลังกลับมายืนในจุดเดิม มองจอไอแพดอีกครั้งก่อนจะพยักหน้ารับ แล้วส่งคืนให้กับพยาบาล
“ฉันไม่ตรวจแล้ว...อ๊ะ” ฟ้าใสอยากจะกรี๊ดใส่เมื่อถูกดึงไปตามแรงของอีกคน เขากระชับข้อมือเธอแน่น พาเธอไปยังห้องตรวจใกล้ ๆ นี่เขาไม่ได้ยินเธอหรือไง เธอบอกว่าไม่ตรวจแล้ว
พยาบาลหน้าวอร์ดต่างยืนจับกลุ่มเม้าธ์ เมื่อประตูห้องปิดสนิท
“ดูคุณพายุจะชอบอกชอบใจคุณฟ้าใสนะ” เห็นอาการออกชัดขนาดนั้น ถ้าไม่ชอบจะเรียกว่าอะไร มองฟ้าใสไม่วางตา ยังออกหน้ารับเคสกระทันหัน ทั้งที่หมดเวลางาน ไม่ใช่นิสัยของพายุเลยสักนิด
“พวกเขาสองคนไปรู้จักกันตอนไหน หรือว่าแอบคบกันแบบนี้ฉันก็อกหักจริง ๆ น่ะสิ” พยาบาลสาวที่ชื่อคลีน เอ่ยอย่างคนหมดหวังจริง ๆ เมื่อคุณหมอพายุที่เธอชอบ เขากลับชอบคุณฟ้าใส ที่เป็นถึงหลานสาวเจ้าของโรงพยาบาล
ฟ้าใสและพายุเข้ามาอยู่ในห้องตรวจ ร่างบอบบางนั่งไม่พูดจา พายุเอื้อมจับข้อมือเธอมาดูแล้วพลิกไปมา ก่อนจะบอกถึงปัญหาว่าเป็นเพราะอะไร
“อยากจะเอาชนะผม แต่กลับต้องมาเจ็บตัว” สาเหตุที่เธอปวดข้อมือเพราะถูกใช้งานหนัก หักหมุนพวงมาลัยรถในสนามแข่งมากเกินไป ตรงข้อต่อถึงได้ปูดแดงขึ้นมา
“เอกซเรย์หน่อยแล้วกัน” จับมือเธอไม่ปล่อย มืออีกข้างคลิกเมาส์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ส่งเรื่องเธอไปยังห้องเอกซเรย์
ฟ้าใสพยายามดึงมือตัวเองออก ทั้งสะบัด ทั้งตีลงไปบนหลังมือคนจับ แต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน
มุมปากหยักกดลึกปรากฏเป็นรอยยิ้มอย่างนึกเอ็นดู เมื่อเธอออกแรงต้าน ก็แค่จับนิดจับหน่อยทำหวงตัวไปได้
อยากเกิดมาสวยทำไม คนหล่ออย่างเขาก็ใจเหลวเป็นเหมือนกัน
“จะมาจับมือฉันทำไม”
“จับทำเมีย”
“...” หยุดต่อต้านทุกการเคลื่อนไหว เมื่อกี้เขาว่ายังไงไงนะ
“หึ” หันมองเธอนั่งตัวตรง ดวงตากลมโตหวานแข็งค้าง
“ผมส่งเรื่องคุณไปเอกซเรย์แล้ว” ลุกขึ้นยืนจับมือเธอให้ลุกตาม ทุกขั้นตอนเขาจะเป็นคนดูแลเอง
หลังจากเอกซเรย์เสร็จ พายุพาฟ้าใสกลับมาที่ห้อง ร่างบอบบางนั่งหน้าเบื่อ นึกคิดในใจ ถ้าเธอขึ้นไปหาคุณลุงแต่แรกก็คงไม่ต้องเจอเขา
“ผลตรวจคุณปกติทุกอย่าง” มองฟิล์มเอกซเรย์ทีี่ทาบบนจอไฟสีขาว
“ถ้าปกติ งั้นฉันกลับ” ฟ้าใสที่กำลังจะลุกขึ้นยืนถึงกับชะงัก เมื่ออีกฝ่ายหยัดกายขึ้น กระแสสายตาเรียบนิ่งมองเธออย่างคาดเดาไม่ออก ร่างสูงก้าวเท้ามาประชิดทำให้เธอต้องกลับมานั่งลงในจุดเดิม
พายุโน้มใบหน้าหล่อ ดวงตาคู่คมนิ่งสบดวงตาหวานที่กำลังประหม่า
“จะคุยกันดี ๆ บ้างไม่ได้เลยหรือไง” ทั้งขึ้นเสียงไม่พอใจ ส่งสายตาเข่นเขี้ยว เขาดูไม่น่าคุยด้วยเลยงั้นเหรอ เธอถึงได้ต่อต้าน
ทำไมเธอถึงจำเขาไม่ได้สักที
สมองเสื่อม ?
ความจำสั้น ?
“ผมไปทำอะไรให้คุณ ถึงได้จงเกลียดจงชังผมนัก”
“ก็คุณแกล้งฉัน”
“เรื่องแค่นี้”
“ไม่ชอบขี้หน้า”
“ผมหล่อขนาดนี้เนี่ยนะ น้องชายผมก็ไม่ธรรมดา”
“อี๋ ทุเรศ”
“ผมหมายถึงน้องชายผมที่เป็น...คน คุณคิดอะไร”
“ไอ้บ้า ไม่พูดให้มันดี ๆ ล่ะ”
“คุณคิดลึกเองป่าว แล้วมาโทษผม อยากดูรูปผมกับน้องชายไหม” หยิบสมารต์โฟนขึ้นมาหวังจะเปิดรูปน้องชายให้เธอดู
“ไม่ต้อง ฉันไม่ได้อยากดูรูปน้องชายอะไรของคุณ”
“หล่อเหมือนผมเลยนะ” เขาโคตรจะนำเสนอ ครอบครัวเขาหน้าตาดียกบ้าน
“ตรวจเสร็จแล้วใช่ไหม ฉันจะกลับ” คนอะไรหลงตัวเองเป็นที่สุด เขาคือภัยความมั่น มั่นหน้าเสียไม่มี เธอไม่ถูกชะตากับเขาเลยสักนิด
เมื่อเขาไม่พูดอะไรตอบ ฟ้าใสลุกขึ้นยืน เดินสะบัดก้นออกจากห้องตรวจ แต่ทว่าพายุกลับเดินตาม ก่อนจะรั้งเรียกสาวเจ้าให้หยุดเดิน
“จะรีบไปไหนล่ะ” เรียวเท้าเล็กก้าวฉับอย่างไม่คิดหยุด ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักจากด้านหลังเดินมาให้ได้ยินใกล้ ๆ
พายุคว้าจับข้อมือบางให้เดินตามไปกับเขา ฟ้าใสไม่ทันได้ออกเสียงค้าน ก็ถูกมือหนาลากไปยังประตูหนีไฟ เหล่าพยาบาลที่เห็นต่างก็จับกลุ่มเม้าธ์กันยกใหญ่
ฟ้าใสถูกเหวี่ยงชิดติดกำแพง พายุยกเรียวแขนเล็กตรึงไว้เหนือศรีษะ บดเบียดร่างกายชิดจนเธอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง พยายามออกแรงต้านสุดแรง ร่างสูงส่งสายตาแข็งกร้าวชวนให้คนมองสะท้าน ดวงตาหวานประหม่าในทีแต่ก็ยังสู้สายตากลับ
“คุณยังไม่รับผิดชอบผมเลยนะ” มาทำให้เขาใจเต้นรัวแล้วจะปล่อยให้เธอหนีไปง่าย ๆ
กึก~
“โอ๊ย” ถูกเธอใช้ฟันขบบนกกหู พายุส่งเสียงร้องสะดุ้ง สาวเจ้าได้จังหวะจะหนี แต่ก็ถูกเขาจับไว้ได้อีกครั้ง ร่างบอบบางกระเด็นเข้าติดกำแพงเป็นรอบที่สอง
“กัดอีกสิ ผมจะได้จูบคุณปิดปาก” กดยิ้มร้าย ดวงตาคมส่อแววเป็นประกายมองสีปากอมชมพูระเรื่ออย่างหักห้ามใจไม่ไหว
“อย่ามองฉันแบบนี้นะ”
“ก็ปากคุณมันน่าจูบนี่” กระดกลิ้นเลียวนรอบริมฝีปากยั่วอีกฝ่าย
“ปล่อยฉัน ฉันจะกลับ”
“ขอโทษผมก่อนสิ”
“ฉันไม่ผิด...อื้อ”
สปอยล์ EP.4
EP.30ฟ้าใสกลับถึงบ้านพร้อมพี่ชายตัวดี สุดสัปดาห์นี้เธอจะไม่ได้เจอหน้าพายุถึงสองวัน ครั้งก่อนเธอก็ไม่ได้กลับบ้าน อ้างว่าอยู่ทำรายงานกับเพื่อน แต่ความจริงเธออยู่กับพายุ คุณแม่ย้ำและกำชับให้เธอกลับบ้าน เพราะท่านมีเรื่องอยากจะคุยด้วย ฟ้าใสเหมือนคนวิตก คิดไปต่าง ๆ นา ๆ โทษพี่อันดาก่อนอันดับแรก ว่าแอบไปฟ้องอะไรคุณพ่อคุณแม่อีก ซึ่งเธอได้คำตอบมาว่า‘ฟ้อง เรื่องที่ฟ้าเอาผู้ชายมานอนห้อง’ อยากจะทุบให้หลังแอ่น“กลับมาแล้วเหรอลูก” คุณแม่เธอเอ่ยถาม ยิ้มละไมเมื่อเห็นหน้าลูกสาว ลูกชายกลับถึงบ้าน “ค่ะคุณแม่ คิดถึงคุณแม่ที่สุดเลย” ฟ้าใสอ้าแขนเดินเข้าไปกอดคุณแม่ ใบหน้าสวยซบบนเนินอก คนเป็นแม่ก็ชื่นใจ ไม่เจอหน้าลูกสาวมาหลายวัน “ปลอม” เสียงห้วนห้าวจะเป็นใครไปได้ อันดาพี่ชายฝาแฝดเธอ ฟ้าใสแยกเขี้ยวใส่มองค้อนอันดา เกิดมา 22 ปี ไม่เคยพูดกับน้องนุ่งดี ๆ เลยสักวัน“พี่อันดาว่าฟ้า”“ไปแกล้งน้องทำไม อันดา” เอาเลยค่ะคุณแม่ ว่าเยอะ ๆ พี่อันดาน่ะติดผู้หญิง ไม่ต่างจากเธอหรอก แล้วมาทำเป็นฟ้อง “ผมพูดความจริง น้องติดผู้ชายครับ ชวนเข้าคอนโด พาขึ้นห้อง ไม่รู้ทำอะไรกัน” ทิ้งระเบิดไว้ให้น้องสาว ส่วนตัวเองวิ่งหนีขึ้นห
EP.29โยชิกลับถึงคอนโด อันดับแรกที่ทำคือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าเกมส์ที่เล่นค้างไว้ จนกระทั่งมีข้อความเด้งขึ้น เป็นข้อความของภูริภัศ เธอได้อ่านทุกข้อความของชายหนุ่ม แต่ไม่คิดตอบกลับ โยชิกดปิดระบบเสียงและสั่น เพื่อกันการรบกวนการเล่นเกมส์ของเธอ “สบายใจกว่าเยอะ” จะได้ไม่คิดฟุ้งซ่านกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ แต่ก็รู้สึกผิดหวังนิดหน่อย เมื่อชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของร้านไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด “เขาทำงาน จะมาสนใจอะไร” เขาไม่ผิด เธอก็ไม่ผิด แต่หัวใจเธอเนี่ยสิ โยชิแอบหวังเล็ก ๆ ว่าเขาอยากมีความสัมพันธ์ดี ๆ ร่วมกัน ถึงได้ทักข้อความมาหา นั่นแปลว่าเขาคิดถึงเธอใช่ไหม ถ้าเขาอยากให้เป็นเพื่อน โยชิก็พร้อมจะเป็นให้ แต่...กลัวหัวใจตัวเองมากกว่า มันคงไม่รักดีเท่าไหร่ ถ้าได้ใกล้ชิดเขามากขึ้น รักษาระยะคงไว้แบบนี้ อยู่ห่าง ๆ อย่างที่ควรจะอยู่ รู้ตัวเองดีว่าคงเป็นมากกว่านี้ไม่ได้ “อยู่แบบนี้มันดีอยู่แล้ว” เลิกคิดถึง แล้วกลับมาจดจ่อกับหน้าจอสี่เหลี่ยม “อ่าว นี่แม่งรีแรงค์เหรอเนี่ย โอ๊ยกูจะเครซี่” อีกฟากที่ยังคงนั่งรอข้อความตอบกลับจากโยชิ แก้วเหล้าสีอำพันวางตั้งตรงหน้า นิ้วเรียวยาวถูวนรอบปากแก้วไปมา
EP.28 คืนนี้โยชิตั้งใจจะไปบาร์ร้านเดิม ไม่ได้ไปมาเกือบสัปดาห์ กลัวถ้าไปบ่อยแล้วจะตกหลุมรักเจ้าของร้าน กระเทยอย่างเธอมีวาสนาหนุ่ม ๆ มาจีบเยอะ เพียงเพราะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิง แต่พอรู้ว่าเธอเป็นเพศสภาพต่าง ก็หนีหายกันไปหมด แต่กับเขาคนนั้นโยชิรู้สึกว่าต่างจากผู้ชายที่เคยเจอ โยชิแค่ไม่อยากเอาความรู้สึกเทให้เขาจนหมดหน้าตัก เว้นระยะห่างนาน ๆ เจอครั้ง เซฟหัวใจเธอได้ดีที่สุด โยชิยังจดจำสายตาคู่นั้นได้ไม่ลืม เพราะแบบนี้โยชิถึงไม่อยากไปที่ร้านบ่อย ๆ เกิดใจเธอมันไม่รักดี ชอบเขาขึ้นมาจริง ๆ หัวใจคงเจ็บหนัก กลัวไม่สมหวัง ติ๊ง~มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ เป็นข้อความทางไอจี โยชิหยิบขึ้นมาดูVae : ใช่คุณโยชิหรือเปล่าครับ คนเปิดอ่านยังไม่คิดตอบกลับ ขอเข้าไปดูโพรไฟล์ก่อนว่าเป็นใคร “คุณ...” ยกมือขึ้นปิดปากอย่างไม่อยากเชื่อสายตา คนที่ทักข้อความมาหาโยชิ ก็คือภูริภัศหนุ่มหล่อเจ้าของร้านบาร์คนนั้น Yoshi : ใช่ค่ะ ตอบสั้น ๆ รออีกฝ่ายทักกลับมา ทว่าเพียงแค่เธอตอบก็ขึ้นคำว่าอ่านในทันทีVae : ผมเวย์นะ ไม่เห็นคุณมาที่ร้านเลย Yoshi : คืนนี้โยเข้าไปนะคะ Vae : ดีเลยครับ ผมจะรอ Yoshi : คุณหาไอจีโยเจอได้ไง V
EP.27พายุบังคับฟ้าใสออกกำลังกายหนึ่งชั่วโมงกับอีกสามสิบนาที ผิวกายอันขาวผ่องเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ฟ้าใสร้องงอแงตั้งแต่สิบนาทีแรก ทว่าพายุก็ยังคงบีบบังคับให้เธอออกกำลังกายจนจบ มีเขาเป็นเทรนเนอร์คอยกำชับในแต่ละท่า ดีกว่าไปจ้างคนอื่นให้เสียตังเปล่า ๆ พายุหยิบขวดน้ำใช้กล้ามท้องหมุนฝาขวดแล้วยกดื่ม ฟ้าใสเห็นเขาทำก็อยากทำบ้าง “โอ๊ย...ไม่เห็นทำได้เลย” “ทำอะไร” “ก็เปิดขวดน้ำ” ทำท่าตามเขา “ทำได้ยังไง”“ไปสร้างกล้ามก่อน ดูสิมีแต่ไขมัน” จับบีบส่วนเกินบนหน้าท้องเธอเล่น “มีไขมันแล้วจะไม่รักกัน”“พูดแบบนี้สงสัยอยากออกกำลังกายเพิ่ม” พายุยิ้มมีเลศนัย เขาบอกรักเธอทุกวัน เอาอะไรมาไม่รัก หลงจะตายอยู่แล้ว ฟ้าใสมองอย่างรู้ทัน ก่อนจะชวนกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วพากันไปออกกำลังกาย...บนเตียงลงทุนเปิดโรงแรมใกล้ ๆ เพราะทนกำหนัดที่เกิดในร่างกายต่อไปไม่ไหว สองหนุ่มสาวเดินเข้าประตูห้องพักของโรงแรม ต่างเข้าชาร์ตกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันตั้งแต่หน้าห้องจนมาถึงปลายเตียง “เพิ่งรู้ว่าคุณชอบ...”“ชอบก็เพราะคุณ” ฟ้าใสตอบเอาใจ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาชวนเสน่หา ในเมื่อมีความต้องการเหมือนกันทั้งคู่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิ
“ใช่ แม่ไม่ชอบ ลูกก็รู้นี่เรื่องของมันกับแม่ของมัน” ใช้คำเรียกอีกฝ่ายอย่างจงเกลียดจงชัง เปรมมิกาไม่เคยให้ค่าพริตากับพายุ เป็นแค่ผู้หญิงจน ๆ สะเออะอยากจะเป็นคุณนายในบ้านหลังใหญ่ เธอทนเหม็นสาปความจนอยู่ชายคาเดียวกับพริตามานานนับสิบปี ไม่สิ มันนานมากกว่านั้น หิรัญคอยให้ท้ายพริตากับลูกชายของมัน เวลาที่เธอแยกเขี้ยวเหมือนนางมารยักษ์ สองแม่ลูกนั่นมีดีอะไรนัก หรือเพราะชินกลิ่นสาปความจนของพวกมัน “ผมอยากพักผ่อน” เขาต้องการรักษาเยียวยาบาดแผลหัวใจ แต่คุณแม่เขากลับพูดให้เกิดการไขว้เขว ทั้งที่เขาคิดอยากจะตัดใจ หลังจากนี้เขาควรจะฟังใคร ฟังตัวเอง หรือเปรมมิกา “จำสิ่งที่แม่พูด ค่อย ๆ คิด ถ้ามีอะไรปรึกษาแม่ได้ตลอด แม่รักลูกนะรัณ” จูบกลางกระหม่อมลูกชาย แล้วถอยตัวเองเดินออกจากห้อง “ความเหมาะสม” เขาและฟ้าใสเหมาะสมแค่เรื่องฐานะ แต่เรื่องหัวใจเขาไม่ได้มาครอบครอง แล้วสิ่งที่เปรมมิกาบอก มันจะไปสำคัญอะไร วินาทีนั้นเขาเลยตัดสินใจในทันที ถ้าเขาจะแพ้ ก็แพ้เสียตั้งแต่ตอนนี้ อย่าดันทุรังแย่งผู้หญิงของพี่ชาย วันนี้เขาเห็นทุกอย่างแล้ว ว่าหัวใจของฟ้าใสมีแค่พายุเพียงคนเดียว ฟ้าใสยืนเหี่ยวแห้ง ใบหน้าสวยบึ้งตึงมองค
EP.26เปรมมิกาเห็นลูกชายเดินขากะเผลกเข้าบ้าน เร่งรีบเดินเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง หรือว่าพารัณจะโดนใครทำร้าย เธอจะได้จัดการจับตัวมันมาทำโทษ “เป็นอะไรรัณ ใครทำลูก ทำไมเดินแบบนั้น” ประคองพารัณลงนั่ง สั่งแม่บ้านให้เรียกหิรัญมาดูอาการลูกชายเธอ “รถล้มครับ” “ตายจริง แม่บอกแล้วใช่ไหมขับบิ๊กไบค์มันอันตราย รถยนต์ที่บ้านเรามีตั้งหลายคัน ซูปเปอร์คาร์ก็จอดทิ้งไว้ทำไมไม่เอาไปขับ”“ผมชอบบิ๊กไบค์”“ให้แม่บ้านไปตามผมมามีอะไร” หิรัญถามเสียงเรียบ ใบหน้าเปรมมิกาดูร้อนรน “ลูกบาดเจ็บค่ะ รถล้ม” คนเป็นแม่สีหน้าซีดเซียว แค่ลูกเจ็บนิดเดียวเปรมมิกาก็แทบร่ำไห้ “ผมไม่เป็นไรครับ” “ไปตรวจหน่อยไหม ให้เจ้ายุมันมาตรวจให้ พี่เราเป็นหมอ” “จะให้มันมายุ่งทำไม” เปรมมิกาทำเสียงขึ้นจมูก ยิ่งพักหลังหิรัญเรียกพายุเข้าไปพบที่ห้องทำงานบ่อยครั้ง เข้าไปแต่ละทีก็นานสองนาน เธอถามอะไรไปหิรัญก็ไม่ปริปากพูด บอกแค่อยากคุยกับลูก แล้วพารัณไม่ใช่ลูกหรืออย่างไร “เปรม” เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเข้ม เปรมมิกาถูกสายตาคมกล่าวตักเตือน พายุเป็นลูกชายคนโตของหิรัญอย่างน้อยก็ให้เกียรติกันบ้าง“แม่ครับ พาผมขึ้นห้องที” พารัณมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ







