EP.2 ล็อคเป้า

EP.2

ดวงตาคู่สบประสาน ต่างจ้องมองเข้าไปในแววตาลุ่มลึกของกันและกัน ปากหยักยิ้มพึงใจ เมื่อได้เจอเธออีกครั้ง ใช่เธอจริง ๆ

“รับผิดชอบอะไรของคุณ”

“คุณทำผมใจเต้นเร็วมาก เกิดผมตายขึ้นมาทำยังไง” ถือวิสาสะคว้ามือเธอจับอย่างรวดเร็ว จับมือบางที่แสนจะนุ่มนิ่มทาบทับไปบนหน้าอกซ้ายของเขา

ดวงตาหวานสุกใสลุกวาวอย่างไม่ทันตั้งตัว ตั้งสติแล้วดึงมือตัวเองออก

เรื่องนี้เนี่ยนะ ที่เธอต้องรับผิดชอบ

“จะตายไม่ตาย แล้วฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย หรือว่านี่คือการแสดงออกของคุณเวลาอยู่ต่อหน้าสาว ๆ คงทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนสินะ”

“ไม่เลย คุณคือคนแรก” ดวงตาหวานกำลังประหม่า เมื่อพายุพูดประโยคที่ทำเอาเธอใจเต้นระรัว

“ฉันไม่เชื่อ”

“ผมพูดจริง ๆ ” เขาไม่เคยจีบใคร ไม่เคยเข้าหาผู้หญิงคนไหน จนได้มาเจอเธอ

“พวกคนเจ้าชู้ไม่ค่อยจะยอมรับหรอก”

“รู้ดี”

“คุณก็เป็นหนึ่งในนั้น”

“แล้วแต่คุณจะคิด งั้นหมวกกันน็อคของคุณผมขอได้ไหม”

เรียวคิ้วสวยขมวดชิด พายุชูหมวกกันน็อคสีแดงของเธอสูงขึ้น ฟ้าใสเอื้อมมือหวังจะฉกเอาของตัวเองกลับมา นั่นมันของ ๆ เธอ ทำไมจะต้องให้

“คุณชื่ออะไร”

“เอาหมวกฉันคืนมา” ชูมือขึ้นสูงหวังจะเอาหมวกกันน็อคคืน แต่ทว่าพายุกลับชูมันสูงขึ้นไปอีก ทำให้เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวเขามากขึิ้น

พายุได้ทีรวบเอวเธอไว้กับตัว ฟ้าใสถึงกับชะงัก ดวงตาหวานเบิกโต แหงนมองคนตัวสูงเขากำลังส่งยิ้มหล่อกระชากใจ ทำเอาเธอเกือบจะหลงเสน่ห์เข้าให้

ปึก~

“ปล่อยฉัน” จะแกล้งอะไรเธอนักหนา

“คุณชื่ออะไร” ถามย้ำอีกที ถ้าไม่บอกเขาก็ไม่ปล่อย เอาสิ ให้คนในสนามรู้ไปเลยว่าเขาและเธอสนิทกันแค่ไหน

“ไม่บอก”

หัวคิ้วหนาเลิกขึ้นเป็นคำถาม “ไม่บอก” ทวนคำตอบเธออีกที ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม แสร้งทำเหมือนว่าไม่เข้าใจ ก่อนจะผุดรอยยิ้มเห็นฟันขาวครบทุกซี่

ยิ่งแกล้งทำไมเธอยิ่งน่ารัก

“บอกชื่อคุณมาสิ แล้วผมจะคืน”

“ไม่” ใบหน้าสวยบิดเบ้ ดีดดิ้นในอ้อมกอดของเขาอย่างทุลักทุเล

ทำไมเขาไม่ปล่อยเธอสักที เอาแต่จ้องอยู่ได้ ดวงตาคมวาววับเป็นประกาย ทำเอาเธอรู้สึกประหม่ากับสายตาของคนมอง

“บอกก็ได้ ชื่อฟ้าใส”

“...”

“ปล่อยสิ”

“ผมชื่อพายุ” ขยับหน้าลงมาใกล้ ๆ บอกชื่อตัวเองให้อีกฝ่ายรู้ ก่อนจะปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ

“ฉันไม่ได้อยากรู้ชื่อคุณ” สิ้นเสียงหวานเอ่ย ฟ้าใสหมุนตัวเดินกลับไปหาเพื่อนด้วยความเร็ว เพราะกลัวว่าเขาจะทำลุ่มล่ามกับเธอแบบนั้นอีก

“เขาดูสนใจแกนะ ทำบุญด้วยอะไรยะยัยฟ้าใส” โยชิถามเมื่อเห็นเพื่อนสาวเดินตรงมา เห็นแล้วมันอิจฉา โยชิยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้างสนามมาสักพัก อยากจะสิงร่างยัยฟ้าใสจริง ๆ

“ทำบงทำบุญอะไร เขาแกล้งฉันไม่เห็นหรือไง”

“แล้วทำไมหน้าแดงขนาดนี้” โยชิแซวเพื่อนที่ดูเสียอาการไปมาก หล่ออย่างกับดารา สาวคนไหนบ้างที่จะไม่เขินอาย

“เปล่า” ปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่หลักฐานบนใบหน้าเธอมันฟ้อง แก้มเนียนแดงเป็นลูกมะเขือเทศทั้งสองข้าง ยังจะโกหกกันได้

ฟ้าใสเหลียวหลังมองเขาอีกครา พายุยืนส่งยิ้มให้เธอไกล ๆ โบกไม้โบกมือให้อย่างกับรู้จักเธอมานาน

“ยิ้มโคตรหล่อ กระตุกจิตกระชากใจกระเทยเวอร์” โยชิออกอาการใจสั่น เนื้อหน้าอกเต้นเร็ว เมื่อเขาส่งยิ้มมา

“แต่เขายิ้มให้แก” หุบยิ้มทันที พลางถอนหายใจแรง ยืนกอดอกเหมือคนปลงตก กระเทยตัวน้อย ๆ คนนี้จะมีวาสนาได้ผัวหล่อ ๆ แบบพายุบ้างไหม

ฟ้าใสเบือนหน้าไม่อยากมอง ไม่รู้จะยิ้มอะไรให้เธอนักหนา รู้สึกหงุดหงิดยังไงไม่รู้

พายุยืนแท่นรับรางวัลเบอร์หนึ่ง ฟ้าใสเบอร์สอง และเบอร์สามตามลำดับผู้ที่เข้าเส้นชัย หลังจากรับถ้วยรางวัล

“ขอสัมภาษณ์หน่อยได้ไหมครับ” นักข่าวต่างตั้งไมค์รอสัมภาษณ์ผู้เข้าแข่งขันทั้งสาม แต่ฟ้าใสกลับไม่ยอมให้ความร่วมมือ เดินลงจากโพเดี้ยมแล้วหายออกไป

“ผมขอตัว พอดีมีธุระด่วนครับ” พายุมองตามฟ้าใส ก่อนปฏิเสธให้การสัมภาษณ์ แล้วตามเธอไปอีกคน

“ฟ้าใสคุณจะไปไหน”

“บอกก็รู้สิ” หันมาสบตาทำเสียงขึ้นจมูก แล้วเดินหน้าต่อ

ในขณะที่พายุกำลังเดินตามฟ้าใสอยู่นั้น มีเสียงเรียกชื่อเขาแทรกขึ้นมา พายุจึงหันไปมอง เห็นวาฟิกซ์เพื่อนชายคนสนิทกำลังเดินมาหา เป็นเพื่อนเรียนด้วยกันตั้งแต่มัธยมปลาย

“ดีใจด้วยนะมึง” วาฟิกซ์กอดคอวายุ เอ่ยแสดงความยินดีกับเพื่อนสนิทที่ชนะการแข่งขัน

“...”

“มึงมองอะไรวะ” เห็นว่าเพื่อนไม่ทักทายกลับ จึงเอ่ยถามและมองตามสายตาของพายุ

“กูเจอเธอแล้ว” เธอทำเขาเกือบจะเป็นบ้าแล้ว รู้ตัวไหม

“ผู้หญิงคนนั้น” ชี้นิ้วไปข้างหน้า ก่อนที่จะเดินเข้ามาหา มัน วาฟิกซ์เห็นพายุเดินตามหญิงสาวที่สวมใส่ชุดนักแข่ง เขารู้มาว่าการแข่งขันวันนี้มีสาวสวยเพียงคนเดียวที่ลงสนาม ซึ่งใคร ๆ ต่างก็รู้จักเธอ

“เธอชื่อ ฟ้าใส”

“ที่มึงเล่าให้กูฟัง ก็คือเธอ...”

“นั่นลูกทายาทนักธุรกิจชื่อดังนะเว้ย โคตรรวย มีพี่ชายฝาแฝดชื่ออันดา เรียนวิศวะ มหาวิทยาลัยเอ” วาฟิกซ์ถลึงตาโตเมื่อหญิงสาวที่เพื่อนพูดถึงทุกวันคือใคร นึกไม่ถึงว่าเป็นฟ้าใส

“ใช่”

“มึงชอบเธอ”

“อืม ล็อคเป้าแล้ว”

“ถามจริง”

“เคยโกหก” เป็นคนตรง ๆ คิดอะไรก็พูดออกมาแบบนั้น ไม่อ้อมค้อม ชัดเจนมาตลอด

โรงพยาบาล

นพ. พายุ วิเศษพิพัฒน์นุกุล อายุ 25 ปี จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยรัฐอันดับหนึ่ง คณะแพทย์ศาสตร์ สาขาออร์โธปิดิกส์ (กระดูก)

“สัปดาห์หน้าผมนัดมาเอกซ์เรย์อีกครั้งนะครับ ผมเพิ่มยาคลายกล้ามเนื้อให้ด้วย ใช้ทาเวลาปวด” คลิกเมาส์จ่ายยาให้กับผู้ป่วยรายสุดท้าย ก่อนออกเวรในวันนี้

“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าคุณหมอชื่ออะไรเหรอคะ” มองคนหล่อตาไม่กระพริบ อยากทำความรู้จักสักนิด คิดว่ายังคงได้เจอกันเรื่อย ๆ

“ผมจ่ายยาให้แล้ว รอพยาบาลเรียกด้านนอกได้เลยครับ”

“...ค่ะ” ปรายตามองคุณหมอหนุ่มหล่ออีกครั้ง สลัดความหงุดหงิดออกจากใบหน้า ลุกขึ้นยืนพาตัวเองออกจากห้องตรวจ เมื่อคุณหมอไม่สนใจ

พายุตอบปฏิเสธคนไข้สาวนับไม่ถ้วน เพียงแค่หย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน ไม่ว่าจะสาวน้อย สาวใหญ่ พวกเธอมักจะสนทนาขึ้นแทรกระหว่างที่เขากำลังตรวจทุกครั้ง

“คลีนยินดีด้วยนะคะ คุณหมอเก่งมากเลยค่ะ” พยาบาลสาวเอ่ยชื่นชม เห็นคุณหมอออกทีวี เพิ่งจะรู้ว่าเขาเป็นนักแข่งรถด้วย พยาบาลสาว ๆ ถึงกับกรีดร้องในลำคอ เมื่อเห็นคุณหมอบนหน้าจอโทรทัศน์ เขาสวมชุดนักแข่งสีขาวดูสมาร์ท หล่อ สะอาด ราวกับอาบน้ำวันละ 100 รอบ

“แล้วนี่...คุณหมอจะกลับเลยเหรอคะ คือ...” พยาบาลสาวคนเดิมยืนกระมิดกระเมี้ยนลังเลที่จะพูด เห็นคุณหมอหนุ่มเตรียมลุกออกจากห้อง เมื่อถึงเวลาเลิกงาน

พายุยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา เงยหน้ามองพยาบาลสาวก่อนตอบ

“ผมให้คำตอบเดิมนะคุณคลีน ตอนนี้หมดเวลาทำงานของผมแล้ว ขอตัว เจอกันสัปดาห์หน้า” พยาบาลสาวหน้าเจื่อน เธออยากชวนคุณหมอทานข้าว แต่โดนปฏิเสธทุกครั้งก็ไม่เคยจำ เพราะหวังลึก ๆ ว่าเขาจะใจอ่อน แต่ไม่เลยสักนิด อยากให้คุณหมอเปิดโอกาสบ้าง แต่ความหวังดูจะริบหรี่ลงไปทุกที

ลุกขึื้นถอดเสื้อกาวน์สีขาววางพาดลงบนแขน ฝ่ามือใหญ่ผลักประตูห้อง มือข้างที่ว่างเดินล้วงกระเป๋า ร่างสูงโปร่งสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ปลดกระดุมเพียงสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกที่มาพร้อมกับรอยสัก

จากคุณหมอหนุ่มหล่อ สะอาดตา กลายเป็นผู้ชายทรงแบดบอยที่สาว ๆ เห็นเป็นต้องเหลียวมอง เหล่าพยาบาลต่างกูรีกูจอยืนเป็นกลุ่มก้อน จับตามองพายุไปจนสุดสายตา

“อยากให้คุณหมอพายุเป็นคุณหมอประจำที่นี่จัง”

เขาทั้งหล่อ เก่ง และยังเป็นอดีตนักแข่งรถฟอร์มูล่าวันที่ฮอตมาก ๆ เมื่อสามปีก่อน แต่ไม่มีใครทราบว่าทำไมเขาถึงได้อำลาวงการ จนได้กลับมาลงสนามแข่งอีกครั้ง

“นั่นสิ ทำไมต้องทำแค่พาร์ทไทม์ด้วยก็ไม่รู้”

อยากให้โรงพยาบาลมีคุณหมอหล่อ ๆ แบบพายุอีกเป็นสิบเป็นร้อย พวกเธอจะได้มองเป็นอาหารตา แต่ติดที่ว่าพายุเป็นแค่คุณหมอพาร์ทไทม์ เข้าตรวจคนไข้ที่โรงพยาบาลเพียงแค่สัปดาห์ละสามวันเท่านั้น

พยาบาลทั้งสาวเล็ก สาวใหญ่ แค่นเสียดายทีี่ไม่ได้เจอหน้าพายุทุกวัน

“โดนปฏิเสธอีกล่ะสิ”

“ใช่ แกคิดว่าคุณหมอจะมีแฟนหรือยัง” พยาบาลสาวคลีน โดนคุณหมอปฏิเสธเธอนึกสงสัย เพราะเขาดูไม่แลสาวคนไหน แถมยังตัดปฏิสัมพันธ์กับคนภายนอก ถึงเวลาทำงานก็ทำอย่างขมักเขม้น แต่พอเลิกงานก็กลับตรงเวลา ไม่แม้แต่จะไปสังสรรค์กับใครที่ไหน

“ไม่มีใครรู้เรื่องส่วนตัวของเขาเลยสักคน คุณหมอไม่ด่าแกก็ดีแค่ไหนแล้ว” เห็นด้วยอย่างที่เพื่อนร่วมงานว่า ถึงแม้เขาจะปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาทุกครั้ง พายุก็ไม่เคยแสดงอาการรำคาญหรือพูดให้เธอรู้สึกไม่ดีแม้แต่น้อย

“เสียดายว่ะแก”

“ตั้งหน้าตั้งตาทำงานได้แล้ว” พยาบาลสาวอีกคน ตักเตือนเพื่อนร่วมงาน รู้ว่าชอบหมอพายุมาก ใคร ๆ ก็ชอบ เธอเองก็ชอบ แต่จากการวางตัวของคุณหมอแล้ว มันคงเป็นไปได้ยากที่เพื่อนเธอจะจีบสำเร็จ

หลังจากนั้นพยาบาลทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำงาน จะเหลือก็แต่พยาบาลสาวที่ชื่อคลีน ยังคงมองคุณหมอพายุตาละห้อย ก่อนที่เพื่อนร่วมงานคนเดิมมาสะกิดเรียกให้สาวเจ้ากลับมาตั้งใจทำงาน

“รู้แล้ว”

พายุเดินมาถึงลานจอดรถ เปิดประตูขึ้นไปนั่ง ก่อนจะปิดเปลือกตาลงสนิท เขาเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก นั่งหลับในรถสักครู่ก่อนเดินทางกลับ แต่ทว่าเขากลับนอนไม่หลับ เมื่อมีเสียงรถขับผ่านไปมาตลอด พายุลืมตาขึ้นด้วยความหงุดหงิด ชำเลืองเห็นรถยุโรปสีแดงถอยเข้าซองจอดอยู่ข้างรถเขาด้วยความชำนาญ ดึงดูดสายตาคนมองด้วยความสนใจ

ทว่าเมื่อเห็นว่าใครเปิดประตูรถลงมา ความหงุดหงิดพลันหายไปจากใบหน้า มุมปากหยักยกยิ้มสูงเป็นพระจันทร์เสี้ยว อาการเหนื่อยล้าหายเป็นปริดทิ้ง

“ฟ้าใส”