Mag-log in“เมาหรือเปล่า?”ริกกี้เอ่ยถามระหว่างอยู่ในลิฟต์ มือโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ“หือ เปล่า นิ้งไม่ได้แตะเลย”“ไม่ได้ดื่มเหรอ”“ไม่สิ เนี่ยมีกลิ่นเหล้าที่ไหน”สาวเจ้าไม่พูดเปล่าแต่เขย่งเท้าขึ้นคว้าต้นคออีกฝ่ายลงมาประกบริมฝีปาก รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนทำคิ้วเข้มขมวดมุ่น ไหนว่าไม่ได้ดื่มไง ทำไมกลิ่
“เหมยไปเมืองนอกแล้วอ่า... สงสารหนูมีน”คะนิ้งพูดขึ้นมาระหว่างเดินเข้าสู่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยพร้อมกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม เลโอซึ่งเป็นคู่สนทนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“เทียน!”ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเทียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพื่อนๆ ในกลุ่มที่กำลังฟังเรื่องเหมยจากคะนิ้งและเลโอหันไปมองเจ้าของเสียงทันที“พี
“อย่าพาภามมาที่นี่อีก ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย”“เพนนี... ทำไม ฮาน...”คะนิ้งมองท่าทีโกรธกรุ่นของเพนนีด้วยความสับสน กำลังจะถามว่ามันเรื่องอะไร ทำไมต้องโกรธหนักแบบนั้น ร่างสูงของฮานก็เดินตามออกมาเฉลยข้อข้องใจของคะนิ้งทันทีฮานไม่พูดอะไร เพนนีก็เบือนหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางพะอืดพะอมทนหายใจร่วมกับอีกฝ่า
“ครับเฮีย ได้ครับ” ปริ๊นซ์พยักหน้าหงึกหงักแบบตั้งตัวไม่ทัน มองใบหน้าที่กำลังหลับสนิทของภามอย่างรู้สึกเอ็นดู “ถ้ามีอะไรก็โทรมานะปริ๊นซ์”คะนิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นจะเดินตามริกกี้ออกไปก็ยังพะวักพะวนไม่หาย ฝากฝังโน่นนี่นั่นอยู่หลายคำราวกลับว่าไปไหนไกลทั้งที่ริกกี้จะพาไปร้านข้าวหน้าปา
“อ่อ เร็วๆ นะ” ริกกี้คว้าร่างภามขึ้นอุ้ม พาเดินลงมาบันไดหน้าตึงเล็กน้อย ตรงมาที่โซฟาแล้วเปิดทีวีดู แต่ดูไม่เป็นสุขหรอกเพราะน้องไม่อยู่เฉยๆ ต้องจับเอาไว้ตลอดไม่งั้นได้กลิ้งตกโซฟาแน่นอน “อยู่นิ่งๆ สิวะ เฮ้อ...” “มาแล้ว” คะนิ้งวิ่งลงบันไดมาอย่างร่าเริงมอง
“คะนิ้ง!” ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูผสมโรงกับเสียงเรียกทำให้คนบนเตียงพลิกตัวไปมาแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างทนนอนต่อไปไม่ไหว หันไปมองทางประตูที่ยังมีเสียงตะโกนเรียกไม่หยุด “เพนนี...” คะนิ้งพึมพำชื่อน้องสาวต่างสายเลือด ผ่อนลมหายใจยาวฝืนใจลุกออกจากเตียงมาเปิดประตู
ฉันสับสนอย่างบอกไม่ถูก ทำไมคลื่นถึงต้องวางยาฉันด้วย“เรื่องมันคงไม่บานปลาย ถ้าหมอนั่นไม่คิดจะใช้ประโยชน์จากฉัน ไอ้เวรนั่นมันขู่ฉันว่าจะปล่อยคลิปถ้าฉันไม่ช่วยล่อเธอไปให้มัน ที่ร้านนมนั่นมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ฉันจงใจชวนเธอไปพบคลื่นเอง ขอโทษนะคะนิ้งฉันรู้สึกผิดต่อเธอจริงๆ”“เหมย... นี่เธอโดนปล่อยคลิปฉ
“เรื่องที่คุยกันค้างก่อนหน้านี้...” “แล้ว?” “ลอง.... ลองคบกันดูก็ได้ แต่นายต้องอุบอื้อ!~” ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบริกกี้ก็รวบท้ายทอยฉันขึ้นไปประกบริมฝีปากจูบลงมาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงถูกกลืนหายไปในลำคอ ฉันรู้สึกตกใจแต่ไม่ได้ขัดขืน รสหวานของจูบแทรกซึมไปถึงปลายลิ้น บดเ
ริกกี้จูงมือฉันมาที่รถโดยไม่ได้บอกว่าจะพาไปไหน แต่ดูแล้วน่าจะเป็นอะไรที่สำคัญมากกว่ากินข้าว “วันนี้นายมีเรียนเหรอ ไม่เห็นบอกบ้างเลย” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ ชุดนักศึกษาที่เขาสวมบอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจมาเพื่อรับฉันเหมือนทุกวัน “ลืมชาร์จแบตโทรศัพท์” เขาบอกด้วยน้ำเสียงปกติก
หน็อย....“หุบปาก!”ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบโต้ริกกี้ก็ขึ้นเสียงดุดันใส่ไข่มุก ยัยนั่นสะดุ้งเฮือกทันที มองริกกี้ด้วยสายตากระสับกระส่ายแต่ก็ยังไม่หยุดทับถมฉัน“นี่.... นายเห็นยัยนี่ดีกว่าฉันเหรอริกกี้ มีปัญหาทางสายตาใช่ไหมหรือโดนทำของใส่”ยัยไข่มุกค่อนข้างเสียงดัง คนเริ่มรู้แล้วว่ามีปากเสียงกันเพราะแย




![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


