Mag-log in“เมาหรือเปล่า?”ริกกี้เอ่ยถามระหว่างอยู่ในลิฟต์ มือโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ“หือ เปล่า นิ้งไม่ได้แตะเลย”“ไม่ได้ดื่มเหรอ”“ไม่สิ เนี่ยมีกลิ่นเหล้าที่ไหน”สาวเจ้าไม่พูดเปล่าแต่เขย่งเท้าขึ้นคว้าต้นคออีกฝ่ายลงมาประกบริมฝีปาก รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนทำคิ้วเข้มขมวดมุ่น ไหนว่าไม่ได้ดื่มไง ทำไมกลิ่
“เหมยไปเมืองนอกแล้วอ่า... สงสารหนูมีน”คะนิ้งพูดขึ้นมาระหว่างเดินเข้าสู่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยพร้อมกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม เลโอซึ่งเป็นคู่สนทนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“เทียน!”ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเทียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพื่อนๆ ในกลุ่มที่กำลังฟังเรื่องเหมยจากคะนิ้งและเลโอหันไปมองเจ้าของเสียงทันที“พี
“อย่าพาภามมาที่นี่อีก ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย”“เพนนี... ทำไม ฮาน...”คะนิ้งมองท่าทีโกรธกรุ่นของเพนนีด้วยความสับสน กำลังจะถามว่ามันเรื่องอะไร ทำไมต้องโกรธหนักแบบนั้น ร่างสูงของฮานก็เดินตามออกมาเฉลยข้อข้องใจของคะนิ้งทันทีฮานไม่พูดอะไร เพนนีก็เบือนหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางพะอืดพะอมทนหายใจร่วมกับอีกฝ่า
“ครับเฮีย ได้ครับ” ปริ๊นซ์พยักหน้าหงึกหงักแบบตั้งตัวไม่ทัน มองใบหน้าที่กำลังหลับสนิทของภามอย่างรู้สึกเอ็นดู “ถ้ามีอะไรก็โทรมานะปริ๊นซ์”คะนิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นจะเดินตามริกกี้ออกไปก็ยังพะวักพะวนไม่หาย ฝากฝังโน่นนี่นั่นอยู่หลายคำราวกลับว่าไปไหนไกลทั้งที่ริกกี้จะพาไปร้านข้าวหน้าปา
“อ่อ เร็วๆ นะ” ริกกี้คว้าร่างภามขึ้นอุ้ม พาเดินลงมาบันไดหน้าตึงเล็กน้อย ตรงมาที่โซฟาแล้วเปิดทีวีดู แต่ดูไม่เป็นสุขหรอกเพราะน้องไม่อยู่เฉยๆ ต้องจับเอาไว้ตลอดไม่งั้นได้กลิ้งตกโซฟาแน่นอน “อยู่นิ่งๆ สิวะ เฮ้อ...” “มาแล้ว” คะนิ้งวิ่งลงบันไดมาอย่างร่าเริงมอง
“คะนิ้ง!” ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูผสมโรงกับเสียงเรียกทำให้คนบนเตียงพลิกตัวไปมาแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างทนนอนต่อไปไม่ไหว หันไปมองทางประตูที่ยังมีเสียงตะโกนเรียกไม่หยุด “เพนนี...” คะนิ้งพึมพำชื่อน้องสาวต่างสายเลือด ผ่อนลมหายใจยาวฝืนใจลุกออกจากเตียงมาเปิดประตู
“อุ๊ยตายละ หนูๆ มายืนทำอะไรตรงนี้คะ ไปเร็วแต่งหน้า”พี่กะเทยคนหนึ่งหันมาเห็นเราสามคนที่กำลังยืนทำหน้าเอ๋อๆ รีบเข้ามาลากแขนไปนั่งเก้าอี้หน้ากระจกทันที“เดี๋ยวค่ะจะทำอะไร”“ก็แต่งหน้าไง”“แล้วแต่งหน้าทำไมอ่ะ พวกเราแค่มาเสิร์ฟน้ำไม่ใช่เหรอ” ยัยเค้กขมวดคิ้วรู้เท่าที่ฉันรู้เหมือนกัน“เอ้า! เสิร์ฟน้ำ? มาผ
ผมสบถลมหายใจออกมาแรงๆ ไม่รู้ตัวเองเป็นอะไร แค่ขจัดเรื่องยัยนั่นออกไปจากหัวแค่นี้ทำไมถึงทำไม่ได้วะ“พอเถอะ”ผมดันศีรษะได้รูปของไข่มุกที่จ่ออยู่ตรงหว่างขาออกห่าง ยัยนั่นกำลังจะรูดซิปกางเกงผมเงยหน้าขึ้นมองอย่างแปลกใจ“ทำไมล่ะ ไข่มุกแฉะหมดแล้วนะ”สายตาแมร่ง.... น่าจัดสุดๆ แต่ผมกลับไม่อยากจัด นี่กูเป็นบ้
“ยัยบ้า! กล้าเล่นงานฉันบนเตียงงั้นเหรอ มันเจ็บรู้ไหม!”“อื้ออออ”ฉันถลึงตาใส่ริกกี้อย่างไม่หวั่นเกรง สะบัดหน้าพรวดพราดหลุดจากฝ่ามือหนาๆ นั่น ตะเบ็งกลับไปอย่างโมโหเลือดขึ้นหน้า ไม่มีคำว่ากลัวตายอยู่ในสมองเลยตั้งแต่ได้ยินเขาบอกว่าชอบอะไร“นายมันสมควรโดนยิ่งกว่านี้อีก”ฉันจะงับเขาอีกแต่ริกกี้รู้ทันกดไห
ส่วนเฮียหมูกับเรซไปอัดรถลงเขาที่จังหวัดเลย ไกลมาก ผมเพิ่งไปมาเมื่อสองวันก่อนกับพวกไอ้ปริ๊นซ์ไปสำรวจสถานที่และเส้นทางล่วงหน้า พอเฮียหมูกับไอ้เรซไปถึงผมก็ต้องรีบตีรถกลับมาที่กรุงเทพเพื่อเตรียมงานต่อส่วนไอ้แฮคช่วงที่ผมวุ่นๆ มันก็ขลุกตัวอยู่ในอู่นี่แหละ ซ่อมรถผมด้วยปรับแต่งรถที่เตรียมลงแข่งด้วย มีการเป





![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

