เข้าสู่ระบบ“เมาหรือเปล่า?”ริกกี้เอ่ยถามระหว่างอยู่ในลิฟต์ มือโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ“หือ เปล่า นิ้งไม่ได้แตะเลย”“ไม่ได้ดื่มเหรอ”“ไม่สิ เนี่ยมีกลิ่นเหล้าที่ไหน”สาวเจ้าไม่พูดเปล่าแต่เขย่งเท้าขึ้นคว้าต้นคออีกฝ่ายลงมาประกบริมฝีปาก รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนทำคิ้วเข้มขมวดมุ่น ไหนว่าไม่ได้ดื่มไง ทำไมกลิ่
“เหมยไปเมืองนอกแล้วอ่า... สงสารหนูมีน”คะนิ้งพูดขึ้นมาระหว่างเดินเข้าสู่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยพร้อมกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม เลโอซึ่งเป็นคู่สนทนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“เทียน!”ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเทียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพื่อนๆ ในกลุ่มที่กำลังฟังเรื่องเหมยจากคะนิ้งและเลโอหันไปมองเจ้าของเสียงทันที“พี
“อย่าพาภามมาที่นี่อีก ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย”“เพนนี... ทำไม ฮาน...”คะนิ้งมองท่าทีโกรธกรุ่นของเพนนีด้วยความสับสน กำลังจะถามว่ามันเรื่องอะไร ทำไมต้องโกรธหนักแบบนั้น ร่างสูงของฮานก็เดินตามออกมาเฉลยข้อข้องใจของคะนิ้งทันทีฮานไม่พูดอะไร เพนนีก็เบือนหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางพะอืดพะอมทนหายใจร่วมกับอีกฝ่า
“ครับเฮีย ได้ครับ” ปริ๊นซ์พยักหน้าหงึกหงักแบบตั้งตัวไม่ทัน มองใบหน้าที่กำลังหลับสนิทของภามอย่างรู้สึกเอ็นดู “ถ้ามีอะไรก็โทรมานะปริ๊นซ์”คะนิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นจะเดินตามริกกี้ออกไปก็ยังพะวักพะวนไม่หาย ฝากฝังโน่นนี่นั่นอยู่หลายคำราวกลับว่าไปไหนไกลทั้งที่ริกกี้จะพาไปร้านข้าวหน้าปา
“อ่อ เร็วๆ นะ” ริกกี้คว้าร่างภามขึ้นอุ้ม พาเดินลงมาบันไดหน้าตึงเล็กน้อย ตรงมาที่โซฟาแล้วเปิดทีวีดู แต่ดูไม่เป็นสุขหรอกเพราะน้องไม่อยู่เฉยๆ ต้องจับเอาไว้ตลอดไม่งั้นได้กลิ้งตกโซฟาแน่นอน “อยู่นิ่งๆ สิวะ เฮ้อ...” “มาแล้ว” คะนิ้งวิ่งลงบันไดมาอย่างร่าเริงมอง
“คะนิ้ง!” ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูผสมโรงกับเสียงเรียกทำให้คนบนเตียงพลิกตัวไปมาแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างทนนอนต่อไปไม่ไหว หันไปมองทางประตูที่ยังมีเสียงตะโกนเรียกไม่หยุด “เพนนี...” คะนิ้งพึมพำชื่อน้องสาวต่างสายเลือด ผ่อนลมหายใจยาวฝืนใจลุกออกจากเตียงมาเปิดประตู
“ถ้าจะล้มก็จับแขนผมได้”ราเอลยื่นแขนออกมาเมื่อเห็นฉันเดินเซตรงพื้นต่างระดับ ฉันยังไม่ทันฟังรู้เรื่องมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งก็วิ่งเฉียดออกมาจากซอยถนนตรงหน้า ร่างฉันปลิวกลับไปกระแทกกับแผ่นอกของราเอลทันควันพลั่ก!“ระวังนิ้ง”“อ๊ะ ขะขอบคุณค่ะ”ฉันผละออกจากอกของราเอลอย่างเกรงใจ แล้วฝืนตั้งสติอยู่พักหนึ่ง“แ
“ฉันไม่เท่าไหร่แต่ริกกี้จะคิดยังไง ...ถ้าหมอนั่นรู้คิดว่าอะไรจะเกิดขึ้น”“....” ริกกี้เหรอ เขาไม่สนใจฉันด้วยซ้ำ“ไม่คิดว่ามันแปลกเหรอที่จู่ๆ ราเอลก็มายุ่งกับเธอ” จะว่าไปมันก็แปลก แต่ฉันกลับรู้สึกว่าทั้งเรซและเฮียหมูตั้งแง่กับราเอลมากไป“นายระแวงเกินไป ราเอลอาจจะไม่ได้คิดอะไรก็ได้”“ฉันว่าเธออยู่ห่าง
“กูเห็นมึงวิ่งวุ่นไปหมด สนใจเมียมึงด้วย” “ทำไม มึงดูเป็นห่วงเมียกูจังวะ มีอะไรหรือเปล่า” ไอ้เรซยักไหล่ “กูแค่สงสัยว่ามึงกับนิ้งเหมือนเดิมหรือเปล่า ไม่เห็นมึงติดเมียเหมือนช่วงแรกๆ หรือว่าเบื่อแล้ว” “ไม่ได้เบื่อโว้ย กูแค่ไม่มีเวลาให้” “แล้วนิ้งโอเคเหรอวะ
“เอ่อไม่ต้องลำบากหรอกค่ะนิ้งเกรงใจ”“ไม่ต้องคิดมาก ผมจะปล่อยให้คนสวยอย่างนิ้งเดินบนถนนคนเดียวได้ยังไง เอาเป็นว่าหายแฮ้งตอนไหนก็โทรมาแล้วกัน โอเคนะ”เขาจับปอยผมฉันทัดหูอย่างไม่บอกกล่าว ฉันถอยห่างเงียบๆ แล้วพยักหน้าด้วยความรู้สึกแปลกๆ จนกระทั่งราเอลออกจากห้อง ฉันถึงสามารถหายใจได้คล่องปอด ทรุดตัวลงนั่ง






![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
