Chapter 5

Chapter 5:

He was currently walking in his own building, trying to smile at everyone, yet received an amusing but surprised response. Ang mga mata nila ay sinusundan ang bawat galaw ng kaniyang mga hita. His steps towards the elevator seemed to be the highlight. Ang elevator na ito ay exclusive lamang para sa kaniya, subalit ay biglang tumungo roon ang mga guwardiya niya at hinarang ng mga ito ang kanilang mga braso, as if he’s a criminal in his own possession.

He’s not the argue-type of a man, that is why he stopped making steps. Ang ginawa na lamang niya ay tiningnan isa-isa ang mga guwardiya. He sighed after giving them death glare which he thought was a declined action. Well, damn! How could they possibly know it was him, by the way? He used to walk here disguised as an old-dying man.

“Excuse me, Sir, this elevator is exclusive only for our Boss. Hindi po ito for the public, so, if you do not mind, kindly use the elevator for the public.”

Tinitigan niya ang lalaking nagsalita, kulang na lang ay magsalita siya at ipakilala ang sarili. But why would he do that? It was their duty to put the familiarity in them. Hindi niya na kasalanan kung hindi man lang siya kinilala ng mga ito kahit man lang sa boses niya because that was the one thing he didn’t hide from them.

“Don’t look at me that way, Sir. Doon na lang po tayo sa kabilang elevator to avoid any commotion. Bilin po sa amin na iwasan ang pagkakaroon ng gulo rito sa building.”

“Commotion? What?”

He couldn’t believe this. He is the owner of this building. He is Keanne Gustav. Why the hell didn't his guards recognize him at all?

“Ayaw ka naming saktan, Sir. This place is welcoming, regardless of what kind of a person steps in. Pero kapag nagpumilit ho kayo na gamitin ang elevator na para sa aming Boss ay baka magti-take action na kami.” Huminga nang malaim ang lalaki. “We took care of the ambiance, the welfare of everyone in this building, and also our job, Sir. I hope you understand this situation right now.”

For real? Sasaktan siya sa mismong building na pagmamay-ari niya? This is literally mad!

“Fine! I will be stepping in to the other elevator,” wika na lamang niya at tumungo na sa kabila.

Hindi siya maarteng tao, pero ang ayaw niya sa elevator na para sa publiko ay ang maliit na espasyo na nagiging pagitan ng mga tao. Like this. Halos hindi na siya makahinga nang maayos dahil sa taong dumikit sa kaniya. Kung hindi pa niya pinaliit ang tiyan niya’y tiyak na hindi na siya makahinga pa. He’s even controlling the air he breathes, and he hates it!

“Shit!” mura na lamang niya nang palabas na siya ng elevator.

Hinila niya’t pinaluwag ang kaniyang necktie. Pinagmasdan niya ang kaniyang sariling repleksiyon at huminga siya nang malalim.

It’s fucking Monday, but he look like having an overtime on Friday night. He’s exhausted from what happened earlier. Mabilis siyang humakbang patungo sa kaniyang opisina. Subalit bago pa man niya maratnan ang tapat ng pintuan ay isang kamay na naman ang humarang sa kaniya.

“Fuck! It’s me! Your fucking Boss!”

Hindi na niya napigilan ang sarili niya sapagkat kanina pa siya buwesit na buwesit sa mga humaharang sa kaniya.

Bahagyang tumawa ang lalaki at natinigan niya ito agad. Tinaas niya ang tingin sa lalaki at nakita niyang namumula ang mukha nito katatawa sa reaksiyon niya.

“Fuck! It’s you! Kumusta, Canard?!” masayang bati niya sa kaibigan niyang halos limang taon na niyang hindi nakikita at minsan lang din kung magpadala ng email. “Fuck! Man, I missed you!”

Isang yakap ng pagkakaibigan ang kanilang pinagsaluhan. Tinapik ni Cane ang likod niya dahil halos hindi na niya bitawan ang kaibigan.

“You, stupid man!”

“Sir Canard, wala pa ho ang Boss—Boss?!” It’s the same man who blocked his way and prohibited him from using his own elevator. “Fuck! B-Boss?!”

“Yes, and fuck you! Bakit hindi mo ako nakilala kanina? Alam mo, pasalamat ka dahil maganda ang gising ko because of my wife!”

“What?” gulat na tanong ni Canard sa kaniya. Hindi kasi alam ng kaibigan niya na ikinasal na siya.

“Boss?! K-Kasal na kayo?”

“Oh, yes.”

“Shit! Kaya pala wala ka ng maskara at hindi ka na tabon na tabon kung manamit.” Yumuko ito. “Sorry, Boss. We mistook you as a stranger earlier. Hindi naman kasi namin alam na ganiyan ka pala ka guwapo at ganiyan ka ka-bata.”

Umiling siya.

“You’re excused now.”

Umalis ang guard at siya naman ay agad na kumilos. Kinuha niya sa bulsa ng kaniyang suot na tuxedo ang keycard niya at binuksan niya ang pintuan gamit itoñ. Pumasok na siya, subalit nagpaiwan na nakasandal at nakahalukipkip si Cane sa tabi ng pintuan kaya ay maigi niya itong binalikan.

“What’s with the long face, Cane? Pumasok ka na. We have a lot of things to discuss. Come in.”

“Yes, sure, Asshole! Marami talaga tayong dapat na pag-usapan. And let’s talk about your fucking wedding kung saan hindi mo man lang ako inimbitahan!”

May pagtatampo sa boses ng kaniyang kaibigan. Pahagis din kung umupo ito sa leather chair sa maliit na sala ng kaniyang opisina.

He prepared juice and brought it to where Cane was waiting. Nilapag niya sa table ang pitsel at dalawang baso.

“A juice? Wala ka bang alak dito sa opisina mo?”

“Cane, hindi ako ikaw na kahit saang sulok ng teritoryo mo ay may alak. I am not the type of a man who like to drink alcohol all the time—”

“Fine. I know.”

“Your mood changed all the way here from outside? Ambilis naman! Para kang girlfriend kung mag-tampo.”

“We’re fucking best friends, okay? And how do you expect me to react over this matter? My friend got married without my knowing. Shit, Dude! I felt betrayed! Really!”

Bumuhos siya ng juice sa baso na para sa kaniya bago siya umupo sa kabilang bahagi ng mesa. Uminom siya bago tumikhim at sumandal.

“It’s a long story, Cane.”

“And I am willing to listen. I think you owe me an explanation.”

Kinuwento niya na inalok siya ng isang businessman na isalba ang company nito kapalit ng pagpapakasal ng isa sa mga anak niya. Hindi niya na sinabi na siya ang naghanap ng mga kandidato para sa kasal na ito. Ayaw niya rin na malaman ng kaibigan niya na naging desperado siya sa pagkakataon na iyon. It happened na ang goal nila ng ama ni Clarisse ay swak sa isa’t isa.

“So?”

“Bilang isang isang mabait na tao ay tinulungan ko ang company nila. At pinakasalan ko ang anak nila. It was in a hurry, Man. Sana ay maintindihan mo na kailangan kong gawin ang bagay na iyon to at least help others.”

Ang totoo’y napagod siya kakatago bilang isang sakiting tagapagmana ng lahat ng pag-aari ng kaniyang Abuelo.

“Is there love in that set up?” kuryus na tanong ng kaibigan niya.

“Stop talking about love, Dude! Pareho nating alam na hindi ka nagmamahan, you just fuck, Canard!”

“Yeah! I am aware of that. But we are talking about marriage here, Dude. Kaya nga hindi ko pinatos ang mga set up dates na inihanda ni Mama para sa akin dahil ayaw ko ng mga sapilitang bagay. Alam natin na kapag ikinasal na tayo ay hindi na madali pang makatakas sa tali na iyon. Lalo na at nasa Pilipinas tayo. Kahit naman may paraan upang makatakas sa tali ng pagpapakasal ay hindi rin iyon madali even though you have lots of money! Masyadong delayed ang process dito, Man.”

He smiled, looking at the other side. Wala siyang planong tumakas sa sitwasyon na pinasukan niya. His wife was beautiful, hot, and surely an amazing woman. How could he possibly leave that innocent woman anyway? How could he ask for more?

“Stop smiling, Keanne Gustav!”

“I just can’t.”

“Do you love her?”

“I think so, Cane.”

“But you don’t even get the chance to date her, right? It is a marriage that was set by her father and your agreement. How is that possible?”

“You’re right, Cane. Noong araw lang din ng kasal namin ko nakita ang kaniyang mukha. The fear in her eyes was telling me that she deserved the love I should give. Her innocence sent me a message that I must take care of her. And her purity makes me realize how much worth she has. She’s a woman of value, Dude. And for certain, I don’t see any reason not to love my wife, Cane,” he said, sighing softly as if Clarisse was standing in front of him.