Kabanata 4: The Stream of Temptation

• MAYA’S POV

—

Mabigat ang katahimikan ng gabi habang binabagtas ko ang makipot na daan patungo sa dulo ng Hacienda Castellejo. Bawat hakbang ko sa tuyong damuhan ay nag-iiwan ng mahinang kaluskos, pero sinadya kong bagalan ang aking pagkilos.

I knew the exact routine. Araw-araw kong pinag-aralan ang galaw ng mga tao sa haciendang ito. Alam kong sa mga ganitong oras ng hatinggabi, matapos uminom ng ibinigay na herbal tea, hindi makatagal si Baste sa loob ng kanyang malamig na mansyon. His restless mind and burning body would force him to wander toward the quietest part of his land, the hidden stream.

Naririnig ko na ang mahinang agos ng tubig mula sa malayo. Lumalamig ang simoy ng hangin na dumadampi sa aking mukha. Maya-maya pa’y lumitaw sa aking paningin ang nakatagong batis. Napapalibutan ito ng malalaking batong-buhay at mayayabong na halaman. Sa itaas, ang bilog at maliwanag na buwan ay direktang tumatama sa ibabaw ng malinaw na tubig, na tila ba isang natural na spotlight sa gitna ng kadiliman.

Inilapag ko ang aking dalang bayong sa ibabaw ng isang patag na bato sa tabi ng dalampasigan. I took a deep breath to steady my heart. Ito na ang sandali. Batid kong nasa paligid lang si Baste o papunta na sa lugar na ito. Bawat detalye ng gabing ito ay kailangang maging perpekto. I had to look like an unsuspecting victim, an innocent country girl taking a late-night bath in a secluded spot, completely unaware that she was trespassing on the landowner’s territory.

Dahan-dahan kong inalis ang aking tsinelas. Naramdaman ko ang lamig ng basang lupa sa ilalim ng aking mga paa.

Pagkatapos ay hinawakan ko ang dulo ng aking simpleng duster. Without hesitation, itinaas ko iyon at tuluyang hinubad, saka inilagay ko ang damit sa tabi ng aking bayong. Sumunod kong tinanggal ang aking underwear, dahilan para ganap na akong maging hubo’t-hubad.

The cool night air washed over my bare skin immediately. Bahagyang nanginig ang aking balat sa biglang pagdampi ng hangin, pero hindi ako gumalaw. Sa ilalim ng maliwanag na sikat ng buwan, litaw na litaw ang pagiging maputi at makinis ng aking katawan. Ang aking mahabang itim na buhok ay nakalugay sa aking likod, bahagyang natatakpan ang gilid ng aking mga dibdib.

Lumakad ako patungo sa gilid ng tubig.

Bawat hakbang ko ay dahan-dahan at pino. Nang mai-apak ko ang aking mga paa sa batis, gumapang ang matinding lamig mula sa tubig patungo sa aking mga binti. Unconsciously, a soft gasp escaped my lips.

"Napakalamig..." bulong ko sa aking sarili.

Unti-unti akong lumusong papunta sa mas malalim na bahagi ng batis hanggang sa makarating ang tubig sa antas ng aking baywang. Umupo ako sa isang malaking patag na bato sa ilalim ng tubig. Pinagmasdan ko ang sariling repleksyon sa malinaw na ibabaw ng batis, kung saan kumikinang ang liwanag ng buwan.

Kumuha ako ng tubig gamit ang aking dalawang palad at dahan-dahang ibinuhos iyon sa aking mga balikat. Awtomatikong gumapang ang lamig sa aking leeg pababa sa aking dibdib. My nipples hardened from the chilling temperature of the water. Inulit ko ang pagbuhos ng tubig sa aking katawan habang itinataas ang aking dalawang braso upang pisilin ang aking basang buhok.

In the moonlight, my fair skin looked like polished marble glistening with droplets of water. Napakapayapa ng buong paligid. Ang tanging tunog lamang na naririnig ay ang daloy ng batis at ang mahinang paghampas ng hangin sa mga dahon ng kawayan.

I closed my eyes and leaned my head back. Inilabas ko ang aking boses. Sinimulan kong awitin ang lumang kantang-bayan na itinuro sa akin ni Lola Isadora, ang himig na magiging pampakalma at bitag sa isip ng taong naghahari sa bayang ito.

"Sa ilalim ng buwan...

Sa agos ng batis na malamig...

Ay may pusong naghihintay...

Sa tawag ng iyong tinig..."

Ang aking boses ay malamyos, malambing, at may bahagyang panginginig. Umalingawngaw ang bawat linya sa buong sulok ng nakatagong batis. Ito ay hindi lamang basta kanta. Every note carried a subtle hypnotic rhythm na ginawa upang pumasok sa pinakamalalim na bahagi ng memorya at damdamin ng nakikinig.

"Sa bawat pagdampi ng hangin...

Sana'y marinig ang aking dalangin...

Ang lunas sa iyong dusa...

Sa balat ko'y matatagpuan..."

Habang kumakanta, dahan-dahan kong iginawad ang aking basang kamay sa aking sariling balat. Sinalok ko ang tubig at ibinuhos ito sa aking leeg, pinalalabas ang hubog ng aking mga balikat at ang itaas na bahagi ng aking mga dibdib. Ang bawat paggalaw ko sa tubig ay lumilikha ng maliliit na alon na kumikislap sa ilalim ng liwanag.

I kept my eyes closed, completely immersing myself in the melody.

"Dito sa dilim...

Sa tabi ng batis ng kasalanan...

Isuko ang iyong galit...

At sa akin ay magpahinga..."

Inulit ko ang ikalawang stanza ng kanta nang mas mahina at mas malambing. My voice sounded like a siren call echoing through the quiet forest. Bakas sa bawat linya ng kanta ang isang malalim na pangako ng ginhawa at kapayapaan, isang bagay na alam kong labis na kinauuhawan ng taong gabi-gabing pinahihirapan ng matinding insomnia.

Habang inaawit ko ang huling linya, naramdaman ko ang biglang pagbabago sa kapaligiran. The air around the stream suddenly felt heavy and charged with unspoken tension. Hindi ako huminto sa pag-awit, pero pinalitan ko ang malakas na boses sa isang mahinang pag-hum. I kept my face turned toward the sky, pretending to enjoy the cool water against my naked skin. I let him feast his eyes on my exposed skin. I let him absorb every note of the song that was meant to enslave his mind.

I could feel a pair of sharp, dark eyes watching me from the shadows of the tall acacia trees. Nakatayo siya doon sa kadiliman, tahimik, at hindi gumagalaw. He was here. Ang herbal tea na ininom niya kanina ang naging daan para alisin ang mga kalituhan sa kanyang isip. At ngayon, ang aking boses at hubad na katawan sa ilalim ng buwan ang tuluyang gumigising sa kanyang natutulog na pagnanasa.

A shiver ran down my spine, hindi dahil sa lamig ng tubig, kundi dahil sa matinding presensya ng taong nakatayo sa dilim. I didn't turn around. I didn't open my eyes immediately. I continued to hum the haunting lullaby slowly, letting the water drip down from my collarbones to my chest. I let him feast his eyes on my exposed skin. I let him absorb every note of the song that was meant to enslave his mind.

The Alpha Master of Hacienda Castellejo thought he was patrolling his land to hunt for trespassers. Pero sa mga sandaling ito, habang nakatitig siya sa akin mula sa kadiliman, hindi niya namamalayang siya na ang dahan-dahang nahuhulog sa bitag.

Dahan-dahan kong ibinaba ang aking mga kamay sa tubig at iminulat ang aking mga mata, habang ang himig ng kanta ay dahan-dahang nawawala sa malamig na hangin ng gabi...