Kabanata 3: The First Dose

•MAYA’S POV

—

Sumapit na ang hapon sa buong San Sebastian. Ang kahel na kulay ng kalangitan ay dahan-dahang napalitan ng kadiliman. Sa loob ng aming maliit na kusina, tanging ang liwanag mula sa isang maliit na solar lamp ang nagbibigay ng liwanag.

Nakatayo si Lola Isadora sa harap ng lumang mesang gawa sa molave. Sa ibabaw nito ay nakalatag ang iba't ibang tuyong dahon, mga ugat ng halamang-gamot, at maliliit na garapon ng polbos.

Tahimik lang akong nakamasid mula sa tabi habang inihahanda niya ang espesyal na timpla.

"Maya, lumapit ka rito," mahinang tawag ni Lola Isadora.

Dahan-dahan akong lumapit sa kanya. Naamoy ko agad ang kakaibang halimuyak na nagmumula sa mesa. Amoy ng tuyong bulaklak na humalo sa pait ng ugat ng balete at banayad na tamis ng sampaguita.

"Ito ang unang hakbang, apo," wika ng lola habang dahan-dahang giniling ang mga tuyong dahon gamit ang almires. "Ang herbal tea na ito ay hindi simpleng pampakalma lamang."

Tinitigan ko ang itim na polbos na nabubuo sa ilalim ng bato. "Ano ang eksaktong ginagawa nito sa katawan, Lola?"

Tumingala si Lola Isadora sa akin. Ang kanyang mga matang may malalalim na linya ng katandaan ay nagningning sa ilalim ng liwanag ng ilaw.

"Ito ay nagpapakalma sa mga ugat ng utak. Binabawasan nito ang galit at tensyon sa katawan. Kapag ininom ito ng isang taong may matinding insomnia, dahan-dahan nitong bubuksan ang kanyang isip."

Sinundan ko ng tingin ang kanyang bawat galaw habang idinadagdag niya ang huling sangkap, ang polbos mula sa isang pambihirang halamang sa kagubatan lamang matatagpuan.

"Kapag ininom niya ito, magiging sensitibo ang kanyang pandinig at pang-amoy," dagdag pa ni Lola Isadora. "Ang herbal tea na ito ang maghahanda sa kanyang sistema. Ito ang magiging susi upang gumana ang iyong boses at ang lumang kantang-bayan."

Huminga ako nang malalim habang nakatitig sa timpla. This is the first stage of the conditioning process.

"Paano natin ito ipapainom sa kanya?" tanong ko. "Hindi basta-basta tumatanggap si Baste ng kahit anong pagkain o inumin mula sa labas."

Ngumiti nang mahina at pilyo si Lola Isadora. "May kilala ako sa kusina ng mansyon. Si Manang Rosa na dating kasama ko sa pagtatanim. Sa tulong ni Elena, naipasok na natin ang mga lalagyan ng tsaa sa imbakan ng pamilya Castellejo."

Napatingin ako sa lola nang may paghanga. Matagal na naming pinagplanuhan ang bawat detalye. At wala kaming pinalampas na kahit isang pagkakataon.

"Akala ng mga tauhan doon ay simpleng organic calming tea lang ito na binili sa bayan," patuloy ng lola. "Gabi-gabi iyong inihahain ni Manang Rosa bago matulog si Sebastian."

"Umiinom ba talaga siya noon?" tanong ko.

"Oo. Dahil sa matinding pagod at kawalan ng tulog, tatanggapin ng kanyang katawan ang kahit anong magbibigay sa kanya ng kahit konting ginhawa." Inabot ni Lola Isadora ang isang maliit na basong may malamig na tsaa. "Amuyin mo."

Inilapit ko ang baso sa aking ilong at dahan-dahang suminghot. Sa unang amoy, napakapayapa ng pakiramdam. Parang nawawala ang lahat ng ingay sa paligid. Pero habang tumatagal ang amoy sa aking ilong, nakaramdam ako ng bahagyang pagkabigat ng aking mga talukap.

Mabilis kong inilayo ang baso. "Napakalakas ng epekto, Lola,« mahinang wika ko.

"Para sa isang ordinaryong tao, makakatulog siya agad," paliwanag ni Lola Isadora. "Pero para sa isang taong tulad ni Sebastian na may matinding trauma at insomnia, ang tsaang ito ay magbibigay lamang ng panandaliang pagkalma. Hindi siya tuluyang makakatulog."

Tinitigan ako nang matiim ng aking lola. Hinawakan niya ang aking dalawang balikat gamit ang kanyang nanginginig ngunit matatag na mga kamay.

"Kailangan niya ang iyong boses, Maya. Ang tsaa ang magbubukas ng p***o sa kanyang isip, pero ang kanta mo ang magpapasok sa iyo sa kanyang puso at kaluluwa."

Tumango ako nang dahan-dahan. Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng aking dibdib. The trap is set.

"Naiinom na niya ang unang dosage simula kagabi," bulong ni Lola Isadora. "Ngayong gabi, mas magiging balisa ang kanyang katawan. Mas hahanap-hanapin ng kanyang sistema ang lunas."

Tumayo ako nang tuwid at pinalakas ang aking loob. "Ibig sabihin, handa na ang lahat para sa pagkikita namin sa batis."

"Oo, apo. Ang batis sa dulo ng hacienda ang tanging lugar kung saan siya naglalakad kapag hindi siya makatulog sa hatinggabi. Doon niyo siya makikita."

Nang matapos ang aming pag-uusap, pumasok ako sa aking maliit na silid. Umupo ako sa gilid ng aking papag at pinagmasdan ang aking sarili sa lumang salamin sa dingding. Naka-lugay ang aking mahabang itim na buhok. Walang anumang make-up ang aking mukha. Sa panlabas, mukha lang akong inosenteng probinsyana na walang kaalam-alam sa mundo ng mga mayayaman at makapangyarihan.

No one would suspect me. Inalala ko ang narinig kong balita mula kay Elena kanina. Si Patricia Ilustre, mayaman, maganda, at handang ibigay ang lahat ay basta lang pinalayas lang ni Baste sa kanyang kwarto matapos nilang magtalik.

Baste uses women to numb his pain. He treats them like disposable objects because he believes no one can touch his core. He thinks he is completely invincible inside his fortress of wealth and coldness. Pero hindi niya alam, ang herbal tea na iniinom niya gabi-gabi ay unti-unting nagpapababa ng kanyang mga depensa. Without realizing it, he’s already consuming the poison I prepared for him.

Kumuha ako ng isang malinis na tuwalya at simpleng damit na pampalit. Itinago ko ang mga ito sa isang lumang bayong. Hatinggabi ang oras ng kanyang pagpapatrolya at paglalakad sa batis.nI stood up and walked toward the door. Bago ako lumabas, narinig ko ang mahinang boses ni Lola Isadora mula sa kusina.

"Mag-ingat ka, Maya. Si Sebastian ay isang maninila. Kapag naramdaman niyang lalabanan mo siya, maaari ka niyang sakmalin."

Lumingon ako sa aking lola at nagbigay ng isang tipid na ngiti. "Huwag kayong mag-alala, Lola. Mapapasuko ko rin ang maninilang iyon."

Matapos niyon ay ñumabas ako ng bahay at sinimulang lakarin ang madilim na daan patungo sa kabundukan. Malamig ang hangin na dumadampi sa aking balat. Ang tanging liwanag na gumagabay sa akin ay ang buwan sa itaas.

Habang naglalakad sa gitna ng kadiliman, sinimulan kong i-hum nang napakahina ang himig ng lumang kantang-bayan. It was a soft, haunting melody. Isang himig na naglalaman ng matinding kalungkutan, pagnanasa, at paghihiganti.

Every step I took brought me closer to the edge of Hacienda Castellejo. Every breath I took was a countdown to the moment Baste Castellejo would see me for the first time.

He thinks he owns this land. He thinks he owns the people living in San Sebastian. But tonight, the Alpha Master will taste the first drop of his undoing.

At kapag nagtagpo na ang aming mga mata sa ilalim ng liwanag ng buwan, sisiguraduhin kong hindi na siya makakawala pa sa aking mga kamay...