Chapter 2

Bumuhos ang ulan mula sa langit na tila ba walang katapusan, basang-basa ang mga damit ni Alexi habang naglalakad siya nang walang direksyon sa madilim na kalsada. Mahigpit niyang niyakap ang kanyang sarili dahil sa panginginig, ngunit tila humahagupit pa rin ang ginaw hanggang sa kanyang buto. Ang mga luha ay humalo na sa tubig-ulan, kaya naman malabo na ang kanyang paningin at halos hindi na niya maaninag ang dinadaanan.

Hindi na niya alintana ang lahat. Gusto niyang hayaan ang ulan na hugasan ang kanyang pagkatao, na pawiin ang hapdi sa kanyang dibdib at ang tindi ng pagkakanulong nararamdaman na unti-unti nang nagiging manhid.

Ang tanging lalaking minahal niya, ang kaisa-isang pamilyang natira sa kanya matapos mamatay ang kanyang ina, ay tinalikuran siya. Hindi lang asawa ang turing niya kay Martin, ito rin ang dahilan kung bakit pumanaw ang kanyang ina. At sa kabila ng lahat, itinapon pa rin siya nito na parang walang kwentang bagay.

Sumikip ang kanyang lalamunan nang magsimulang bumalik ang mapapait na alaala.

Naalala niya ang gabing nagtalo sila dahil sa isang maliit na bagay. Noon ay hinarangan ni Martin ang lahat ng kanyang bank accounts, kaya nawalan siya ng access sa sarili niyang pera.

Ilang araw matapos iyon, naaksidente sa kotse ang kanyang ina at kinailangan ng agarang operasyon. Lumuhod siya sa harap ni Martin, nagmakaawa para sa pera o kahit buksan lang ang kanyang account para may maipambayad sa ospital. Ngunit tiningnan lang siya nito nang may halong pandidiri.

“You’re pathetic,” sabi nito noon. “Don’t expect a single cent from me.”

Pagkalipas ng isang linggo, namatay ang kanyang ina sa gitna ng matinding paghihirap.

Dapat ay kinamuhian na niya ito noon pa. Dapat ay iniwan na niya ito. Pero nanatili siya, dahil wala siyang kapangyarihan. Dahil masyado siyang wasak para maniwala na kaya niyang mabuhay nang wala ito.

Hindi siya kailanman minahal ni Martin. Sa kaibuturan ng kanyang puso, alam niya iyon. Hindi nagsimula sa pag-ibig ang kanilang pagsasama, isa lamang itong pagkakamali. Tatlong taon na ang nakalilipas, isang nakatrangkang pinto ng hotel room ang sumira sa lahat. Ang pagkakamaling iyon ang humantong sa isang kasal na hindi naman nila parehong ginusto.

Isang nangangatal na hininga ang kumawala sa kanyang mga labi. Naririnig pa rin niya ang boses nito na umaalingawngaw sa kanyang isipan.

Disgusting. Filthy. Trash. Whore.

Tatlong taon siyang naging tapat. Tatlong taon siyang nanatili sa tabi nito noong panahong may sakit ito sa bato, habang ang lahat ay tumalikod na, at ito lang pala ang mapapala niya.

Nagsimulang gumaralgal ang kanyang paghinga. Gusto niyang sumigaw hanggang sa mapunit ang kanyang baga. Gusto niyang itanong dito kung paano nito nakalimutan ang lahat, ang hirap, ang sakit, ang mga gabing puyat siya sa pag-aalo rito noong pagod na pagod na ito at maging ito mismo ay akala ay mamamatay na dahil sa karamdaman.

Pero anong silbi? Nakapagdesisyon na si Martin.

Kasabay ng matinding dagundong ng kulog ang pagyanig ng lupa sa kanyang paanan. Ngunit hindi siya natinag, malayo ang kanyang lipad habang naglalakad sa gitna ng madilim na kalsada.

Bigla na lang may isang pares ng headlight na tumagos sa kadiliman, nagbibigay-liwanag sa basang kalsada. May isang sasakyang mabilis na humaharurot patungo sa kanya. Sa loob ng ilang sandali, nanatili siyang nakatayo sa gitna ng daan habang patuloy ang pagbusina nito. Masyado nang manhid ang kanyang isipan para kumilos.

Napapikit si Alexi para magising sa pagkakatulala, pero bago pa man makagalaw ang kanyang mga binti, masyado na itong malapit.

Gumaliskis ang gulong sa aspalto. Ang matinis na tunog ay bumasag sa katahimikan ng gabi, kasunod ng matinding tilamsik ng tubig-ulan.

“Ahhh!” sigaw niya, sabay takip ng braso sa kanyang mukha.

At pagkatapos noon, ang lahat ay nagdilim.

**

Amoy ng gamot ang bumungad sa ilong ni Alexi nang idilat niya ang kanyang mga mata. Masakit sa paningin ang nakasisilaw na puting liwanag. Mabigat ang kanyang katawan, tila ba nakalubog siya sa ilalim ng tubig.

Sa gitna ng kalituhan, ilang beses siyang kumurap habang nililibot ng tingin ang malinis at puting silid.

“Where am I?” paos niyang tanong.

Isang malumanay na boses ang sumagot mula sa kanyang tabi. “Please don’t move yet, ma’am. You lost consciousness earlier.”

Nanghihina siyang lumingon sa nurse na nakatayo sa gilid ng kama, na ang asul na scrub suit ay may mga bakas pa ng talsik ng tubig.

“I’m in the hospital?” tanong niya. “What happened?”

“We found you unconscious by the roadside,” paliwanag nito nang mahinahon. “A man brought you here. He said he almost hit you with his car.”

Ah. Tama. Ang ulan. Marahil ay nawalan siya ng malay sa tindi ng shock.

She let out a shaky breath, her chest loosening slightly. “So… he saved me?”

“Yes, ma’am. You were very lucky.”

Sinubukan niyang umupo, biglang nakaramdam ng kaba. Kusa namang napadapo ang kanyang kamay sa kanyang tiyan. “My baby…”

Agad na hinawakan ng nurse ang kanyang balikat. “Don’t worry. The baby is safe. You just need to rest.”

Muling nangilid ang luha sa kanyang mga mata, pero sa pagkakataong ito ay dahil sa relief. Sumandal siya sa unan at huminga nang malalim.

Habang pumupuno sa silid ang mahinang ugong ng mga fluorescent light, may kakaibang pakiramdam na dahan-dahang gumagapang sa kanya.

Ang amoy. Ang kulay ng mga dingding. Maging ang disenyo ng mga kurtina.

Tumalon ang kanyang puso.

“I’ve been here before,” bulong niya.

At doon ay tila tinamaan siya ng kidlat sa pagkatanto.

Ito rin ang ospital na iyon. Ang ward kung saan siya pumunta ilang linggo na ang nakalilipas para sa isang fertility vitamin shot.

Oo. Ito nga ang ospital na iyon.

Bumilis ang kanyang pulso. Sumikip ang kanyang dibdib. May kinalaman kaya sila sa pagbubuntis niya?

Hindi. Hindi ito maaaring nagkataon lang. Kailangan niyang makita ang kanyang gynecologist.

Ibinaba niya ang kanyang binti mula sa kama. “Nasaan si Dr. Rosales?”

Napa-kurap ang nurse. “Po?”

“Kailangan kong makita si Dr. Rosales. Ngayon na.”

Nag-atubili ang nurse. “Ma’am, kagigising niyo lang po. Kailangan niyo pong magpahinga, baka ma-stress po ang bata.”

“Enough,” mariin niyang sabi. “Sabihin mo na lang sa akin kung nasaan ang opisina niya.”

Nagulat ang nurse at bahagyang napaatras, bago mabilis na sumagot. “Nasa opisina po siya, sa dulo po ng hallway, pangalawang pinto sa kaliwa.”

Hindi na niya tinapos ang sinasabi nito. Tinabig niya ang kumot at mabilis na bumaba ng kama para lumabas ng kwarto. Ramdam niya ang tibok ng kanyang pulso sa kanyang mga tainga habang mabilis na binabaybay ang pasilyo.

May mali. May maling-mali sa nangyayaring ito. At si Dr. Rosales lang ang may hawak ng mga kasagutan.

Padaskol niyang binuksan ang pinto ng opisina ni Dr. Rosales nang hindi man lang kumakatok, dahilan para magliparan ang ilang papel sa lamesa nito.

Gulat na napatingin ang doktor sa kanya, nanlalaki ang mga mata. “Mrs. Villafuerte? What’s going on?”

Diretso siyang naglakad papunta sa harap ng desk nito, nanginginig ang boses pero puno ng talim. “You know I’m pregnant, Doctor. And I don’t know how it happened.”

Natigilan ang doktor. Nawalan ng kulay ang mukha nito.

“I was here weeks ago for a fertility vitamin shot,” sabi niya, mabilis ang paghinga. “My husband is infertile, and I’ve never been with another man. So tell me how I ended up pregnant.”

Iwas ang tingin ni Dr. Rosales, hindi makatingin nang diretso sa kanya. May mga butil ng pawis na namumuo sa sentido nito.

“Answer me,” mariin niyang sabi habang hinahampas ang palad sa mesa.

“I-it’s just…” nauutal nitong sagot. “There was… a mistake that day.”

Parang bumagsak ang kanyang sikmura. “A mistake?”

Napalunok nang malalim ang doktor. “You were accidentally implanted with an embryo meant for another patient. A surrogate case for a billionaire. The files were switched.”

Sa loob ng isang segundo, tila nakalimutan niyang huminga. “An embryo?”

Tumango ang doktor. “Yes, ma’am.”

Napaatras siya, napatakip ang kamay sa kanyang bibig.

Ibig sabihin… dinadala niya ang anak ng ibang tao?

Humalo ang takot at pagkabigla habang unti-unting nagsisink in ang sinabi nito. Hindi. Hindi ito dapat mangyari. Bitamina lang ang itinurok sa kanya, hindi isang embryo.

Dahan-dahan siyang umiling, isang malamig na panginginig ang gumapang sa kanyang likuran.

“So you’re saying,” nanginginig niyang tanong, “you put someone else’s child inside me?”

“I’m so sorry, Mrs. Villafuerte—”

“Sorry?” sigaw niya. “You ruined my life. Do you even understand what you did?”

“Please—”

“Tell me. Whose embryo am I carrying? Kaninong embryo ito?”

Napatigas ang doktor, halatang natatakot. Bago pa man ito makasagot, may kumatok sa pinto at kusang bumukas ang trangka.

Namutla si Dr. Rosales habang nanginginig na itinuro ang pintuan. “H-Him...”

Dahan-dahan siyang lumingon.

Parang sinakal ang kanyang lalamunan nang makita ang lalaking naka-itim na suit na pumasok sa silid.

“I-Ikaw?” bulong niya. “M-Marco...”

Parang nahulog ang kanyang puso sa sahig nang magtagpo ang kanilang mga mata.

Si Marco Villafuerte, ang pinaka-kinatatakutan, makapangyarihan, at tanyag na bilyonaryo sa bansa. At siya ang kakambal na kapatid ng dati niyang asawa.

Kusa namang napunta ang kanyang kamay sa kanyang tiyan habang tuluyang nagsink in ang katotohanan.

That means... she is pregnant with her ex-husband's twin brother?