Chapter 6

Nakatigil si Mireya sa driveway, isang kamay sa maleta habang inilapit ang cellphone sa mukha niya. Baka mali lang ang nakita niya.

Pero nang palakihin niya ang litrato, malinaw ang mukha ni Celestine. Nakapikit ito habang hinahalikan ang lalaking nakahawak sa pisngi nito. Kita ang profile ng lalaki, pati ang maliit na nunal malapit sa panga. Hindi niya ito kilala.

Napatingin siya sa pintuan ng bahay bago muling pinagmasdan ang screen. Walang petsa ang litrato. Posibleng matagal na iyon, bago pa ikasal ang kapatid niya. Maaari ring may paliwanag na hindi niya alam.

Sino ito? reply niya.

Walang sagot. Tinawagan niya ang number, pero hindi sinagot.

Dapat siguro ay may naramdaman siyang satisfaction matapos siyang tawaging kabit ni Celestine. Pero ang naisip niya ay ang singsing na naiwan sa coffee table at ang boses ni Darius nang sabihing matagal nang sira ang kasal nito.

Kung bago ang litratong iyon, paano nagawang pagbintangan siya ni Celestine habang may ibang lalaking hinahalikan?

“Mireya?”

Mabilis niyang ni-lock ang cellphone.

Nasa likuran niya si Darius. Napatingin ito sa kamay niya bago bumalik sa mukha niya. “What happened?”

“Wala.”

“You look upset.” Bahagya itong lumapit. “Dahil sa sinabi ni Celestine?”

Pagod siyang huminga. “Pagod na akong madamay sa marriage ninyo. Pumirma ako para magdala ng baby, hindi para makipag-away sa asawa mo.”

“I know. I'm sorry about earlier.”

“Hindi lahat kailangan mong akuin.”

Natigilan ito, at saka niya napagtantong maaaring iba ang dating ng sinabi niya.

“I mean, siya ang nagsalita tungkol sa mama ko,” dagdag niya. “She can apologize for herself.”

“She should.”

Saglit siyang napatingin sa mukha nito. Paano niya ipapakita ang litrato? Wala siyang petsa, pangalan, o kahit paliwanag kung bakit sa kanya ipinadala. Ayaw niyang magmukhang naghahanap lang siya ng paninira matapos ang nangyari.

“Have you booked a hotel?” tanong nito.

“May available malapit sa clinic.”

“I'll have the driver take you. Andrea can coordinate with your doctor about monitoring.”

“Okay. Pero sa hotel ako tutuloy, Darius.”

Tumango ito bago inabot ang maleta. Sa pagkakataong iyon, kusa niya iyong binitiwan. “Text me when you're settled.”

Hindi niya alam kung bakit mas mahirap itong tingnan ngayong may itinatago na siya rito.

Pagdating sa hotel, inayos ni Mireya ang medications niya sa bedside table bago binuksan ang laptop. Komportable ang kwarto, tahimik, at sampung minuto lang mula sa clinic. Walang dahilan para hindi siya makapagtrabaho.

Nagpaakyat siya ng chicken sandwich at tubig bago nagpadala ng room number kay Andrea. Sumagot itong tatawag ang nurse para sa symptoms niya at ipapaalam sa doctor ang paglipat niya. Saka lamang niya naalala ang bilin kay Darius, kaya nagtext din siya rito na nakarating na siya.

May pending revisions siya sa reception area ng isang dental clinic. Pinalitan niya ang finish ng counter, inayos ang lighting notes, saka napansing mali ang dimensions na nailagay niya.

“Focus naman,” bulong niya.

Tumawag ang mama niya bago pa niya maitama ang drawing.

“Kumusta ka? Wala nang spotting?”

“Wala na, Ma. May appointment ulit bukas.”

“Kumakain ka nang maayos?”

“Opo. Hindi puwedeng puro kape, alam ko.”

“Hindi lang kape. Huwag kang magpapalipas ng gutom dahil sa trabaho.”

Napangiti siya. “Kakain na ako pagkatapos nito.”

Muntik na niyang ikuwento ang nangyari, pero naalala niya kung paano nananahimik ang mama niya tuwing nababanggit ang pamilya ng papa niya. Hindi niya kailangang iparinig dito ang panibagong insulto ni Celestine.

Pagkababa ng tawag, muli niyang binuksan ang litrato. Sandaling nakatapat ang daliri niya sa delete, pero ini-save niya iyon kasama ang screenshot ng number. Hindi niya alam ang pakay ng nagpadala.

Baka alam na ni Darius. Baka iyon ang ibig sabihin nito kanina.

Pagsapit ng gabi, si Celestine naman ang tumawag.

“Saan ka?”

Napaupo nang tuwid si Mireya. “Bakit?”

“Nasa bahay ka pa rin?”

“Nasa hotel ako.”

“Good. Keep it that way. Stay away from my husband.”

Hininaan ni Mireya ang volume ng television. “May checkups akong kailangan niyang puntahan. Hindi ko maiiwasang makausap siya.”

“Don't use the baby as an excuse. Bata ka pa lang, gusto mo na lahat ng nasa akin.”

Humigpit ang hawak niya sa cellphone. “Ano'ng gusto mo, Celestine? Hindi ko nga alam na ikaw ang asawa niya noong pumirma ako.”

“Convenient.”

“Hindi ako ang nag-asikaso ng application mo. Hindi rin ako ang nagpakilala sa akin kay Darius. Kung may gusto kang linawin, tanungin mo ang clinic.”

“But you liked the attention, didn't you? Kaya hindi ka makaalis sa bahay?”

“May bleeding ako. Kaya ako nandoon. At nakaempake na ako bago ka dumating.”

“You expect me to believe that?”

“Hindi ko responsibilidad na paniwalain ka sa bawat bagay.”

Natahimik ang kabilang linya. Ramdam ni Mireya ang init sa mukha niya, pero pinanatili niyang pantay ang boses.

“Ang lakas ng loob mong magsalita.”

“Ikaw rin naman, considering—”

Napahinto siya. Walang maitutulong ang pagbato ng paratang na hindi niya kayang patunayan. Lalo lang siyang masasangkot.

“Considering what?”

“Considering hindi mo man lang ako pinakinggan kanina. Whatever problems you have with Darius, sa inyong dalawa iyon. Huwag mong idamay ang mama ko.”

“May sinabi ba siya sa iyo?”

“Si Mama?”

“Darius. What did he tell you?”

Mireya swallowed. “Tanungin mo siya.”

Pagkatapos ng tawag, matagal niyang hawak ang cellphone bago iyon inilapag. Hindi pa siya nakakahinga nang maayos nang dumating ang panibagong message.

Calix Relliton ang pangalan ng lalaking nasa picture na kahalikan ni Celestine. Matagal na silang may itinatagong relasyon.

Parehong number.

Saan mo nakuha ang picture? Bakit mo ipinapadala sa akin?

Muli, walang sagot.

Hindi sapat ang pangalan para maniwala siya sa lahat. Puwedeng may sariling galit ang nagpadala. Puwede ring sinasadyang siya ang gamitin para makarating kay Darius ang litrato.

Pero kung totoo, gaano na katagal? At bakit parang mas nag-alala si Celestine sa maaaring sinabi ng asawa nito kaysa sa paliwanag niya?

Binalikan niya ang conversation nila ni Darius, balak sanang itanong kung maaari silang mag-usap. Bago siya makapag-type, may pumasok na message nito.

Napatigil siya. Biglang hindi na ang litrato ang pinakamabigat niyang iniisip, kundi kung kailangan pa ba niyang ipaalam iyon sa lalaking posibleng matagal nang may alam.

“Did Celestine call you? Tell me exactly what she said.”