Chapter 7

“Did Celestine call you? Tell me exactly what she said.”

Ilang segundo iyong tinitigan ni Mireya bago niya pinindot ang call button. Mas mahirap hulaan ang ibig sabihin ni Darius sa text kaysa tanungin ito nang direkta.

Sinagot nito ang tawag sa ikalawang ring.

“What did she say?”

“Bakit mo naitanong kung tumawag siya?”

“Because she called me afterward.”

Napatingin si Mireya sa litrato na bukas pa sa laptop niya. Inilipat niya iyon mula sa cellphone kanina, sinusubukang tingnan kung may petsang nakatago sa file. Wala siyang nakita.

“Ano'ng sinabi niya sa iyo?”

“That I should stop using the pregnancy as an excuse to spend time with you.”

Napahawak si Mireya sa noo. “Of course.”

“Mireya.”

“Sinabihan niya akong lumayo sa iyo. Na ginagamit ko raw ang baby para mapalapit sa asawa niya.” Pinanatili niyang kalmado ang boses, pero ngayong inuulit niya ang sinabi ni Celestine, bumabalik ang inis niya. “Sinabi ko namang hindi ko alam na ikaw ang asawa niya noong pumirma ako. Ayaw niyang maniwala.”

“I'll talk to her.”

“Please do. Kasi hindi puwedeng ganito sa bawat appointment natin.”

Tahimik ang kabilang linya bago siya nakarinig ng mahinang pagsara ng p***o.

“Did she threaten you?”

“Hindi. Hindi naman umabot doon.”

“If she calls again, you don't have to answer.”

“She's still the baby's mother, Darius. Eventually, kailangan din naming makapag-usap nang maayos.”

“About the pregnancy. Not about accusations you shouldn't have to defend yourself against.”

Napababa ang tingin niya sa kamay niyang nakapatong sa tiyan. Tama ito. Pero hindi rin ganoon kadaling balewalain si Celestine, lalo na ngayong may posibilidad na hindi lang selos ang dahilan ng galit nito.

“May sinabi ka ba sa kanya tungkol sa akin?” tanong niya.

“What do you mean?”

“Tinanong niya kung ano raw ang sinabi mo sa akin.”

Hindi agad sumagot si Darius.

Umayos ng upo si Mireya. “Darius?”

“We argued. She probably wanted to know if I told you about it.”

“Did you?”

“I told you our marriage was already broken.”

Bumalik sa isip niya ang paraan ng pagkakasabi nito kanina. Pati ang sariling reaksiyon niya, na hanggang ngayon ay ayaw niyang himayin.

“Pero hindi mo sinabi kung bakit.”

“No. I didn't.”

Napatingin ulit siya sa mukha ng lalaking nasa litrato. Calix Relliton. Gusto niyang itanong ang pangalan, kahit para lang marinig kung magbabago ang boses ni Darius.

Pero paano kung hindi pala nito alam?

“Mireya, may gusto ka bang itanong?”

Napakagat siya sa loob ng pisngi. “Ayokong maging tagapamagitan ninyo.”

“You won't.”

“Hindi mo puwedeng ipangako iyan kung siya mismo ang tumatawag sa akin.”

“You're right.” Huminga ito nang malalim. “I'll make it clear that she needs to speak to me directly.”

Bahagyang lumuwag ang pakiramdam niya. “Thank you.”

“Have you eaten?”

Napatingin siya sa sandwich na halos hindi niya nagalaw. “Kumakain na.”

“Okay. I'll let you finish.”

“Darius?”

“Yes?”

Saglit siyang nag-atubili bago isinara ang litrato sa laptop.

“Bukas, gusto kong tungkol lang sa baby ang appointment. Ayokong doon pa natin pag-usapan si Celestine.”

“Understood.”

Pagkatapos ng tawag, binalikan ni Mireya ang unknown number. Wala pa ring sagot sa mga tanong niya.

Inilapag niya ang cellphone at hinila palapit ang pagkain. Hindi niya kailangang magdesisyon ngayong gabi kung ipapakita niya kay Darius ang litrato. Pero kailangan niyang malaman kung totoo iyon bago siya muling humarap sa kapatid niya.

*****

 “Akala ko hindi ka darating.”

Napatingin si Mireya mula sa upuang nasa labas ng consultation room. Huminto si Darius sa tabi niya, hawak ang cellphone at mukhang kagagaling lang sa isang tawag.

“May appointment tayo.”

“Ako ang may appointment. Ikaw, may asawa kang kailangan mong kausapin.”

“I can handle both.” Umupo ito bago siya muling tingnan. “How are you feeling?”

“Okay. Ikaw ba?”

Bago ito makasagot, tinawag na sila ng nurse.

Maayos ang resulta ng examination. Stable ang pregnancy at walang bagong pagdurugo. Maaari siyang manatili sa hotel basta sundin ang medications at activity restrictions, at tumawag agad kung may pagbabago sa pakiramdam niya.

Napansin ni Mireya ang unti-unting pagluwag ng balikat ni Darius habang nagsasalita ang doctor. Mas marami pa itong tanong kaysa sa kanya, pero nakinig naman ito nang sabihing hindi kailangan ng palagiang pagbabantay.

Paglabas nila, saka niya napansin ang bahagyang pamumula ng mga mata nito.

“Natulog ka ba?”

“I had an early meeting.”

“Hindi iyan ang tinatanong ko.”

“You sound like my doctor.”

“Someone has to. Ang dami mong bilin sa akin, sarili mo hindi mo maalagaan.”

Saglit siyang tiningnan ni Darius bago itinago ang cellphone sa bulsa. “I'll get some rest.”

“Sana kasama rin sa schedule mo ang pagkain.”

“Noted.”

Habang naghihintay sila ng elevator, inilabas ni Darius ang susi ng sasakyan.

“If your doctor recommends a nurse, Andrea can arrange hotel visits.”

“Okay. Basta kung kailangan lang.”

“Of course.”

“At kakausapin muna ako. Hindi iyong may biglang kakatok sa kwarto ko.”

Bumaling ito sa kanya. “Mireya, providing medical care is part of our agreement. I'm making sure you have access to it.”

“Alam ko. Pero minsan parang bawat problema, kailangan may nakaayos ka nang sagot bago mo pa ako tanungin.”

Bahagyang kumunot ang noo nito. “Would you rather arrange everything yourself?”

“No. Gusto ko lang may say ako.”

Bumukas ang elevator. Hinintay nitong makapasok siya bago sumunod, saka pinindot ang ground floor.

“Then we'll ask you first.”

Napatingin siya rito. “Thank you.”

Walang pagtatalo. Mas mahirap tuloy manatiling naiinis kapag marunong naman itong makinig.

Bago sila maghiwalay sa lobby, huminto siya. “Alam ni Celestine na nasa hotel ako?”

“Yes.”

“Kinausap mo siya?”

“About your accommodation, yes.”

Muntik niyang itanong kung may iba pa itong alam. Naalala niya ang lalaking nasa litrato at ang pangalang Calix Relliton, pero hindi iyon lugar para magsimula ng ganoong usapan.

“May kailangan ka pa?” tanong nito.

“Wala. Magpahinga ka.”

Nang gabing iyon, nagtext muna si Darius bago pumunta.

I have your expense forms and some things you left behind. Can I drop them off?

Pumayag si Mireya. Pagbukas niya ng p***o, may dala itong paper bag at envelope.

“Your charger. And the cardigan from the guest room.”

“Hinahanap ko nga iyan.” Umatras siya para papasukin ito. “Dito na lang sa sitting area.”

Inilapag ni Darius ang dala sa maliit na mesa. May claims form para sa nagastos niya sa medications at listahan ng expenses na direktang babayaran ng coordinator.

“Keep your receipts,” sabi nito. “Send them to Andrea.”

“Pati hotel meals?”

“Within the allowance.”

“So hindi ako puwedeng umorder ng buong menu?”

“Were you planning to?”

“Depende sa sagot mo.”

Bahagya itong ngumiti. Habang tinitingnan niya ang forms, tumunog ang tiyan nito.

Sabay silang napatingin sa paper bag, na para bang maaaring manggaling doon ang tunog.

“Kumain ka na?” tanong niya.

“I had coffee.”

“Hindi pagkain iyon, Darius.”

May natitira pa siyang chicken at gulay mula sa dinner niya. Kumuha siya ng malinis na plato at inilapit iyon dito.

“Hindi ko pa nagagalaw itong portion. Kainin mo na.”

“You don't have to feed me.”