- 3 - ลบตำหนิ NC

ภาพเหตุการณ์ที่ห้องประชุมมของทีมยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัวของภีมราวกับไฟล์วิดีโอที่วนลูปไม่จบสิ้น ภาพมือของไอ้ผู้ชายหน้าจืดนั่นที่ลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มของพายอย่างถือวิสาสะ และรอยยิ้มของพายที่ไม่ได้ขยับหนี มันทำให้เส้นประสาทของภีมขาดผึงในเวลานั้น เขาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของพายชูขึ้นเหนือศีรษะ กดตรึงไว้กับผนังด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นมาเพื่อให้เธอสบตา

“ในเมื่อระบบป้องกันของมึงมันต่ำจนปล่อยให้ใครหน้าไหนก็ได้เข้าใกล้... กูก็คงต้องทำความสะอาดระบบใหม่ทั้งหมด ให้มึงจำได้แค่สัมผัสของกูคนเดียว”

ภีมบดขยี้ริมฝีปากของพายอย่างรุนแรง มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลเพื่อการปลอบประโลม แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยการแสดงอำนาจและการลงโทษเธอ พายครางประท้วงในลำคอเมื่อรสสัมผัสที่ป่าเถื่อนจู่โจมจนเธอตั้งตัวไม่ติด ลิ้นร้อนของเขาบุกรุกเข้าไปในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ควานหาความหวานที่เขาอ้างว่าเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

เขาระดมจูบซ้ำๆ จนริมฝีปากของพายเริ่มบวมเจ่อ กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวภีมที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย บัดนี้มันกลับเร้าอารมณ์ดิบในกายให้พลุ่งพล่าน พายเริ่มตอบโต้ด้วยการจิกเล็บลงบนต้นแขนแกร่งของเขา แต่นั่นกลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของภีมให้เดือดพล่านขึ้นไปอีก

“อื้อ... ภีม... พอแล้ว...”

“ไม่พอ... มึงปล่อยให้มันลูบหัวตรงไหน? ตรงนี้ใช่ไหม?” ภีมผละออกมาเพียงนิด ลมหายใจหอบถี่ของเขารินรดอยู่บนกลีบปากแดงก่ำ มือหนาขยำลงบนเส้นผมของพายอย่างแรง ก่อนจะกระชากเบาๆ ให้เธอแหงนหน้าขึ้น เขาซุกไซ้ใบหน้าลงบนซอกคอขาวระหง ขบเม้มผิวเนื้อนุ่มจนเกิดรอยแดงจ้ำเด่นชัดรอยแล้วรอยเล่า ราวกับต้องการประทับตราให้คนทั้งโลกเห็นว่าเธอมีเจ้าของแล้ว

“ภีม... มึงรักกูใช่ไหมล่ะ?” พายพยายามเค้นคำถามออกมาท่ามกลางเสียงหอบ เธอพูดด้วยความขี้เล่นเมื่อเห็นอาการของเขา แม้จูบของเขาในวันนี้จะดูป่าเถือนไปหน่อย แต่มันก็ทำให้เธอแทบจะเสียสติ

“กูบอกแล้วไงว่าไม่ได้รัก! ฉันแค่เป็นคน ‘หวงของ’ และตอนนี้ของๆ กูมันกำลังมีตำหนิ... กูเลยต้องลบมันออก!”

ภีมรวบตัวพายขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาว ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปที่ห้องนอน เขาเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ใยดี ก่อนจะถอดเสื้อของตัวเองออกด้วยความรวดเร็ว เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเลือดที่ปูดโปนตามแรงอารมณ์

พายพยายามจะขยับหนีไปที่หัวเตียง แต่ภีมก็โถมตัวเข้าหาและคว้าข้อเท้าของเธอไว้ได้ทัน เขาออกแรงดึงเพียงนิดเดียว ร่างของเธอก็ไถลกลับมาอยู่ใต้ร่างหนาของเขาอีกครั้ง

“จะหนีไปไหน? กฎบอกว่ากูมีสิทธิ์เข้าถึงมึงได้ตลอดเวลาที่มึงต้องการไม่ใช่หรือไง? จำไม่ได้แล้วหรอ?”

เขาจัดการกับเสื้อผ้าของพายอย่างรวดเร็วและป่าเถื่อน กระดุมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาของเธอหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง เมื่อผิวเนื้อนวลเนียนปรากฏสู่สายตา ภีมก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ทุกครั้งที่เขาสัมผัสเธอ ภาพมือของเอิร์ธที่ลูบหัวเธอก็จะแวบเข้ามาในหัว ทำให้เขายิ่งบีบเค้นสะโพกและทรวงอกอิ่มอย่างแรงราวกับจะฝังรอยนิ้วมือลงไปในเนื้อ

“อา... ภีม... เจ็บ...”

“เจ็บก็จำไว้พาย!” ภีมกระซิบข้างหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหาย

“จำไว้ว่าร่างกายนี้มีไว้รับสัมผัสจากกูคนเดียว สัมผัสของไอ้รุ่นพี่นั่นมันไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับสิ่งที่กูจะทำต่อจากนี้”

ภีมโน้มตัวลงไปครอบครองยอดอกอิ่ม ความร้อนแรงจากปลายลิ้นและไรฟันที่ขบเม้มทำให้พายแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะลุจุดเดือด เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของภีมจนเกิดรอยข่วนยาว ความเจ็บปวดผสมผสานกับความรัญจวนใจจนเธอกลั่นกรองออกมาเป็นเพียงเสียงครางที่ฟังไม่ได้ศัพท์

“อ่า ภีม อื้ม อย่าเลียแบบนั้นสิ”

“ทำไม หืม?”

“มันเสียวจนจะบ้าอยู่แล้ว” เขาดูดเม้มยอดถันสีชมพูหนึ่งข้างและใช้มืออีกข้างบีบอกอิ่มเอาไว้ด้วย นิ้วเรียวยาวที่เคยจดจ่ออยู่กับการพิมพ์โค้ด บัดนี้กลับทำหน้าที่เขี่ยยอดถันอีกข้างอย่างเชี่ยวชาญและดุดัน ภีมเพิ่มจังหวะรัวเร็วตามแรงโทสะที่ยังหลงเหลือ ทุกครั้งที่เขานึกถึงสายตาของไอ้เอิร์ธที่มองพาย เขาก็จะเพิ่มแรงบีบคั้นที่หน้าอกจนพายบิดเร่า

เมื่อความต้องการพุ่งขึ้นสู่จุดวิกฤต ภีมก็ไม่รอช้าที่จะกำจัดสิ่งที่บดบังชิ้นสุดท้ายของตัวเองออก เขาแทรกตัวเข้าไประหว่างขาเรียวสวยที่สั่นระริก ภีมจ้องมองพายด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความต้องการครอบครอง

“พาย... บอกมาสิ ว่าใครคือเจ้าของมึง?” เขาเอ่ยกระซิบที่ข้างหูแล้วเอานิ้วยาวสอดใส่เข้าไปในช่องอทางรักของเธอจากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้วและสามนิ้วอย่างไม่มีหยุดยั้ง

“ภีม... ฮึก... มึงไง... มึงคนเดียว...” พายตอบด้วยเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความสุขสมเริ่มคลอเบ้า เธอไม่อาจปฏิเสธได้ว่าชอบสัมผัสทุกสัมผัสที่มาจากเขา ภีมเชื่อมต่อร่างกายเข้าหาเธอด้วยจังหวะที่หนักแน่นและรุนแรงที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา มันคือจังหวะที่ไร้ซึ่งสมมาตร ไร้ซึ่งการคำนวณ มีเพียงสัญชาตญาณดิบของเขาที่ต้องการฝังรากลึกเข้าไปในตัวผู้หญิงที่ทำให้เขาเสียการควบคุมมากที่สุด

“อ่า ภีม อื้ม ภีมขา” เสียงเอ่ยเรียกด้วยสรรพนามที่เขาชอบยามที่มีความสัมพันธ์กันบนเตียงดังขึ้นจนเขาต้องก้มลงไปจูบเธอด้วยความมันเขี้ยว

ปึก! ปึก!

เสียงร่างกายกระทบกันดังสะท้อนไปทั่วห้องนอนที่เงียบสงัด ภีมเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเครื่องจักรที่กำลังจะระเบิด ทุกการตอกย้ำคือการยืนยันความเป็นเจ้าของ เขาโน้มตัวลงไปจูบซับน้ำตาที่หางตาของพาย แต่ด้านล่างยังคงกระแทกกระทั้นอย่างไม่ลดละ

“อ่า อ๊ะ ภีม อื้ม แรงไปแล้ว”

“ซี๊ด แรงก็ต้องทน เพราะมึงทำให้กูหงุดหงิด” เขาส่งเสียงครางต่ำในลำคอก่อนขยับนั่งลงและดึงพายขึ้นมานั่งตัก ภีมขยับโยดสะโพกอย่างไม่รีรอ เขาก้มลงดูดเม้มซอกคอขาวแต่ยังคงกระแทกกระทั้นอย่างดีและแรงไม่มีตก

“อื้อ อึ๊ อื้อ ภีม ภีมขา พายเสียว อื้อ”

“เสียวมากไหม หืม? อ่าส์ ชอบไหม…ชอบที่กูเอามึงไหม” เขากอดรัดเอวบางเอาไว้แล้วกระแทกสวนขึ้นไปทั้งเร็วและรุนแรงจนเสียงครางของเธอดังระงม

“ชอบ อื้อ อึ๊ ชอบที่สุด”

“ชอบใคร ซี๊ด”

“ชะ ชอบ ภีม อ่า อ๊ะ อื้อ”

“พูดให้ดังกว่านี้อีก ซี๊ด อื้ม เร็วสิ ดังอีก” เขาขยับอกของเธอและกระแทกกระทั้นจนพายอดไม่ได้ที่จะครางออกมาจนดังลั่นไปทั่วห้อง

“ชอบภีม อ๊า ชอบภีมที่สุดเลย” เธอพูดออกไปอย่างไม่มีเขินอายด้วยแรงอารมณ์ที่กำลังประทุในตอนนี้ เขาก้มลงดูดยอดอกของเธอไปด้วยและออกแรงกระแทกสะโพกจนเธอแทบจะเสียสติ มือบางขยุ่มผมเขาเอาไว้เพื่อระบายความต้องการ

“อา... ภีม... พายไม่ไหวแล้ว... ภีม...”

“ อ่าส์ พร้อมกันพาย... แตกพร้อมกัน ในจังหวะสุดท้ายที่ทุกอย่างพุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด ภีมเกร็งร่างกายจนสุดแรง เขาปลดปล่อยความโหยหาและความแค้นเคืองทั้งหมดเข้าไปในกายของพาย ราวกับการถ่ายโอนไฟล์ข้อมูลมหาศาลที่อัดแน่นจนล้นทะลัก กลิ่นน้ำคาวสีขาวขุ่นของทั้งสองคนปะปนกัน

ใบหน้าคมคายฟุบลงซบที่ไหล่บาง หอบหายใจรุนแรงจนไหล่ไหว ภีมยังคงไม่ผละออกมา เขากอดรัดพายไว้แน่นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือไปเพียงวินาทีเดียว เธอจะถูกคนอื่นช่วงชิงไป

ความเงียบกลับคืนมาปกคลุมห้องอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจที่เริ่มปรับเข้าสู่จังหวะปกติ ภีมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองพายที่นั่งตาปรืออยู่ในอ้อมกอดของเขา ภีมเอื้อมมือที่สั่นเทาขึ้นไปลูบกลุ่มผมที่กระเซิงของเธอ... ลูบในที่ที่เอิร์ธเคยสัมผัส แต่คราวนี้เขาใช้นิ้วมือเกลี่ยมันอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุด เขาจูบที่หน้าผากของเธอเนิ่นนาน เป็นจูบที่ไม่ได้แฝงไปด้วยความใคร่ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งจนคำว่า FWB กลายเป็นเรื่องตลก

“ภีม... สรุปมึงก็ชอบกูใช่ไหม?” พายถามเสียงเบาหวิว มือเล็กๆ ลูบไล้ไปตามสันกรามของเขา ภีมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาทำหน้านิ่งสนิทเหมือนเดิมตามสไตล์คนปากแข็งระดับพระกาฬ

“กูบอกแล้วไง... ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันก็เหมือนการ ‘กำจัดตัวแปร’ ที่แปลกปลอมออกไปจากระบบ เพื่อให้มึงกลับมามีประสิทธิภาพในการทำงานเหมือนเดิม”

“อืม มึงนี่มันเป็นไอ้คนบ้างานที่ขี้หึงที่สุดในโลกเลยเนอะภีม”

“กินน้ำซะ แล้วก็นอนได้แล้ว” เขาหยิบเหยือกน้ำที่หัวเตียงแล้วเทลงแก้วก่อนจะยื่นให้เธอ ภีมลุกขึ้นนั่งก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมกายให้เธออย่างเรียบร้อย

“พรุ่งนี้เช้าถ้ากูเห็นว่ารอยพวกนี้มันหายไป หรือเห็นมึงไปยิ้มให้ไอ้รุ่นพี่นั่นอีก... กูจะลงโทษมึงให้หนักกว่านี้สิบเท่า จำไว้พาย... กฎข้อที่สี่ของเราที่กูเพิ่งตั้งขึ้นมาเมื่อกี้คือ... ‘ห้ามให้ใครมาแตะต้องมึงเด็ดขาด’ เข้าใจไหม?”

ภีมเดินออกจากห้องไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ ทิ้งให้พายนั่งมองรอยแดงตามร่างกายด้วยหัวใจที่พองโต เขาอาจจะยังไม่ยอมรับคำว่ารัก... แต่การที่เขา ‘คลั่ง’ ขนาดนี้ การที่เขารุนแรงเพราะความหวงแหนขนาดนี้ มันกลับทำให้เธอมีความสุขมากอย่างบอกไม่ถูก

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ คอนโดของภีม เจกับรินนั่งสัปหงกอยู่บนม้านั่งใต้ตึก พร้อมชานมที่ละลายจนจางสนิท ในที่สุดพวกเขาก็เห็นร่างคุ้นตาเดินออกมาจากลิฟต์ พายเดินออกมาในชุดเดิมของเมื่อวาน ผมยุ่งนิดๆ และท่าทางดูอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด โดยมีภีมเดินตามมาส่งที่รถ ท่าทางของภีมดูอารมณ์ดีขึ้นอย่างประหลาด (ซึ่งคนอย่างภีมอารมณ์ดีคือการทำหน้านิ่งน้อยลงแค่สิบเปอร์เซ็นต์) ภีมยื่นมือไปขยี้ผมพายเบาๆ ก่อนจะกระซิบอะไรบางอย่างที่ทำให้พายหน้าแดงแปร๊ดแล้วรีบวิ่งขึ้นรถไป

“ชัด... ชัดยิ่งกว่า 4K อีกมึงริน” เจพึมพำขณะกดชัตเตอร์รัวๆ เพื่อเก็บภาพของทั้งสองคนนั้นเอาไว้อย่างไม่ให้เจ้าตัวรู้ตัว

“รอยที่คอนั่น... ภีมมันจงใจทำชัดๆ กะจะประจานให้พี่เอิร์ธดูชัวร์!” รินพูดอย่างตื่นเต้น ภีมที่กำลังจะเดินกลับขึ้นตึก จู่ๆ ก็หยุดเดินแล้วหันมามองทางม้านั่งที่เจกับรินซ่อนอยู่ เขาหรี่ตามองแล้วยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อยที่ดูร้ายกาจที่สุด ก่อนจะชูโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความเข้ากลุ่มใหญ่

[ภีม: เจ... ริน... เลิกแอบดูแล้วไปเตรียมไฟล์รอบบ่ายได้แล้ว ถ้างานพัง กูจะหักคะแนนพวกมึงรายบุคคล]

เจกับรินสะดุ้งสุดตัว รีบวิ่งป่าราบออกจากที่ซ่อนทันที คนอย่างภีมน่ากลัวเกินไปแล้วในสายตาของเจและริน