- 9 - นึกว่าอยากง้อ

ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ในยามเย็น บรรยากาศวุ่นวายในห้องแล็บเริ่มเบาบางลงเมื่อเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆทยอยกลับบ้าน เหลือเพียงความเงียบที่ปกคลุมระหว่างคนสองคนที่นั่งอยู่คนละมุมห้อง

ภีมปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์เสียงดัง ตึ้ก ก่อนจะลุกขึ้นยืนพลางคว้ากุญแจรถและกระเป๋าเป้ขึ้นมาพาดบ่า เขาทำหน้านิ่งสนิทเหมือนเดิม แต่สายตาแอบเหลือบมองร่างบางที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเก็บของใส่กระเป๋าแบบไม่สนใจเขา

“พาย... ไปกับกูหน่อย” ภีมสั่งเสียงเรียบ ท่าทางเผด็จการเหมือนทุกที พายเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่ยังมีความขุ่นมัวลดลงแต่ยังคงหลงเหลืออยู่

“ไปไหน? กูจะกลับหอ มีนัดดูซีรีส์”

“ไปซื้อของทำโปรเจกต์เพิ่ม” ภีมโกหกหน้าตาย

“เซ็นเซอร์อุณหภูมิที่ใช้อยู่มันมีค่าเบี่ยงเบนสูงเกินไป กูต้องไปหาซื้อตัวต้านทานที่ร้านเฉพาะทางแถวสยาม มึงต้องไปช่วยเลือกวัสดุหุ้มด้วย เพราะมันเกี่ยวกับรูปลักษณ์ผลิตภัณฑ์ที่มึงต้องเอาไปพรีเซนต์”

“ร้านที่สยามเนี่ยนะ? ร้านแถวหน้ามอก็มีตั้งเยอะแยะ”

“ร้านหน้ามอของเกรดต่ำ” ภีมสวนกลับทันควัน ขยับแว่นสายตาที่ชอบใส่เวลาจ้องโค้ดนานๆด้วยท่าทางรำคาญใจที่โดนขัด

“กูคำนวณมาแล้วว่าการเสียเวลาเดินทางไปที่นั่นคุ้มค่ากว่าการมานั่งแก้บั๊กที่เกิดจากอุปกรณ์ห่วยๆในภายหลัง... อย่าเรื่องมากพาย ลุกขึ้นได้แล้ว นี่คือคำสั่งในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์” พายถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิด แต่ก็ยอมลุกขึ้นเดินตามเขาไปที่รถอยู่ดี ภีมแอบลอบถอนหายใจเบาๆ เมื่อเห็นว่าแผนการลักพาตัวขั้นแรกสำเร็จผล

รถยนต์ของภีมแล่นเข้าสู่ย่านใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสี ท่ามกลางการจราจรที่ติดขัด ภีมไม่ได้มีท่าทีรีบร้อนอย่างที่ปากว่า เขาเปิดเพลงคลื่นที่พายชอบเบาๆ และขับรถด้วยความนุ่มนวลผิดปกติ จนกระทั่งเขาเลี้ยวรถเข้าจอดในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งแทนที่จะเป็นย่านร้านขายอะไหล่อิเล็กทรอนิกส์

“ร้านอะไหล่อยู่ในห้างเหรอว่ะ?” พายถามพลางเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย

“เดินผ่านห้างมันทางลัดไปหน้าร้าน” ภีมแถต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย

“แต่ก่อนจะไป... กูหิว น้ำตาลในเลือดกูต่ำจนเริ่มประมวลผลช้าลง กูต้องการแคลอรี่เพิ่มด่วน และดูเหมือนสมองกูจะสั่งการว่าต้องเป็นของหวานเท่านั้น”

ภีมไม่รอให้พายอนุญาต เขาคว้าข้อมือเธอแล้วกึ่งลากกึ่งจูงเดินตรงดิ่งไปยังคาเฟ่ขนมหวานชื่อดังที่ขึ้นชื่อเรื่องบิงซูสตรอว์เบอร์รี่และฮันนี่โทสต์ร้านที่พายเคยบ่นพึมพำบ่อยๆ ว่าอยากมากินแต่คิวยาวจนถอดใจ

“ภีม... ร้านนี้คิวยาวนะ มึงรอไหวเหรอ?”

“กูจองล่วงหน้ามาแล้วในเพื่อลดความเสี่ยงในการรอ” ภีมพูดพลางเดินนำเข้าไปในร้านและแจ้งชื่อจองทันที

พายมองแผ่นหลังกว้างของคนปากแข็งด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอรู้ดีว่าคนอย่างภีมไม่มีทางจองร้านขนมหวานเพียงเพราะตัวเองหิว และเขายิ่งไม่มีทางกินของพวกนี้เพื่อเพิ่มพลังงานสมองอย่างที่อ้างแน่ๆ เพราะปกติภีมเกลียดของหวานที่กินแล้วเลอะมือเป็นที่สุด

เมื่อขนมวางลงตรงหน้า กลิ่นหอมของน้ำผึ้งและสตรอว์เบอร์รี่สดทำให้พายถึงกับตาโต ภีมเลื่อนจานขนมที่มีขนาดใหญ่ยักษ์ไปทางพายหน้าตาเฉย

“กินซะ กูคำนวณมาแล้วว่าจานนี้สารอาหารเยอะเกินไปสำหรับกูคนเดียว มึงต้องช่วยกำจัดมันทิ้งซะ ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นขยะ”

“มึงนี่มัน... มีเหตุผลแปลกๆเสมอเลยนะ” พายแอบยิ้มพลางตักบิงซูเข้าปาก ความเย็นและรสหวานทำให้ความขุ่นมัวในใจตลอดทั้งวันมลายหายไปเกือบหมด

“อื้ม... อร่อยมากเลย มึงลองชิมดูสิ” ภีมมองช้อนที่พายยื่นมาให้ด้วยท่าทีชั่งใจ ก่อนจะยอมอ้าปากงับขนมหวานนั่นเข้าไปเบาๆ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนคนไม่คุ้นชิน

“หวานเกินไป... ไร้สาระสิ้นดี น้ำตาลพวกนี้ทำลายสุขภาพในระยะยาว”

“แต่ปลายนิ้วมึงสั่นเพราะหิวไม่ใช่เหรอ? กินอีกสิ” พายแกล้งแหย่

“อย่ามาจับผิดกูนะพาย” ภีมดุเสียงเรียบ แต่กลับหยิบช้อนมาช่วยพายตักกินเรื่อยๆ

“ที่กูพามาที่นี่... เพราะกูสังเกตเห็นว่าวันนี้ระดับประสิทธิภาพในการทำงานของมึงลดลงอย่างต่อเนื่อง การใช้มาตรการกระตุ้นด้วยของหวาน น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดที่จะทำให้พรุ่งนี้มึงไม่ทำหน้าบูดใส่กูจนงานเสีย”

“งั้นเหรอ... ทั้งหมดนี้คืองาน?” พายแกล้งทำหน้าเศร้า

“กูก็นึกว่ามึงอยากจะง้อซะอีก”

ภีมชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่ถือช้อนค้างอยู่กลางอากาศ เขาวางช้อนลงแล้วจ้องหน้าพายด้วยสายตาที่เข้มขึ้น ภายใต้กรอบแว่นนั่นมีความวาวโรจน์บางอย่างที่สื่อออกมาว่าเขากำลังต่อสู้กับตัวเองอยู่

“คำว่า ‘ง้อ’ มันไม่มีอยู่ในสมการของกูพาย” ภีมพูดเสียงต่ำและจริงจัง  เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาเบือนหน้ามองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาที่รู้ทันของพาย

“ปากแข็ง...” พายพึมพำแต่ก็แอบหัวเราะออกมาเบาๆ เธอตักสตรอว์เบอร์รี่ชิ้นสุดท้ายส่งให้เขา

“อะ...ลูกทีมอย่างกูสั่งให้หัวหน้าทีมกินชิ้นนี้เข้าไป จะได้มีพลังไปคุมระบบต่อ”

ภีมมองหน้าพายอยู่นาน ก่อนจะยอมรับชิ้นส่วนนั้นเข้าไปแต่โดยดี เขาไม่ได้ขอบคุณ เขาไม่ได้บอกว่าขอโทษออกไป และเขาไม่ได้บอกว่าเขาตั้งใจพาเธอมาที่นี่เพียงเพราะอยากเห็นรอยยิ้มของเธอทดแทน

แต่ท่าทางการเช็ดมุมปากให้พายอย่างเบามือด้วยทิชชู่ การที่เขาแอบมองเธอตอนที่เธอเผลอยิ้มด้วยแววตาที่อ่อนโยนจนแทบจะหลอมละลาย และการที่เขาจ่ายเงินค่าขนมมื้อนี้ราคาเหยียบพันโดยไม่บ่นสักคำ ทั้งที่ปกติเขาจะบ่นเรื่องความไม่คุ้มค่าของราคาอาหารถ้ามันไม่ได้ให้โปรตีนที่เพียงพอ... ทั้งหมดนั้นมันชัดเจนยิ่งกว่าคำว่ารักเสียอีก

หลังจากออกจากร้านขนมหวาน ภีมเดินนำพายเข้าไปในร้านขายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จริงๆ แต่เขากลับใช้เวลาเลือกของเพียงไม่ถึงห้านาที เหมือนกับเขามีรายการของที่ต้องการอยู่ในหัวอยู่แล้ว และไม่ได้ต้องการให้พายช่วยเลือกวัสดุหุ้มอย่างที่อ้างไว้ตอนแรกเลยแม้แต่นิดเดียว

“เสร็จแล้ว?” พายถามอย่างแปลกใจเมื่อเขาเดินออกมาพร้อมถุงเล็กๆแค่ใบเดียว

“อืม... กูตรวจสอบสเปคมาดีแล้ว ไม่ต้องดูนาน” ภีมตอบสั้นๆ

“กลับหอได้แล้ว คืนนี้ต้องพักผ่อน” เมื่อรถแล่นมาถึงหน้าหอพักของพาย ภีมจอดรถนิ่งแต่ยังไม่ปลดล็อคประตู เขาหันมามองพายที่กำลังจะขอบคุณและลงจากรถ

“พาย...”

“ห๊ะ?”

“พรุ่งนี้... อย่าเดินไปคุยกับไอ้เจบ่อยนัก มันทำงานช้า เดี๋ยวมึงก็จะเสียสมาธิตามมันไปด้วย” ภีมพูดพลางมองออกไปนอกกระจก

“และเรื่องเสื้อช็อป... พรุ่งนี้ไม่ต้องใส่มาคืนแล้ว เก็บไว้ที่มึงไปก่อน กูมีตัวสำรอง... กูแค่ขี้เกียจหาที่แขวนในตู้ที่มันเต็มแล้ว” พายหลุดขำออกมาจริงๆ กับข้ออ้างเรื่องตู้เต็มของเขา ทั้งที่คอนโดเขามีห้องแต่งตัวขนาดใหญ่

“โอเค... กูจะช่วยเก็บภาระของมึงไว้ให้ก่อนแล้วกันนะ”

“ไม่ใช่ภาระ... มันคือการฝากดูแลทรัพย์สินของทีม” ภีมพูดจบก็โน้มตัวลงมาหาพายอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้จูบแบบเร่าร้อนเหมือนเมื่อคืน แต่กลับจมูกโด่งคมของเขาลงบนแก้มใสของเธอหนักๆหนึ่งที กลิ่นหอมของวานิลลาจากตัวพายทำให้อารมณ์ที่เคยพุ่งพล่านของเขาผ่อนคลายลง

“ไปได้แล้ว... พรุ่งนี้ 8 โมงเช้า เจอกันที่แล็บ ห้ามสายแม้แต่วินาทีเดียว”

“รับทราบค่ะ หัวหน้า!” พายตะเบ๊ะท่าทางล้อเลียนก่อนจะลงจากรถไป ภีมมองตามแผ่นหลังบางที่เดินเข้าหอพักไปจนลับสายตา เขาพิงพนักเก้าอี้พลางถอนหายใจยาว มือหนาลูบหน้าตัวเองเบาๆ รอยยิ้มจางๆที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน

‘ง้อเหรอ...?’ ภีมทวนคำถามในใจ พลางแค่นหัวเราะให้กับตัวเอง

เขาไม่ได้ชอบเธอสักหน่อย เขาแค่ต้องการรักษาเสถียรภาพของพาร์ทเนอร์ที่เก่งที่สุดไว้... เขาแค่ไม่อยากให้คุณภาพงานตกลงเพราะอารมณ์ผู้หญิง...

ภีมออกรถไปท่ามกลางความมืด โดยที่ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับภาพรอยยิ้มเปื้อนคราบครีมของพาย และหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุจอมาตรวัด... ระบบของเขามันพังยับเยินไปหมดแล้วจริงๆ และเขาก็เริ่มจะเกลียดตัวเองที่ดูเหมือนจะเสพติดความผิดพลาดนี้เข้าให้แล้ว