- 2 - ไม่ได้หึง แค่ไม่ชอบ

ณ โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์เสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวของเหล่านักศึกษาและกลิ่นอาหารที่คละคลุ้งไม่ได้ทำให้บรรยากาศระหว่างสองเพื่อนสนิทดูเปลี่ยนไปในสายตาคนรอบข้าง ภีมนั่งเขียวข้าวกะเพราหมูสับในจานด้วยท่าทางนิ่งขรึมเหมือนเดิม ส่วนพายก็กำลังหัวเราะคิกคักขณะคุยโทรศัพท์กับเพื่อนในคณะและยังเป็นหนึ่งในผู้ร่วมทีมโปรเขคของภีมก้วยอย่างริน

“เออ เดี๋ยวเจอกันที่ตึกบริหารนะริน วันนี้พวกเราต้องเข้าไปสรุปงบโปรเจคหลังเรียนเสร็จด้วยนะ... โอเคจ้า” พายวางสายแล้วหันมามองคนตรงหน้าที่ยังคงสวมมาดประธานโปรเจกต์ได้อย่างแนบเนียนเหมือนทุกวันจนเธอต้องส่ายหัวไปมา

“วันนี้กูจะเข้าไปตึกบริหารนะ อาจจะกลับมาแล็บช้าหน่อย”

“อืม อย่าไปนานนักล่ะ งานส่วนที่เหลือต้องส่งพรุ่งนี้” ภีมตอบสั้นๆ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหน้าของเธอด้วยซ้ำ พายแค่ยักไหล่ขึ้นราวกับว่าเธอชินชากับท่าทีนี้ดีแล้ว ไม่ว่าจะก่อนหน้าความสัมพันธ์หรือหลังจากสัมพันธ์เริ่มขึ้นแล้ว เขาก็ยังคงเป็นภีมที่คงมาดนิ่งไม่แยแสอะไรอย่างเคย

เธอรวบช้อนในจานวางอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหยิบเอากระเป๋ามาใส่โทรศัพท์แล้วหันมองเขาที่ยังคงก้มหน้าอยู่แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ในจังหวะที่พายกำลังจะลุกขึ้น ภีมกลับก็สังเกตเห็นรุ่นพี่วิศวะปีสี่คนหนึ่งเดินเข้ามาทักพายด้วยท่าทางสนิทสนม นั่นยังไม่ทำให้ภีมหงุดหงิดเท่ารอยยิ้มของพายที่ส่งกลับไปให้รุ่นพี่คนนั้นอย่างหวานหยาดเยิ้ม เขาก็ป่เป็นคนไม่ชอบให้ของของเขาโดนใครมาแตะต้อง

“น้องพายครับ ที่ยืมหนังสือไปวันก่อน เข้าใจไหม? ถ้าสงสัยตรงไหนทักถามพี่ได้ตลอดเลยนะ” รุ่นพี่คนนั้นส่งยิ้มกว้างพลางยื่นมือไปลูบหัวพายเบาๆ ก่อนที่จู่ๆ เสียงช้อนกระทบจานกระเบื้องก็ดังขึ้นจนคนแถวนั้นหันมามอง ภีมวางช้อนลงนิ่งๆ ดวงตาคมที่เคยเฉยเมยบัดนี้เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขาจ้องมองมือของรุ่นพี่คนนั้นที่ยังวางอยู่บนกลุ่มผมของพายอย่างจงใจ

“พาย... เสื้อมึงเปื้อน” ภีมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกดดันอยู่ในนั้น แม้พายจะไม่สังเกตเห้นมัน แต่รุ่นพี่คนนั้นกลับรู้สึกได้ดีจนต้องลดมือที่ลูบหัวพายอยู่ลง

“หือ? ตรงไหนภีม?” พายก้มมองตัวเองอย่างงงๆ ก่อนจะเงยมามองหน้าเชาแต่ภีมกลับไม่ตอบ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปคว้าไหล่พายให้ขยับมาหาเขา ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดๆ ซับลงที่บริเวณบ่าของเธอแรงๆ ราวกับจะลบสัมผัสจากคนอื่นออกไปให้หมด เขาหันไปสบตากับรุ่นพี่คนนั้นด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่กลับทำให้รุ่นพี่คนนั้นรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง

“ขอโทษครับพี่... พอดีเพื่อนผมมันซุ่มซ่าม เดี๋ยวผมจัดการเอง” รุ่นพี่คนนั้นชะงักไปกับสายตาพิฆาตของรุ่นน้องปีสามอย่างเขา ก่อนจะรีบขอตัวเดินจากไปอย่างงงๆ

“ไหนว่าห้ามหึงหวงไง?” เมื่ออยู่กันสองคน แขนเรียวยกขึ้นกอดอกมองหน้าภีมด้วยสายตารู้ทัน พายขยับไปกระซิบถามพลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ จนภีมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะสะบัดหน้าหนีแล้วกลับไปนั่งที่เดิม

“กูไม่ได้หึง... กูแค่รำคาญที่คนอื่นมาทำให้มึงเสียสมาธิเรื่องงาน มันเสีย Efficiency (ประสิทธิภาพ) ในการทำงานของทีม” พายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่าภีมเป็นคนแบบไหน ถึงแม้จะรู้สึกปวดราวนิดหน่อยยามที่เขาปฏิเสธความรู้สึกของเธอ แต่ว่าการได้อยู่ใกล้เขาในตอนนี้ก็ถือเป็นเรื่องที่เธอรู้สึกดีมากแล้ว

“โอเคๆ พ่อคนมีประสิทธิภาพสูง... งั้นเย็นนี้เจอกันที่แล็บนะ อย่าลืมล่ะว่ากฎของมึงคือ 'ห้ามหึง' ถ้าทำไม่ได้... ระบบมันจะเออเรอร์เอาได้นะภีม” พายเดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวใจของภีมที่เต้นรัวอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เขาหรี่ตามองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินห่างออกไปก่อนจะนั่งลงอย่างเก่าแล้วถอนหายใจ ภีมพยายามจะกลับไปคิดเรื่องเกี่ยวกับโปรเจคแต่ในหัวกลับมีแต่ภาพรอยยิ้มของพายและสัมผัสของรุ่นพี่คนนั้นที่ทำให้เขารู้สึกอยากจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าเสียตั้งแต่ตอนนี้เพื่อยับยั้งความรู้สึกเอาไว้ เขาไม่ได้คิดอะไรกับพายเลยสักนิด เราเป็นแค่เพื่อนกัน มันก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ที่เขาใช้เพื่อแก้เครียดจากโปรเจคเพียงเท่านั้น

บรรยากาศในห้องประชุมของทีมช่วงบ่ายวันนี้ดูจะตึงเครียดกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะเนื้อหาโปรเจคที่ยากเกินไป แต่เป็นเพราะผู้นำของทีมที่นั่งหน้านิ่งแผ่รังสีเย็นเยียบอยู่หัวโต๊ะ ภีมนั่งกอดอกสายตาคมกริบจดจ่อไปที่พายที่กำลังยืนอธิบายแผนงานโปรเจคอยู่หน้าห้องพรีเซนต์ข้างๆ กับ ‘พี่เอิร์ธ’ รุ่นพี่ศิษย์เก่าสุดฮอตที่อาสามาเป็นที่ปรึกษาให้ทีม

“สรุปคือถ้าเราเจาะกลุ่มผู้ใช้ที่เป็นนักศึกษาเป็นหลัก เราจะคืนทุนได้ภายในหกเดือนค่ะ”

“เก่งมากครับพาย พี่ว่าจุดนี้ล่ะที่จะทำให้กรรมการประทับใจ” หลังจากที่พายสรุปจบ เธอก็มองไปที่เอิร์ธรุ่นพี่ที่มาช่วยพร้อมรอยยิ้มสดใส ก่อนที่เอิร์ธพูดพร้อมกับยื่นมือไปตบไหล่พายเบาๆ อย่างชื่นชม

กึก!

เสียงปากกาในมือภีมกระแทกเข้ากับโต๊ะจนคนทั้งในทีมต้องหันไปมอง เจ้าของปากกาหน้าตึงเสียจนคนรอบข้างแทบจะเลิ่กลั่กแล้วหลบเลี่ยงสถานการณ์กันหมด เขาไม่ได้พูดอะไรแต่หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาจดบางอย่างรวดเร็วด้วยความแรงที่ดูเหมือนจะอยากให้หน้าจอของแท็บเล็ตนั้นแตกละเอียด

“มีอะไรหรือเปล่าครับน้องภีม? เห็นจดใหญ่เลย มีตรงไหนอยากแก้ไหม?” เอิร์ธถามด้วยรอยยิ้มสุภาพและจริงใจ ไม่ได้คิดว่าท่าทีของภีมเป็นการเสียมารยาทอะไรและเขาก็ต้องการฟังอีกคนพูดอย่างตรงไปตรงมา เพราะได้ยินมาจากอาจารย์บ้างว่าภีมเป็นคนคุมทีมและเก่งที่สุดในโปรเจคนี้

“มีครับ... เยอะด้วย” ภีมเงยหน้าขึ้น สบตารุ่นพี่ด้วยสายตาที่ไม่มีความเกรงใจสักนิด เขาไม่ได้นอบน้อมหรือพูดอ่อนลง และใช้น้ำเสียงแข็งตามนิสัยของเขาจนพายต้องจ้องมองทั้งภาวนาไม่ให้ทั้งสองโกรธเคืองหรือมีปัญหากันก่อนที่จะได้คำปรึกษาเรื่องโปรเจคจากเอิร์ธ

“โครงสร้างรายได้ที่พี่แนะoeพายมา มันดู ‘ขายฝัน’ ไปหน่อย ในเชิงตระกะมันมีความเสี่ยงสูงเกินไป พาย... กลับไปแก้ดาต้าส่วนนี้มาใหม่ทั้งหมด คืนนี้... ที่ห้องกู” คำว่า ‘ที่ห้องกู’ ทำให้พายตาโต ภีมจงใจย้ำคำให้เอิร์ธไปคิดเอาเองว่าเขากำลังจะสื่ออะไร ส่วนเจเพื่อนของเขากับรินสมาชิกในทีมที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับพากันสำลักน้ำพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“เอ่อ... ภีม แค่ส่งไฟล์แก้ก็ได้มั้ง ทำไมต้องไปที่ห้อง...” พายพยายามท้วง เพราะรู้ดีว่าการไปห้องภีมในเวลาที่เขาอารมณ์เสียแบบนี้มันหมายถึงอะไร

“ข้อมูลมันเยอะ ต้องไล่โค๊ดไปพร้อมกันพาย หรือมึงอยากให้งานพังเพราะความสะเพร่า?” ภีมเลิกคิ้วถามเสียงเย็น จนพายได้แต่เม้มปากแน่น เธอรู้ว่านั่นคือข้ออ้างของเขา และภีมกำลังประกาศอาณาเขตต่อหน้าเอิร์ธแบบหน้าตาย แต่ถึงเธอจะรู้ยังไงเธอก็ไม่อาจเลี่ยงสิ่งที่เขาต้องการได้อยู่ดี

สุดท้ายเธอก็มาอยู่ที่ห้องของภีมในเวลาสามทุ่มพอดี พายยืนหน้าบึ้งอยู่กลางห้องรับแขกของเขา ทันทีที่เขากดประตูล็อคลงเจ้าของห้องก็โยนกระเป๋าเป้ทิ้งแล้วเดินตรงเข้าหาเธอทันที เขาไม่ได้เปิดคอมพิวเตอร์เพื่อแก้ ดาต้าอย่างที่อ้างไว้กับเธอเมื่อตอนบ้ายแม้แต่นิดเดียว

“ไหนล่ะบั๊ก? ไหนล่ะข้อมูลที่ต้องแก้?” พายถามประชด ทั้งที่เธอรู้ดีว่าภีมจะไม่ตอบ เขาคว้าเอวพายดึงเข้าหาตัวจนแผ่นหลังเธอชนกับขอบโต๊ะทำงาน เขาค้ำแขนทั้งสองข้างกักเธอไว้ในอ้อมกอด ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างคาดคั้น

“พี่เอิร์ธนั่น... สนิทกันมากเหรอ?” ภีมถามเสียงต่ำ ดวงตาของเขากดดันในคำตอบที่อยากจะให้เธอตอบ

“เขาก็แค่รุ่นพี่ที่มาช่วยงาน ภีม... มึงผิดกฎนะ มึงหึงกูหรอ?” พายพยายามใจแข็ง แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบระเบิด เธอถามเขาออกไปแม้จะรู้ว่าสุดท้ายเขาก็จะปฏิเสธ

“กูไม่ได้หึง... กูแค่ไม่ชอบให้ 'ของ' ของกูมีรอยนิ้วมือคนอื่นมาปนเปื้อน” ภีมโน้มหน้าซุกไซ้ที่ซอกคอขาวระหง ลมหายใจร้อนๆ ทำเอาพายแทบยืนไม่อยู่ เขาลูบไล้ปทั่วเอวบางของเธอแล้วเม้มลงต้นคอรุนแรงราวกับลงโทษก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพายด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความโหยหา

“คืนนี้ไม่ต้องกลับหอนะ... อยู่แก้บั๊กที่กู ‘สร้าง’ ขึ้นมาให้จบก่อน” บั๊กที่เขาหมายถึงกลับไม่ใช่อะไรที่เกี่ยวกับโปรเจคสักนิด แต่หมายถึงเรื่องในวันนี้ต่างหาก การได้เห็นพายอยู่ใกล้คนอื่นมันทำให้ระบบสมองเขารวนจนบั๊กไปหมด