Chapter 3

Lindsay POV

​Nang matapos ang matinding init na iyon sa loob ng opisina, tila biglang bumalik ang natitira kong katinuan. Bigla akong sinaksak ng matinding takot at hiya. Agad akong bumaba mula sa lamesa, nanginginig ang mga tuhod habang dali-dali kong isinuot ang aking mga damit. Hindi ko na nagawang tingnan ang lalaki. Patakbo akong lumabas ng kuwartong iyon, gulong-gulo ang isip at luhaan.

​Tumakbo ako patungo sa madilim at tahimik na bahagi ng garden ng venue. Doon ako naupo, yakap ang aking mga tuhod habang iyak ako ng iyak. Humahagulgol ako hindi lang dahil sa sakit na idinulot ni Jake, kundi dahil na rin sa ginawa ko.

​"Lindsay! Hey, saan ka ba galing? Kanina pa kita hinahanap!"

​Napaangat ang mukha ko. Si Jake. Hingal na hingal siya at bakas ang pag-aalala sa kaniyang mga mata. Agad siyang lumuhod sa harap ko at hinawakan ang mga kamay ko.

​"I'm sorry, sweetheart... Please let me explain. Hinalikan na lang ako bigla ni Vanessa, lasing na kasi siya at hindi ko agad siya naitulak. Ikaw lang ang mahal ko, maniwala ka," pagmamakaawa ni Jake, diretsong nakatitig sa mga mata ko habang nagpapaliwanag.

​Sa mga sandaling iyon, tila gumaan ang pakiramdam ko sa narinig, pero kasunod niyon ay ang isang napakatinding hampas ng konsensya. Ang galit at tampo ko sa kaniya ay biglang napawi at napalitan ng labis na panunumbat sa sarili.

​Walang sabi-sabi ay bigla kong niyakap nang napakahigpit si Jake. Humagulgol ako sa kaniyang balikat. Nawala na ang lahat ng tampo ko sa kaniya dahil alam ko sa sarili ko na mas higit at mas malala ang kataksilang nagawa ko, binigay ko ang aking pagkababae sa isang estranghero na mas may edad pa sa amin, sa loob mismo ng opisina sa mismong araw ng kaarawan ng boyfriend ko.

​Niyakap ako nang mahigpit ni Jake pabalik, habang marahan niyang hinahaplos ang aking buhok. "Shh... tahan na, sweetheart. Nandito na ako. Akala ko talaga iniwan mo na ako," bulong niya, at ramdam ko ang panginginig ng boses niya sa takot na mawala ako.

​Mas lalo akong naiyak. Ang bawat salita ng paglalambing niya ay parang saksak sa natitira kong konsensya. Kung alam mo lang, Jake. Kung alam mo lang ang kalaswaang ginawa ko sa loob ng opisinang iyon habang hinahanap mo ako.

​"Halika na, umuwi na tayo. Ayoko nang mag-stay dito," sabi ni Jake habang pinapahid ang mga luha sa pisngi ko. Tumango lang ako, walang lakas na magsalita dahil baka sa isang buka ng bibig ko ay bigla kong maiyak ang katotohanan.

​Inakbayan niya ako habang naglalakad kami pabalik sa main hall para kuhanin ang mga gamit ko. Pilit kong ibinababa ang aking tingin, natatakot na baka makasalubong ko ang lalaking iyon, o baka mahalata ng mga tao ang gulo-gulo kong damit at ang kakaibang pakiramdam sa aking katawan.

​Napatigil kami ni Jake sa tapat ng gitna ng hall nang may tumawag sa kaniya.

​"Jake, andyan ka lang pala. Kanina pa kita hinahanap," isang baritono at pamilyar na boses ang narinig ko mula sa aming harapan.

​Nang iangat ko ang aking tingin, nanlamig ang buong katawan ko, umurong ang dila ko, at tila huminto ang pag-ikot ng mundo. Ang lalaking nakatayo sa harap namin, nakaayos na ang polo pero naroon pa rin ang pamilyar na kisig at mukhang hawig kay Albert Martinez, ay ang lalaking umangkin sa akin kanina lang sa ibabaw ng lamesa.

​"Dad!" masayang bati ni Jake, bago humarap sa akin habang nakangiti. "Sweetheart, si Daddy pala. Dad, si Lindsay... ang girlfriend ko."

​Napatitig sa akin ang tatay ni Jake. Ang kaniyang mga madidilim na mata ay dumaan sa aking mukha pababa sa aking labi, bago binalik ang tingin sa kaniyang anak, may nakatagong kakaibang ngiti sa kaniyang mukha.

​Pakiramdam ko ay gumuho ang semento sa ilalim ng mga paa ko. Gusto kong mamatay sa tindi ng kahihiyan, takot, at panghihina. Ang lalaking kalalabas ko lang kasiping, ang lalaking pumatay sa init ng katawan ko kanina lang... ay ang mismong ama ng boyfriend ko.

​Tumingin ako sa kaniya, nanginginig ang buong katawan ko habang pilit kong iniiwas ang mga mata ko. Pero siya, nananatiling kalmado. Inayos niya ang kaniyang pagkakatayo, tila walang anomang nangyari sa loob ng opisinang iyon.

​"Nice to finally meet you, Lindsay," mababa at baritono niyang sabi. Ang boses na iyon na bumubulong sa tenga ko kanina ay naririnig ko ngayon sa harap ng boyfriend ko.

​Inilahad niya ang kaniyang kamay sa harap ko. Napalunok ako, dahan-dahang itinaas ang nanginginig kong kamay para tanggapin iyon. Nang maglapat ang aming mga palad, mariin niya itong pinisil, isang sadyang paalala sa kung anong meron sa amin kanina lang. Halos mapasinghap ako sa gulat pero pinigil ko ang aking sarili.

​"N-nice to meet you rin po, Sir..." halos pabulong kong sagot, hindi ko man lang magawang sabihin ang salitang 'Papa' o 'Tito'.

​"Dad, umiyak si Lindsay kanina dahil kay Vanessa. Pero naayos na namin," pagmamalaki ni Jake habang mas humigpit ang aking akbay sa akin.

​Tumingin ang kaniyang ama sa kaniya, bago dahan-dahang ibinalik ang madidilim na mata sa akin. May mapaglaro at makahulugang ngiti na sumilay sa kaniyang labi.

​"Is that so? Happy birthday, son. Pero sa susunod, alagaan mong mabuti ang girlfriend mo," makahulugan niyang sabi habang nakatitig nang diretso sa aking mga labi. "You wouldn't want anyone else taking care of her for you."

​Halos mangatog ang mga tuhod ko sa narinig. Ang mga salita ng ama ni Jake ay tila may dobleng kahulugan na ako lang ang nakakaalam. Napakapit ako nang mas mahigpit sa bewang ni Jake para lang hindi ako mabuwal sa kinatatayuan ko.

​"Of course, Dad. Hinding-hindi ko na papayagang may mang-away o magpaiyak sa kaniya," seryosong sagot ni Jake, sabay halik sa gilid ng ulo ko.

​Ang halik na iyon ni Jake ay parang nagpasabog ng dinamita sa konsensya ko. Sobrang inosente niya. Sobrang mahal niya ako. Habang ang tatay niya, nakatayo lang sa harap namin, pinapanood ang bawat galaw ng kaniyang anak na may malamig ngunit mapaglarong mga mata.

​"Mabuti kung ganoon," seryosong sagot ng kaniyang ama. "Sige na, ihatid mo na ang girlfriend mo. Mukhang pagod na pagod siya at kailangan na niyang magpahinga."

​Sa bawat diin ng salitang "pagod na pagod", ramdam ko ang pag-init ng mukha ko. Alam niya, at alam ko, kung bakit talaga ako nanghihina ngayon.

​"Sige po, Dad. Una na kami," paalam ni Jake. Humarap siya sa akin. "Let's go, sweetheart?"

​Tumango lang ako, hindi na makatingin nang diretso. Pero bago kami tuluyang tumalikod, muling nagsalita ang kaniyang ama gamit ang kaniyang baritonong boses na nagpatayo ng mga balahibo ko sa leeg.

​"Lindsay," tawag niya sa pangalan ko.

​Napilitan akong lumingon. Bahagya siyang yumuko para pantayan ang tingin ko, at sa isang mabilis na sandali na hindi nakikita ni Jake, dumaan ang kaniyang tingin sa leeg ko, kung saan iniwan niya ang mga mariing halik kanina.

​"Mag-iingat ka sa pag-uwi. I hope to see you again soon... in the house."