Chapter 4

Lindsay POV

​Makalipas ang ilang linggo mula noong gabing iyon, ginawa ko ang lahat para iwasan si Jake. Hindi ko alam kung paano siya haharapin nang hindi ko naaalala ang tatay niya. Tuwing tumatawag siya, hindi ko sinasagot. Tuwing mag-aaya siyang makipagkita, palagi kong idinadahilan na busy ako sa trabaho.

​“Galit ka pa rin ba? I'm sorry na, okay? I love you, sweetheart.”

​Nang mabasa ko ang text message na iyon ni Jake, biglang pumatak ang mga luha ko habang nakaupo ako sa tapat ng computer ko sa opisina. Ang bigat-bigat ng dibdib ko. Hindi ako galit sa kaniya, galit ako sa sarili ko. Sobrang dumi ng pakiramdam ko.

​"Lindsay, may problema ba?" tanong ni Jennifer, ang katabi ko sa cubicle, nang mapansin niyang tahimik akong umiiyak habang nagpupunas ng mukha.

​Mabilis kong pinahid ang mga luha ko at umiling na lamang ako. "Wala, Jen. May pumasok lang sa mata ko," pagsisinungaling ko, sabay pilit ng isang ngiti.

​Bago pa man makapagtanong ulit si Jennifer, biglang pumalakpak ang aming supervisor sa gitna ng floor para kunin ang pansin ng lahat.

​"Hey, attention everyone! Short announcement," malakas na sabi ng supervisor namin. "Today, binisita tayo ng big boss at CEO ng Green Corporation, ang mother company natin. Mag-ayos kayo ng mga mesa niyo dahil mag-iikot siya rito sa production floor. Here he is... Mr. James Green."

​Tila huminto ang pagtibok ng puso ko nang marinig ko ang apelyidong iyon. Green. Iyon ang apelyido ni Jake.

​Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin patungo sa may pintuan ng floor. Kasabay ng pagpasok ng mga lalaking naka-suit, nakita ko ang isang pamilyar at matangkad na pigura. Suot ang isang mamahaling dark gray suit, plantsadong-plantsado ang polo, at may seryosong mukha na tila hawig na hawig kay Albert Martinez.

​Si Mr. James Green. Ang CEO ng kumpanya namin.

​At ang tatay ng boyfriend ko na umangkin sa akin sa ibabaw ng lamesa ilang linggo na ang nakararaan.

​Nanlamig ang buong katawan ko. Gusto kong maglaho na parang bula o kaya ay magtago sa ilalim ng desk ko. Sa dinami-rami ng kumpanyang pwede kong mapasukan, bakit sa kumpanya pa pala ng pamilya nila? Hindi ko alam na ang Green Corporation na pagmamay-ari ng tatay ni Jake ay ang mismong mother company ng pinagtatrabahuhan ko ngayon.

​Nagsimulang maglakad si Mr. James Green sa pagitan ng mga cubicle, kasunod ang mga managers at supervisors namin na panay ang tango at paliwanag sa kaniya. Seryoso lang siyang tumitingin sa paligid, may awtoridad ang bawat hakbang, at bakas ang pagiging isang makapangyarihang CEO.

​"Good morning, Mr. Green," bati ng mga katrabaho ko habang dumadaan siya.

​Yumuko ako nang husto. Pilit kong ibinaling ang tingin ko sa screen ng computer ko at nagkunwaring abalang-abala sa pag-type, kahit na nanginginig na ang mga daliri ko. Idinalangin ko sa lahat ng santo na sana ay lampasan niya lang ang pwesto ko nang hindi ako napapansin.

​"And this is our main operations team, Sir," boses ng supervisor namin, papalapit nang papalapit sa cubicle ko.

​Naramdaman ko ang paghinto ng mga yabag ng sapatos sa mismong likuran ko. Ang pamilyar na amoy ng kaniyang mamahaling pabango, ang amoy na pilit kong kinakalimutan sa loob ng ilang linggo, ay muling pumasok sa sistema ko.

​"Everything looks efficient here," baritono at mababa niyang boses. Ang boses na iyon na dumaing sa sarap habang hawak ako... narinig ko na namang muli.

​"Yes, Sir. Sila po ang humahawak ng pinakamalalaking accounts natin," sagot ng supervisor ko. "Katulad po ni Lindsay dito—"

​Bago pa matapos ng supervisor ang pagpapakilala sa akin, napilitan na akong mag-angat ng tingin. Dahan-dahan ko siyang tiningnan.

​Sinalubong ako ng madidilim at matatalim niyang mga mata. Walang bakas ng gulat sa mukha niya. Sa halip, isang unti-unti at makahulugang ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi nang makita ang namumutla kong mukha. Alam niya. Alam niyang dito ako nagtatrabaho.

​"Lindsay," pag-uulit niya sa pangalan ko, na tila ninanamnam ang bawat pantig nito. Tumingin siya sa supervisor ko. "I want a full brief on her current accounts. Let her bring the files to my office... now."

​Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang mga folder na hiningi niya. Habang naglalakad ako patungo sa kaniyang opisina, parang gustong kumawala ng puso ko sa aking dibdib. Pagpasok ko, dahan-dahan kong isinara ang pinto at nanatiling nakatayo malapit doon.

​Nakatitig siya sa akin mula sa kaniyang malaking executive chair. Inalis niya ang kaniyang salamin at sumandal, bago sumilay ang isang mapang-asar na ngiti sa kaniyang mga labi.

​"Ilang linggo mo nang iniiwasan ang anak ko, Lindsay. At mukhang pati ako, iniiwasan mo rin," panimula niya, ang baritono niyang boses ay puno ng panunukso. "Bakit? Ayaw mo na ba raw maulit ang nangyari sa atin sa opisina ko?"

​Namilog ang mga mata ko at naramdaman ko agad ang mabilis na pag-akyat ng dugo sa aking mukha. Pulang-pula siguro ako sa tindi ng hiya at inis. Pinanlakihan ko siya ng mga mata at pilit na nagmatapang.

​"Stop it, Mr. Green! Isang beses lang 'yun at hindi na dapat maulit!" mariin kong pakiusap, kahit na ang totoo ay kinakabahan ako. "Lasing ako noon at... at nagkamali ako."

​Natawa siya nang bahagya, isang mababang tunog na tila lalong nagpapahina sa mga tuhod ko. Nagulat ako nang bigla siyang tumayo mula sa kaniyang upuan. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, bawat hakbang niya ay may dalang kakaibang bigat at presensya.

​Hindi ako makagalaw. Nang tuluyan siyang makalapit, ikinulong niya ako sa pagitan ng kaniyang matipunong katawan at ng nakasarang pinto. Amoy na amoy ko muli ang pabango niya.

​"Isang pagkakamali?" bulong niya, habang unt-unting ibinababa ang kaniyang mukha malapit sa tenga ko. Ang init ng kaniyang hininga ay nagpadala agad ng kuryente sa buong katawan ko.

​Nagsimulang gumapang ang kaniyang daliri sa gilid ng aking bewang, marahang pinipisil iyon sa paraang alam kong tinutudyo at hinahamon niya ako.

​"Pero kung maalala ko, sweetie... parang gustong-gusto mo ang bawat sandali ng pagkakamaling 'yun."

"P-please, Mr. Green... nasa trabaho tayo," halos pabulong kong pakiusap, habang pilit kong isinisiksik ang likod ko sa pintuan. Pero ang kaniyang katawan ay lalo pang lumapit, sapat para maramdaman ko ang kaniyang matigas na dibdib na nakadikit na sa aking mga nakalantad na braso.

​"Nasa trabaho nga tayo, Lindsay. At bilang CEO mo, ang sabi ko... i-brief mo ako sa accounts mo," paos niyang bulong, pero ang kaniyang mga daliri ay patuloy sa mapang-akit na paggapang sa aking bewang paitaas sa gilid ng aking tadyang.

​Ang kaniyang mapang-asar na ngiti ay dahan-dahang napalitan ng pamilyar na seryoso at madilim na tingin, ang tingin na nakita ko sa kaniya noong gabing angkinin niya ako. Hinawakan ng kabilang kamay niya ang aking panga, pinilit akong mag-angat ng mukha para salubungin ang kaniyang mga mata.

​"You're shaking, sweetie," tudyo niya muli, habang ang kaniyang hinlalaki ay marahang hinahaplos ang aking ibabang labi. "Isang beses lang pala, pero bakit ganyan kabilis ang tibok ng puso mo ngayon?"

​"Dahil... dahil natatakot ako na baka may makakita sa atin, lalo na si Jake," sagot ko, ramdam ko ang pag-init ng sulok ng aking mga mata sa halo-halong emosyon.

​Nang marinig niya ang pangalan ng kaniyang anak, bahagyang tumigas ang kaniyang anyo, pero hindi niya inalis ang kaniyang mga kamay sa akin. Sa halip, lalo niyang idiniin ang kaniyang katawan sa akin, dahilan upang mapasinghap ako nang maramdaman ang kaniyang unt-unting nagigising na katigasan sa pagitan ng aming mga hita.

​"Then you better stay quiet," bulong niya bago mabilis na iniyuko ang kaniyang ulo upang sakupin ang aking mga labi ng isang mariin at mapusok na halik.