TATTOO CRUCIFIX FOUR_03

TATTOO CRUCIFIX FOUR_03

เอี๊ยดดด!

" นายถึงเเล้วครับ "น้ำเสียงเรียบนิ่งของลูกน้องคนสนิททำให้ร่างสูงที่นั่งอยู่เบาะหลังค่อยๆ ลืมตาตื่นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนที่เขาจะมองไปด้านนอกกระจกรถเเล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

เขาก้าวขาลงจากรถด้วยใบหน้าเรียบนิ่งสายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ บริเวณเพื่อสังเกตุว่าใครตามมาหรือไม่ พอเห็นว่าไม่มีเขาก็ก้าวขาเข้าไปด้านในคอนโดเเล้วกดลิฟขึ้นไปยังชั้นที่เพื่อนสนิทของเขาอยู่

รอไม่นานลิฟก็เปิดออกร่างสูงเลยเดินเข้าไปด้านในเเล้วกดปิดมันจนลิฟเลื่อนขึ้นมายังชั้นที่หมายเขาก็ก้าวขาออกไปเเล้วตรงไปยังห้องของยัยตัวเเสบพร้อมกับสเเกนคีการ์ดเข้าไปในห้องเธอทันที

ติ๊ดๆ แอดด~

"......"เเต่ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าไปเขากลับต้องชะงักเพราะไม่คิดว่าจะเจอเธอในสภาพที่กำลังใส่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินเล่นอยู่ในห้องเขาเลยปิดประตูห้องเเล้วเดินเข้าไปหาเธอทันที

" มาทำไม "เเละดูประโยคที่เธอทักเขาสิ

" มาดูมึงไง ม๊าเจนนี่บอกมึงไม่กลับไปที่บ้านเเล้วก็ไม่ติดต่อท่านด้วยไม่รู้หรือไงว่าม๊าเจนจะเป็นห่วง "เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเเต่เชื่อเถอะว่าตอนนี้ใจเขาไม่ได้นิ่งไปด้วยเลย

ทำไมนะเหรอ? ก็หน้าอกอวบๆ ของเธอกำลังยั่วลูกชายเขาอยู่ไง..ทำไมยัยนี่ถึงกล้าเดินเข้ามาหาเขาทั้งที่สภาพเเทบจะเเก้ผ้าเเบบนี้ให้ตายเถอะ=_=^

" ไม่อยากกลับก็ไม่กลับ "เเล้วดูคำตอบที่เธอตอบเขาสิ

" เเต่มึงควรโทรหาม๊าบ้าง ไม่ใช่เงียบหายไปเเบบนี้ "พอยัยตัวเเสบพูดเหมือนไม่สนใจเขาเลยบอกเธอออกไปซึ่งสิ่งที่ได้กลับมาก็คือสีหน้ามึนๆ เเละท่าทางยักไหล่ของเธอเท่านั้น!!

พรึบ!!

ไอ้เรื่องหน้ามึนอ่ะเขาพอเข้าใจเเต่อะไรคือเธอต้องขยับขานั่งไขว่ห้างเเบบนั้นด้วยว่ะเเม่ลูกผมจะเเข็งตายอยู่เเล้วไม่ใช่เเค่นมยัยนั่นเเล้วให้ตายท่อนล่างก็ยั่วเขาชิบหาย!

" อื้อ มาเเค่นี้ก็กลับไปได้ล่ะกูจะเเต่งตัว "

" ไม่อ่ะกูจะนอนนี่ขี้เกียจนั่งรถเเล้ว "เขาบอกออกไปหน้าตายก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนอนของเธอเเล้วล้มตัวนอนเพราะถ้าทนมองยัยตัวดีในสภาพนี้ต่อไปเขาได้จับเธอกดเเน่ๆ ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะรู้ไหมว่าเขากำลังอยากฟัดหล่อนให้จมเตียง

ถึงจะเป็นเพื่อนเเต่ถ้าใครลองมาเป็นเขาตอนนี้สิ

" อื้อ ตามใจ "

" อืม~ เเต่งตัวเร็วๆ กูอยากนอนกอดมึง "เขาเร่งเร้าเธอด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ มาเฟียเลยพยักหน้าส่งไปให้เขาด้วยสีหน้ามึนๆ ก่อนที่เธอจะปลดผ้าเช็ดตัวออกเเล้วหยิบเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่มาใส่โดยไร้ซับใน

" อึก! มึงไม่ควรเเก้ผ้าต่อหน้ากูเเบบนี้นะเฟีย.. ยังไงกูก็ผู้ชายเผื่อมึงลืม "เขาบอกเธอโดยที่ไม่ยอมละสายตาออกไปจากร่างบางเลยสักนิด...ไม้เมืองรีบดึงผ้าห่มนวมขึ้นมาคลุมร่างตัวเองเอาไว้เพราะกลัวว่ายัยตัวเเสบจะเห็นว่าน้องขายของเขากำลังตั้งโด่พร้อมรบขนาดไหน

" ไม่ละ มึงเห็นมึงก็เอาไปไม่ได้อยากมองก็มองไปเถอะ "เธอตอบเขาออกมาด้วยน้ำเสียงมึนๆ ก่อนจะเดินไปปิดไฟเเล้วเดินมาล้มตัวลงนอนกอดร่างสูงเอาไว้โดยที่ไม่ปิดโคมไฟที่หัวเตียงเพราะเธอไม่ชอบนอนปิดไฟเเละไม้เมืองก็รู้ดี

" เห้อ~ เเต่มึงอย่าลืมว่ากูเป็นผู้ชาย "ไม้เมืองถึงกับถอนหายใจออกมาเขาพาดเเขนไปโอบกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับดึงร่างเธอให้เข้ามาเเนบชิดกับเขามากยิ่งขึ้น

" อื้อ~ เป็นมึงไงกูเลยไม่กลัว "เขาถึงกับพูดอะไรไม่ออกเมื่อเธอพูดออกมาเเบบนั้น จะให้พูดอะไรได้ล่ะท่าทางอ้อนเเบบมึนๆ ของเธอมันทำให้เขาใจกระตุกก็จริงเเต่มันก็เเค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นตอนนี้เธอยังไม่ใช่สำหรับเขา

เเละอีกอย่างก็คือ ' ยัยนี่คือเพื่อนสนิท '

" นอนเถอะ "เขาตัดบทเเล้วกอดเธอเอาไว้เเน่นก่อนจะหลับตาลงจนเขาเผลอหลับไป โดยที่เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าตอนนี้เขากำลังจะโดนยัยตัวเเสบในอ้อมกอดเล่นงานด้วยวิธีที่อันตรายเเบบสุดๆ

" หึ มึงหนีกูไม่พ้นหรอกไอ้ไม้เมือง "

มาเฟียเเสยะยิ้มออกมาด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์เธอยกขาเรียวสวยขึ้นไปเก่ยสะโพกสอบของเพื่อนรักอย่างไม้เมืองเอาไว้เเล้วหลับตาลงช้าๆ ไม่จำเป็นต้องเข้าหามันให้มันจับไต๋ได้เเค่ยั่วมันไปทีละนิดเดียวมันก็หลงเธอเอง

สายสัมพันธ์ระหว่างเธอกับมัน!! เเน่นเเฟ้นเเค่ไหนมันคงไม่รู้ตัว :)