TATTOO HAWK ONE_4

TATTOO HAWK ONE_4

" ไม่ได้เจอกันนานนะเพียงขวัญ "

น้ำเสียงราบเรียบของคนที่กำลังยืนอยู่ด้านหลังของฉัน ทำให้ฉันต้องหันหลังกลับไปมองเจ้าของเสียงด้วยสายตาราบเรียบแวบนึง ใช่แค่แวบหนึ่งเท่านั้นก่อนที่ฉันจะหันกลับมามาถอดชุดต่อโดยที่ไม่สนใจเสียงพูดคุยของยัยตัวดีอีก

ก็นะ ฉันรู้นิสัยของมันดีนี่ เดี๋ยวพอฉันทำเป็นไม่สนใจมันมันก็พูดต่อเองนั่นเเหละ นิสัยมันเป็นเเบบนี้มาเเต่ไหนเเต่ไรเเล้ว ถ้าไม่เชื่อก็คอยดูสิ!

" เฮ้อออ นี่มึงยังไม่หายโกรธกูอีกเหรอเพียงขวัญ กูไม่รู้เรื่องจริงๆนะเว้ย อีปลามัน.. "

น้ำเสียงสำนึกผิดของมันทำให้ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เพราะถ้าฉันไม่ให้อภัยมัน ฉันคงไม่ก้าวขากลับมาเหยียบที่นี่เเบบนี้หรอก

" พอ! " ฉันเอ่ยห้ามมันเสียงสั้นทว่าหนักแน่น ที่เป็นอันรู้กันว่าฉันไม่ได้อยากได้ยินเสียงอ้อนวอนหรือสำนึกผิดของมันไปมากกว่านี้แล้ว

และทุกคนก็คงจะสงสัยกันใช่ไหมละว่ายัยคนที่พูดเจื้อยแจ้วอยู่ต่อหน้าฉันตอนนี้เป็นใคร?

ถ้าสงสัยฉันจะบอกให้แล้วกัน

ยัยนี่ชื่อ สายไหม เป็นอดีตเพื่อนรักของฉันเอง เเต่มันมีเรื่องให้ฉันเลิกติดต่อกับมันไปหลายปีกมากๆ เพราะมันดันเป็นน้องสาวของผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่เคยเป็นเเฟนของฉัน เเต่เขากลับทรยศและหักหลังฉันได้อย่างเลือดเย็นจนฉันต้องพาตัวเองหนีหายไปจากยัยสายไหมด้วย

เเต่เรื่องนั้นช่างมันก่อนแล้วกันเนอะ เพราะฉันยังไม่อยากจะนึกถึงเขาคนนั้นในตอนนี้

" มึงงงง กูขอโทษกูไม่รู้จริงๆ "

สายตาทำน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้ ฉันเลยทนไม่ไหวแล้วหันหลังกลับไปมองหน้ามันอีกครั้งพรางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยกับนิสันของคิดไปเองของมัน

" กูไม่ได้โกรธมึงเเล้ว กูถึงเลือกมาที่นี่ไง "

ฉันบอกมันออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง เเละใช่ฉันไม่ได้โกรธมันเลย ไม่เคยโกรธเพราะยัยสายไหมไม่ได้ทำอะไรผิด และเพราะแบบนั้นพอเริ่มตั้งหลักได้ ฉันถึงได้เลือกที่จะกลับมาที่นี่อีกครั้งนี่ไง กลับมาทั้งๆที่รู้ว่าเขาคนนั้นยังคงเป็นเจ้าของที่นี่

ตอนนั้นฉันหนีปัญหามามากพอเเล้ว เเละตอนนี้การมีเพื่อนอย่างยัยนี่สำคัญกว่าการพบเจอกับผู้ชายคนนั้นมาก ฉันเลยคิดว่าจะเจอเขาหรือไม่เจอมันก็คงไม่ต่างกันอีกต่อไปแล้ว

" จริงนะมึง มากอดหน่อยยยย "

ฉันส่งยิ้มบางๆไปให้ยัยสายไหมก่อนจะอ้าเเขนให้มันกอดอย่างเต็มใจ เเล้วฉันก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อน

สี่ปีที่ฉันอยู่เหมือนตายทั้งเป็น

' เพราะเห็นคนรักกับเพื่อนรักของตัวเองกำลังมีอะไรอยู่ '

เเต่เรื่องนั้น...มันก็ทำให้ฉันในตอนนี้สามารถทำใจและอยู่กับความเป็นจริงได้สักที

อดีตเมื่อสี่ปีก่อน

TATTOO PUB

ร่างบางของเพียงขวัญก้าวขาขึ้นไปยังชั้นบนของผับที่เเฟนของเธอมีหุ้นส่วนอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใส เพราะก่อนหน้านี้เขาส่งข้อความมาหาเธอและบอกให้เธอทำกับข้าวมาให้เขาที่ผับ ซึ่งความจริงเขานัดให้เธอมาหาตอนเที่ยงวัน ทว่าเธอดันตื่นเต้นมาก พอทำกับข้าวเสร็จเธอก็เลยมาหาก่อนถึงเวลานัดถึงชั่วโมงกว่าๆ

ติ๊ดๆ แกร็ก!

เธอหยิบคีย์การ์ดที่เขาเคยให้ไว้ขึ้นมาสแกนก่อนจะเปิดประตูและเข้าไปในห้องทำงานของเขาอย่างตื่นเต้น จนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ทว่าภาพเคลื่อนไหวที่ิยู่ตรงหน้าของเธอตอนนี้ กลับทำให้เธอถึงกับมือไม้สั่นหน้าชาไปทั้งเเถบด้วยความตกใจกับภาพที่เห็น

เเต่ที่ที่สุดตอนนี้คงจะเป็นใจของเธอมากกว่าเพราะ

ปึก!! ปึก!! ปึก!!

" อื้อออออออ..อ๊ะๆ..พี่เหยี่ยวขาาา อ๊าา~ "

เสียงครวญครางอันคุ้นเคยของร่างบางที่กำลังกระเเทกสะโพกผายขึ้นลงอย่างรุนเเรงทำให้เธอถึงกับกำกล่องข้าวในมือเเน่น

" อื้อออ "

น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยอย่างห้ามไม่อยู่ เพียงขวัญวางกล่องข้าวที่เธอตั้งใจทำสุดฝีมือเอาไว้บนหลังตู้เย็น ก่อนที่เธอจะหันหลังเดินออกมาจากห้องเงียบๆโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

ที่เธอไม่กรีดร้องหรือทักท้วงเขาไม่ใช่ว่าเธอไม่เจ็บ เเต่ตอนนี้เธอเจ็บจนพูดอะไรไม่ออกเเล้วมากกว่า!

น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลรินออกมาจากด้วยตาสวยคมไม่ขาดสาย ทว่าตอนนี้หัวใจเธอมันเเหลกสลายเกินกว่าจะสนใจสิ่งอื่นใดแล้ว อีกทั้งรอยสักที่อยู่ตรงหน้าอกข้างซ้ายของเขาเป็นเครื่องยืนยันว่าผู้ชายคนนั้นคือเขาจริงๆ

เขาคือ ' สายเหยี่ยวคนรักของเธอ '