LOGINZOE'S POV
Madilim ang paligid. Wala akong naririnig na tunog. Walang sakit. Wala akong maramdaman kundi ang kakaibang gaan na bumalot sa buong katawan ko. Patay na ba talaga ako? Iyon ang huling tanong na pumasok sa isip ko bago ako tuluyang nawalan ng malay. Pero kung patay na ako, bakit may naririnig akong alarm? Paulit-ulit iyon. Nakakairita. Parang may kung anong gustong gumising sa akin. Napakunot-noo ako. “Five more minutes...” bulong ko. Sandali. Bakit nakapagsalita ako? Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Isang puting kisame ang bumungad sa akin. Walang hospital lights. Walang monitor. Walang oxygen tube sa ilong ko. Nakahiga ako sa isang malambot na kama. Napatingin ako sa paligid. Pamilyar ang silid. Ang kulay cream na kurtina, ang maliit na bookshelf sa tabi ng desk, pati ang framed photograph na nakapatong sa bedside table. Kwarto ko. Pero bakit? Agad akong bumangon. Napahawak ako sa dibdib ko, hinihintay ang kirot na naramdaman ko bago amamataytay. Wala. Walang sugat. Walang dugo. Wala ring benda sa katawan ko. Tiningnan ko ang mga kamay ko. Buo ang mga ito. Maging ang mga daliri kong halos hindi ko maigalaw noong nasa ospital ako. “Hindi...” Mabilis kong inabot ang cellphone sa bedside table. Nanginginig ang mga daliri ko habang binubuksan ang screen. June 18, 2025. Natigilan ako. Ilang segundo akong nakatitig sa petsa bago muling tumingin sa screen, umaasang mali lamang ang nabasa ko. Pero hindi. June 18, 2025. Isang taon bago ang araw na namatay ako. “Impossible.” Binuksan ko ang calendar. Tiningnan ko ang mga messages, emails, at notifications. Lahat ay nagpapakita ng petsang hindi dapat posible. Bumaba ako sa kama at tumakbo papunta sa salamin. Ako ang nakikita ko roon. Pero mas bata ang mukha ko. Wala ang pagod at panghihina na nakita ko sa huling araw ng buhay ko. Wala ring anumang palatandaan ng aksidente. Hinawakan ko ang pisngi ko. Buhay ako. Buhay na buhay ako. Biglang bumalik sa alaala ko ang nangyari. Ang black SUV. Ang malakas na impact. Ang tunog ng nababasag na salamin. Ang ospital. At si Froilan. Ang mukha niya habang hawak ang kamay ko. Ang boses niyang nanginginig nang sabihin niyang mahal niya ako. Napahawak ako sa bibig ko. “I'm in love with you, Zoe.” Napapikit ako. Kahit isang taon na ang pagitan ng araw na iyon, sariwa pa rin sa isip ko ang bawat salitang binitiwan niya. Kung panaginip lamang ang lahat, bakit parang ramdam ko pa rin ang kamay niya sa kamay ko? Bakit naaalala ko ang bawat luhang pumatak sa mukha niya? At kung totoo ang lahat... May pagkakataon pa ba akong baguhin ang nangyari? Makalipas ang ilang minuto, bumalik ako sa kama at muling kinuha ang cellphone ko. May ilang unread messages. Isa mula kay Adrian. ADRIAN — 8:12 AM Good morning, babe. See you later? I'll pick you up after work. Nanigas ang mga daliri ko. Adrian Flores. Ang lalaking minahal ko nang halos dalawang taon. Ang lalaking nakita kong may kasamang ibang babae sa sarili niyang apartment. Binuksan ko ang conversation namin at binasa ang mga lumang messages. Mga pangakong hindi niya tinupad. Mga dahilan kung bakit hindi siya makauwi. Mga gabing naniwala akong busy lamang siya sa trabaho. Napailing ako. Hindi ko na kailangang hulaan kung ano ang mangyayari sa mga susunod na buwan. Alam ko na. Sunod kong binuksan ang message ni Yvette. YVETTE — 8:20 AM Zoe! Don't forget our lunch later. I have so many things to tell you! Napahawak ako sa cellphone. Si Yvette. Ang babaeng tinuring kong kapatid. Ang taong pinagsabihan ko ng lahat ng problema ko sa relasyon. Ang taong nakangiting nakikinig habang kinukuwento ko kung gaano ako kasaya kay Adrian. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang makita silang magkasama o malaman na pareho silang nagkunwaring walang kasalanan sa harap ko. Pero hindi na ako iiyak. Hindi na ako magmamakaawa ng paliwanag mula sa mga taong alam na alam kung ano ang ginagawa nila. Binura ko ang notification ni Adrian, pero hindi ang conversation. Ganoon din ang ginawa ko sa message ni Yvette. Kailangan ko ang mga ito. Hindi dahil gusto kong balikan ang nakaraan, kundi dahil kailangan kong malaman kung kailan nagsimula ang lahat. May kumatok sa p***o. “Zoe? Gising ka na ba?” Napalingon ako. Boses iyon ng nanay ko. Agad akong tumayo at binuksan ang p***o. Nandoon siya, may hawak na maliit na tray na may almusal. “Anak, okay ka lang? Kanina ka pa hindi lumalabas. May sakit ka ba?” Hindi ako agad nakasagot. Nakatitig lamang ako sa kaniya. Sa unang buhay ko, hindi ko na muling narinig ang boses niyang ganoon kalapit sa akin. Matagal na siyang pumanaw bago ako namatay. Ngayon, naroon siya sa harap ko. Buhay. “Ma...” Mahina kong tawag. Napakunot-noo siya. “Bakit? May nangyari ba?” Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Niyakap ko siya nang mahigpit. “Anak?” Nagulat siya, pero agad din niya akong niyakap. “Anong problema?” Umiling ako habang nakasubsob ang mukha sa balikat niya. “Wala, Ma. Miss lang kita.” Napatawa siya nang mahina at hinaplos ang likod ko. “Magkasama lang tayo kahapon, anak.” Mas lalo akong napahigpit sa yakap. Hindi niya alam kung gaano ko siya na-miss. Hindi niya alam na sa kabilang buhay, isa siya sa mga taong hindi ko na muling mayayakap. At ngayon, may pagkakataon akong huwag sayangin ang oras na mayroon kami. Pagkaalis ni Mama, bumalik ako sa loob at umupo sa harap ng desk. Binuksan ko ang laptop at hinanap ang mga file na may kaugnayan sa trabaho ko. Naroon pa ang mga dokumentong pinag-aralan ko bago ako namatay. Acquisition reports. Financial summaries. Internal approvals. Lahat ng dokumentong naging simula ng pagbagsak ko. Isa-isang bumalik sa isip ko ang mga pangyayari. Ang mga kahina-hinalang transaction. Ang pangalan ni Ramon Villareal. Ang investor na si Victor Salcedo. Ang mga babala ni Adrian. Hindi aksidente ang pagkamatay ko. May gustong patahimikin ako. At ngayong alam ko na ang mangyayari, hindi ko hahayaang maulit iyon. Hindi ko pa alam kung sino ang nasa likod ng lahat. Hindi ko rin alam kung sino ang tunay na nag-utos na patayin ako. Pero hindi na ako basta magtitiwala. Hindi kay Adrian. Hindi kay Yvette. Hindi sa sinumang biglang lalapit at magpapanggap na nag-aalala. Muli kong tiningnan ang cellphone ko. May bagong message. ADRIAN — 9:03 AM Babe, are you okay? You haven't replied. Napangiti ako nang walang saya. Noon, sapat na ang isang message niya para gumaan ang pakiramdam ko. Ngayon, alam na ang bawat salitang iyon ay maaaring bahagi lamang ng kasinungalingan. Pinatay ko ang screen at tumayo. May isang taon pa bago ang araw na namatay ako. Isang taon para baguhin ang mga desisyon ko. Isang taon para hanapin ang katotohanan. Isang taon para malaman kung sino ang tunay na kalaban ko. At kung sakaling dumating muli ang araw na iyon, hindi na ako ang Zoe na basta na lamang magtitiwala at magpapaloko. Hindi na ako ang babaeng mamamatay nang walang laban. Sa pagkakataong ito, ako naman ang maghahanda. Hindi na ako ang biktima.Zoe's POV Halos maghapon akong nakatutok sa mga documents na ipinagawa sa akin ni Froilan. Ilang beses kong kinumpara ang financial records, approval history, at transaction dates para matiyak na walang detalye akong makakaligtaan.Hindi ko namalayang lampas alas-sais na pala nang matapos ko ang initial report.I stretched my arms and leaned back against my chair. Medyo mabigat na ang pakiramdam ng mga mata ko dahil sa matagal na pagtitig sa computer, pero kailangan ko pang i-review ang ilang pages bago ko iyon ipadala kay Froilan.Nang tiningnan ko ang cellphone ko, may tatlong missed calls mula kay Adrian. At may message din siya.Adrian: Are you still busy? We need to talk.Napabuntong-hininga ako. Mukhang hindi pa rin siya kontento sa mga maikling sagot ko nitong mga nakaraang araw.I picked up my phone and typed a reply.Me: We need to talk, too. Let's meet tonight.Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Inayos ko ang mga documents sa isang folder at tumayo para dalhin ang report
Zoe's POV Maaga akong dumating sa del Fierro Technologies kinabukasan. Hindi naman bago sa akin ang gumising nang maaga para pumasok sa trabaho, pero iba ang pakiramdam ko ngayon. I was no longer the woman who would spend her mornings checking Adrian's messages or wondering if he had eaten breakfast. I had more important things to think about. Pagpasok ko sa building, ilang empleyado ang nakasalubong ko. May ilan na bumati sa akin, habang ang iba ay napatingin nang bahagya sa bagong ayos kong buhok at suot. “Good morning, Zoe!” “Morning!” nakangiting sagot ko sa isang kasamahan bago ako dumiretso sa elevator. Pagdating sa executive floor, agad kong inayos ang mga gamit sa desk ko. Binuksan ko ang computer at sinimulang tingnan ang schedule ni Chairman del Fierro. May meeting siya with the finance department at alas-diyes, followed by a lunch appointment with one of the company's investors. I was reviewing the documents when I heard familiar footsteps approaching. “Good m
Zoe's POV Hindi pa rin ako makapaniwala na nakabalik ako sa nakaraan.After checking my emails sa laptop ko, isinara ko iyon at naupo sa harap ng vanity mirror. Ilang minuto akong tahimik na nakatingin sa sarili kong repleksiyon, trying to process everything that had happened.Hinawakan ko ang maalon kong buhok na madalas kong itali sa isang simpleng ponytail. My pale face, the eyeglasses I always wore, and the familiar reflection staring back at me.Ito ang Zoe na kilala ko.Pero habang tinitingnan ko ang sarili ko, napagtanto kong marami na pala akong binago sa itsura ko dahil lang sa kagustuhan ng ibang tao.Naalala ko ang sinabi ni Adrian noong minsang bumili ako ng lipstick at tinanong ko kung bagay ba sa akin ang kulay nito.“You look prettier when you're simple, babe. You don't need all that makeup.”Noon, natuwa pa ako sa sinabi niya. I thought he was simply appreciating me for who I was. Kaya mula noon, unti-unti kong iniwasan ang paggamit ng makeup. Hindi na rin ako masyado
ZOE'S POVMadilim ang paligid. Wala akong naririnig na tunog. Walang sakit. Wala akong maramdaman kundi ang kakaibang gaan na bumalot sa buong katawan ko.Patay na ba talaga ako?Iyon ang huling tanong na pumasok sa isip ko bago ako tuluyang nawalan ng malay.Pero kung patay na ako, bakit may naririnig akong alarm?Paulit-ulit iyon. Nakakairita. Parang may kung anong gustong gumising sa akin.Napakunot-noo ako.“Five more minutes...” bulong ko.Sandali.Bakit nakapagsalita ako?Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Isang puting kisame ang bumungad sa akin. Walang hospital lights. Walang monitor. Walang oxygen tube sa ilong ko.Nakahiga ako sa isang malambot na kama.Napatingin ako sa paligid.Pamilyar ang silid. Ang kulay cream na kurtina, ang maliit na bookshelf sa tabi ng desk, pati ang framed photograph na nakapatong sa bedside table.Kwarto ko.Pero bakit?Agad akong bumangon. Napahawak ako sa dibdib ko, hinihintay ang kirot na naramdaman ko bago amamataytay.Wala.Walang sug
ZOE'S POV Hindi ko alam kung gaano katagal akong nawalan ng malay. Ang huling naaalala ko ay ang malakas na impact, ang tunog ng nababasag na salamin, at ang bigat ng katawan kong tumama sa gilid ng sasakyan. Pagmulat ko, malabo ang lahat. May mga boses akong naririnig sa paligid. May sumisigaw. May mga yabag na papalapit. Sa malayo, naroon ang tunog ng sirena na papalakas nang papalakas. “Miss? Can you hear me?” Pinilit kong igalaw ang mga daliri ko, pero halos wala akong maramdaman. Masakit ang dibdib ko. Bawat paghinga ay parang may matalim na bagay na tumutusok sa loob nito. “Please, don't move. Help is coming.” Gusto kong magtanong kung ano ang nangyari, pero hindi ko mailabas ang mga salita. Bahagya lamang na bumuka ang mga labi ko. Nang subukan kong dumilat muli, nakita ko ang mga ilaw ng sasakyang huminto sa tabi ng kalsada. May mga taong nakapaligid sa akin, ngunit hindi ko na makilala ang kanilang mga mukha. Pagkatapos, may isang boses na tumawag sa pangalan ko. “
ZOE'S POVHindi naging madali ang pagpasok ko sa opisina kinabukasan. Halos hindi ako nakatulog. Tuwing pumipikit ako, bumabalik sa isip ko ang nakita ko sa apartment ni Adrian. Masakit isipin na dalawang taong lubos na pinagkatiwalaan ko ang siyang unang nanakit sa akin.Pero wala akong magagawa. Kailangan kong magtrabaho.“Good morning, Zoe.”Napatingin ako kay Yvette nang dumaan siya sa desk ko. May dala siyang folder at pilit na ngiti.Hindi ko siya sinagot. Ipinagpatuloy ko lang ang pag-aayos ng mga dokumento. Pero sa totoo lang gusto kong hilahin ang buhok niya at ikiskis ang mukha niya sa desk.“Can we talk?” tanong niya.“Of course," I paused. "No." mariin kong sabi at malamig ang tingin sa kanya.Napaatras siya sa malamig kong sagot. Ilang segundo siyang nanatili sa tabi ko bago tuluyang umalis.Hindi ko na kailangang pakinggan ang mga paliwanag niya. Sapat na ang nakita ko.Maya-maya, tumunog ang intercom. “Ms. Laxamana, come to my office.”Agad kong inayos ang hawak na fold







