Share

The Last Embrace

last update publish date: 2026-11-16 08:19:24

ZOE'S POV

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nawalan ng malay.

Ang huling naaalala ko ay ang malakas na impact, ang tunog ng nababasag na salamin, at ang bigat ng katawan kong tumama sa gilid ng sasakyan.

Pagmulat ko, malabo ang lahat.

May mga boses akong naririnig sa paligid. May sumisigaw. May mga yabag na papalapit. Sa malayo, naroon ang tunog ng sirena na papalakas nang papalakas.

“Miss? Can you hear me?”

Pinilit kong igalaw ang mga daliri ko, pero halos wala akong maramdaman. Masakit ang dibdib ko. Bawat paghinga ay parang may matalim na bagay na tumutusok sa loob nito.

“Please, don't move. Help is coming.”

Gusto kong magtanong kung ano ang nangyari, pero hindi ko mailabas ang mga salita. Bahagya lamang na bumuka ang mga labi ko.

Nang subukan kong dumilat muli, nakita ko ang mga ilaw ng sasakyang huminto sa tabi ng kalsada. May mga taong nakapaligid sa akin, ngunit hindi ko na makilala ang kanilang mga mukha.

Pagkatapos, may isang boses na tumawag sa pangalan ko.

“Zoe!”

Kahit mahina ang pandinig ko, nakilala ko iyon.

Si Froilan.

“Sir, please stay back. We're attending to her,” sabi ng isang paramedic.

“I'm her employer. What happened?”

Narinig ko ang pagmamadali sa boses niya. Hindi ko alam kung paano siya nakarating doon, pero naroon siya. Ilang hakbang lamang ang layo sa akin.

“Her vehicle was hit by an SUV. We're taking her to the hospital.”

“Is she conscious?”

“Barely, sir. We need to move her now.”

Sinubukan kong lingunin ang pinanggagalingan ng boses niya, ngunit hindi ko magawa. Ramdam ko na lamang ang paglapit niya bago siya pigilan ng paramedic.

“Zoe, can you hear me?”

Gusto kong sumagot.

Gusto kong sabihin na naririnig ko siya at huwag siyang mag-alala. Pero ang tanging nagawa ko ay bahagyang igalaw ang kamay ko.

Agad niyang napansin iyon.

“I'm here,” bulong niya. “Stay with me.”

Hindi ko alam kung bakit mas masakit marinig ang mga salitang iyon kaysa sa mga sugat ko.

Dinala ako sa pinakamalapit na ospital.

May mga ilaw na dumaraan sa paningin ko habang inililipat ako sa stretcher. May mga doktor na nagtatanong, may mga kamay na kumikilos sa paligid ko, at may oxygen mask na inilagay sa mukha ko.

Bago tuluyang magsara ang mga mata ko, nakita ko si Froilan sa tabi ng stretcher.

Hindi ko pa siya nakitang ganoon.

Magulo ang buhok niya. Wala ang karaniwang tikwas ng maayos niyang suot na suit. Nakabukas ang unang butones ng polo niya, at halatang nagmamadali siyang makarating sa akin.

“Sir, you need to wait outside.”

“Please,” sabi niya, halos hindi makontrol ang boses. “Just tell me if she's going to be okay.”

Walang sumagot agad.

At sa unang pagkakataon, nakita kong natakot siya sa isang bagay na hindi niya kayang kontrolin.

Hindi ko alam kung ilang oras ang lumipas bago ako muling nagkamalay.

Nasa ospital na ako. May mga tubo at monitor sa paligid ko. Mabigat ang bawat galaw, at parang wala nang natitirang lakas sa katawan ko.

Sa tabi ng kama, nakaupo si Froilan.

Nakasandal ang mga siko niya sa tuhod habang nakayuko. Magulo pa rin ang buhok niya, at ang mga kamay niyang karaniwang kalmado ay magkahawak nang mahigpit.

“Sir...” Mahina ang naging tawag ko.

Agad siyang napatingin.

“Zoe?”

Tumayo siya at lumapit sa akin. Kita ko ang ginhawa sa mukha niya nang makita niyang nakadilat ako.

“Don't try to move,” sabi niya, saka marahang hinawakan ang kamay ko. “You're in the hospital. You're safe.”

Napatingin ako sa kamay niyang nakahawak sa akin.

“Anong... nangyari?”

“Your car was hit. The doctors are treating your injuries.”

Napalunok siya bago muling nagsalita.

“I'm sorry I wasn't there sooner.”

Bahagya akong napakunot-noo. “Hindi mo naman kasalanan.”

“Zoe, someone deliberately hit your car.”

Nanlamig ako sa narinig.

“Alam na ba nila kung sino?”

Umiling siya. “The police are investigating. Nica is also here. She's talking to them.”

Gusto kong magtanong pa, pero biglang sumakit ang dibdib ko. Napapikit ako at napahigpit ang hawak sa kumot.

“Easy,” agad niyang sabi. “Don't force yourself.”

Ilang sandali siyang nanatiling nakatayo sa tabi ko. Pagkatapos, dahan-dahan siyang umupo at muling hinawakan ang kamay ko.

“Akala ko...” Huminto siya, tila nahihirapang ipagpatuloy ang sasabihin. “Akala ko hindi na kita maaabutan.”

Tiningnan ko siya.

“Sir...”

“Please, Zoe. Not now.”

Iyon ang unang pagkakataong narinig kong ganoon siya magsalita. Walang utos. Walang lamig. Wala ring bakas ng pagiging chairman na kinatatakutan ng maraming empleyado.

Takot lamang.

At hindi ko alam kung bakit ako ang dahilan.

“May gusto akong sabihin sa'yo,” patuloy niya.

Bahagya siyang yumuko, habang hindi inaalis ang tingin sa akin.

“Matagal ko nang gustong sabihin ito, pero palagi kong ipinagpapaliban. Iniisip kong may tamang panahon pa. Na kapag hindi na kita direktang supervisor, o kapag mas naging maayos na ang lahat, saka ko sasabihin.”

Napahigpit ang hawak niya sa kamay ko.

“But I don't want to wait anymore.”

Hindi ako nakapagsalita.

“I'm in love with you, Zoe.”

Parang tumigil ang mundo ko.

“Matagal na,” dagdag niya, at bahagyang nanginig ang boses niya. “Hindi ko alam kung kailan nagsimula. Siguro noong una kitang nakitang nanatili sa opisina kahit tapos na ang shift mo. O noong lagi mong inuuna ang ibang tao kahit pagod ka na.”

Huminga siya nang malalim, ngunit hindi niya napigilan ang pagluha.

“I watched you give your best every day. I saw how you smiled even when you were having a difficult time. And I wanted to be the person you could turn to when you were tired.”

Naramdaman kong uminit ang mga mata ko.

“Bakit hindi mo sinabi?”

Napayuko siya sandali.

“Because I was afraid I'd make things difficult for you. I was your boss. I didn't want you to feel obligated to return my feelings.”

Marahan niyang hinaplos ang likod ng kamay ko.

“But I should have told you. At least you would have known that someone loved you. Someone was always looking at you, even when you thought no one noticed.”

Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman.

Sa buong panahong nakatrabaho ko siya, inakala kong simpleng pag-aalala lamang ang lahat. Ang mga paalala niyang kumain ako. Ang pag-aadjust niya ng schedule kapag nakikita niyang pagod na ako. Ang tahimik niyang paghihintay kapag kailangan kong tapusin ang trabaho.

Ngayon ko lamang naunawaan.

“Froilan...” Mahina kong tawag sa pangalan niya.

Napatingin siya sa akin. Wala na ang pormalidad sa mga mata niya.

“I'm here, Zoe.”

Gusto kong ngumiti, pero nanginig ang labi ko.

“I'm sorry.”

Agad siyang umiling. “Don't apologize. You have nothing to be sorry for.”

“Hindi ko alam...”

“It's okay. You don't have to say anything.”

Ngunit may gusto akong sabihin.

Gusto kong malaman niya na kung mas maaga ko lamang nalaman, baka iba ang naging tingin ko sa bawat sandaling magkasama kami. Baka napansin ko ang mga bagay na hindi ko pinansin noon.

Pero unti-unting bumibigat ang mga talukap ng mata ko.

“Froilan...” muli kong tawag.

“Yes?”

“Pagod na ako.”

Nawala ang kulay sa mukha niya.

“No. Zoe, listen to me. The doctors are doing everything they can.”

Hindi ko na halos marinig ang kasunod niyang mga salita. May mga taong pumasok sa silid. May narinig akong utos mula sa doktor. May kamay na humawak sa balikat niya upang ilayo siya sa kama.

Ngunit hindi niya binitawan ang kamay ko.

“Please, let me stay with her.”

“Sir, we need space.”

“Just one minute.”

Muli niyang hinarap ako. Namumuo ang luha sa mga mata niya habang marahan niyang idinikit ang noo niya sa kamay ko.

“Please stay, Zoe. I haven't even had the chance to take you somewhere you can be happy. I haven't heard you say my name without calling me sir.”

Gusto kong matawa sa kabila ng sakit.

“Froilan...” bulong ko.

Napaangat ang mukha niya.

“I'm here.”

“Thank you...”

“Don't say goodbye.”

Hindi ko na nasabi ang iba.

Unti-unting lumabo ang mukha niya. Naramdaman ko ang huling pagpisil niya sa kamay ko bago tuluyang mawala ang lahat ng tunog sa paligid.

Ang huling bagay na narinig ko ay ang boses niyang paulit-ulit na tinatawag ang pangalan ko.

At ang huling bagay na naramdaman ko ay ang yakap niya nang tuluyan akong bumitaw.

Hindi ko man naibalik ang pagmamahal niya sa panahong iyon, alam kong totoo iyon.

At sa huling sandali ng buhay ko, may isang taong hindi ako iniwan.

Si Froilan Gideon del Fierro.

Ang lalaking minahal ako nang tahimik. Ang lalaking huli ko nang nakilala.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • TEB #2: Reborn Secretary: His Only Weakness   The End Of Us

    Zoe's POV Halos maghapon akong nakatutok sa mga documents na ipinagawa sa akin ni Froilan. Ilang beses kong kinumpara ang financial records, approval history, at transaction dates para matiyak na walang detalye akong makakaligtaan.Hindi ko namalayang lampas alas-sais na pala nang matapos ko ang initial report.I stretched my arms and leaned back against my chair. Medyo mabigat na ang pakiramdam ng mga mata ko dahil sa matagal na pagtitig sa computer, pero kailangan ko pang i-review ang ilang pages bago ko iyon ipadala kay Froilan.Nang tiningnan ko ang cellphone ko, may tatlong missed calls mula kay Adrian. At may message din siya.Adrian: Are you still busy? We need to talk.Napabuntong-hininga ako. Mukhang hindi pa rin siya kontento sa mga maikling sagot ko nitong mga nakaraang araw.I picked up my phone and typed a reply.Me: We need to talk, too. Let's meet tonight.Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Inayos ko ang mga documents sa isang folder at tumayo para dalhin ang report

  • TEB #2: Reborn Secretary: His Only Weakness   A Different Kind of Morning

    Zoe's POV Maaga akong dumating sa del Fierro Technologies kinabukasan. Hindi naman bago sa akin ang gumising nang maaga para pumasok sa trabaho, pero iba ang pakiramdam ko ngayon. I was no longer the woman who would spend her mornings checking Adrian's messages or wondering if he had eaten breakfast. I had more important things to think about. Pagpasok ko sa building, ilang empleyado ang nakasalubong ko. May ilan na bumati sa akin, habang ang iba ay napatingin nang bahagya sa bagong ayos kong buhok at suot. “Good morning, Zoe!” “Morning!” nakangiting sagot ko sa isang kasamahan bago ako dumiretso sa elevator. Pagdating sa executive floor, agad kong inayos ang mga gamit sa desk ko. Binuksan ko ang computer at sinimulang tingnan ang schedule ni Chairman del Fierro. May meeting siya with the finance department at alas-diyes, followed by a lunch appointment with one of the company's investors. I was reviewing the documents when I heard familiar footsteps approaching. “Good m

  • TEB #2: Reborn Secretary: His Only Weakness   The First Change

    Zoe's POV Hindi pa rin ako makapaniwala na nakabalik ako sa nakaraan.After checking my emails sa laptop ko, isinara ko iyon at naupo sa harap ng vanity mirror. Ilang minuto akong tahimik na nakatingin sa sarili kong repleksiyon, trying to process everything that had happened.Hinawakan ko ang maalon kong buhok na madalas kong itali sa isang simpleng ponytail. My pale face, the eyeglasses I always wore, and the familiar reflection staring back at me.Ito ang Zoe na kilala ko.Pero habang tinitingnan ko ang sarili ko, napagtanto kong marami na pala akong binago sa itsura ko dahil lang sa kagustuhan ng ibang tao.Naalala ko ang sinabi ni Adrian noong minsang bumili ako ng lipstick at tinanong ko kung bagay ba sa akin ang kulay nito.“You look prettier when you're simple, babe. You don't need all that makeup.”Noon, natuwa pa ako sa sinabi niya. I thought he was simply appreciating me for who I was. Kaya mula noon, unti-unti kong iniwasan ang paggamit ng makeup. Hindi na rin ako masyado

  • TEB #2: Reborn Secretary: His Only Weakness   Take Me Back

    ZOE'S POVMadilim ang paligid. Wala akong naririnig na tunog. Walang sakit. Wala akong maramdaman kundi ang kakaibang gaan na bumalot sa buong katawan ko.Patay na ba talaga ako?Iyon ang huling tanong na pumasok sa isip ko bago ako tuluyang nawalan ng malay.Pero kung patay na ako, bakit may naririnig akong alarm?Paulit-ulit iyon. Nakakairita. Parang may kung anong gustong gumising sa akin.Napakunot-noo ako.“Five more minutes...” bulong ko.Sandali.Bakit nakapagsalita ako?Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Isang puting kisame ang bumungad sa akin. Walang hospital lights. Walang monitor. Walang oxygen tube sa ilong ko.Nakahiga ako sa isang malambot na kama.Napatingin ako sa paligid.Pamilyar ang silid. Ang kulay cream na kurtina, ang maliit na bookshelf sa tabi ng desk, pati ang framed photograph na nakapatong sa bedside table.Kwarto ko.Pero bakit?Agad akong bumangon. Napahawak ako sa dibdib ko, hinihintay ang kirot na naramdaman ko bago amamataytay.Wala.Walang sug

  • TEB #2: Reborn Secretary: His Only Weakness   The Last Embrace

    ZOE'S POV Hindi ko alam kung gaano katagal akong nawalan ng malay. Ang huling naaalala ko ay ang malakas na impact, ang tunog ng nababasag na salamin, at ang bigat ng katawan kong tumama sa gilid ng sasakyan. Pagmulat ko, malabo ang lahat. May mga boses akong naririnig sa paligid. May sumisigaw. May mga yabag na papalapit. Sa malayo, naroon ang tunog ng sirena na papalakas nang papalakas. “Miss? Can you hear me?” Pinilit kong igalaw ang mga daliri ko, pero halos wala akong maramdaman. Masakit ang dibdib ko. Bawat paghinga ay parang may matalim na bagay na tumutusok sa loob nito. “Please, don't move. Help is coming.” Gusto kong magtanong kung ano ang nangyari, pero hindi ko mailabas ang mga salita. Bahagya lamang na bumuka ang mga labi ko. Nang subukan kong dumilat muli, nakita ko ang mga ilaw ng sasakyang huminto sa tabi ng kalsada. May mga taong nakapaligid sa akin, ngunit hindi ko na makilala ang kanilang mga mukha. Pagkatapos, may isang boses na tumawag sa pangalan ko. “

  • TEB #2: Reborn Secretary: His Only Weakness   Behind The Lies

    ZOE'S POVHindi naging madali ang pagpasok ko sa opisina kinabukasan. Halos hindi ako nakatulog. Tuwing pumipikit ako, bumabalik sa isip ko ang nakita ko sa apartment ni Adrian. Masakit isipin na dalawang taong lubos na pinagkatiwalaan ko ang siyang unang nanakit sa akin.Pero wala akong magagawa. Kailangan kong magtrabaho.“Good morning, Zoe.”Napatingin ako kay Yvette nang dumaan siya sa desk ko. May dala siyang folder at pilit na ngiti.Hindi ko siya sinagot. Ipinagpatuloy ko lang ang pag-aayos ng mga dokumento. Pero sa totoo lang gusto kong hilahin ang buhok niya at ikiskis ang mukha niya sa desk.“Can we talk?” tanong niya.“Of course," I paused. "No." mariin kong sabi at malamig ang tingin sa kanya.Napaatras siya sa malamig kong sagot. Ilang segundo siyang nanatili sa tabi ko bago tuluyang umalis.Hindi ko na kailangang pakinggan ang mga paliwanag niya. Sapat na ang nakita ko.Maya-maya, tumunog ang intercom. “Ms. Laxamana, come to my office.”Agad kong inayos ang hawak na fold

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status