CHAPTER 2

Bahagyang nanlaki ang mga mata ni Marco.

Ilang segundo siyang natigilan, tila hindi agad naintindihan ang narinig niya. Ngunit habang unti-unting pumapasok sa isip niya ang sinabi ni Jillian, mabilis na nagbago ang ekspresyon sa mukha niya.

Ang pagkagulat ay napalitan ng takot.

“HindI ako papayag na maghiwalay tayo!” halos agad niyang sabi. “Bakit kailangan pa natin mag-break?”

Napaangat ang ilang kilay sa paligid nila.

Dahil sa lakas ng boses ni Marco, ilang bisita sa banquet hall ang napalingon sa kanilang direksyon. May ilan pang nagbulungan habang palihim silang pinagmamasdan.

Napansin iyon ni Marco.

Mabilis siyang napatingin sa loob ng hall. Nang makitang mas marami nang taong nakatingin sa kanila, agad niyang hinawakan ang kamay ni Jillian at hinila ito palayo.

“Marco—”

“Come with me.”

Hindi na siya hinintay nitong sumagot.

Mabilis silang nakarating sa emergency exit. Pagkasara ng p***o, biglang nawala ang ingay ng banquet hall.

Tahimik ang hallway.

Tanging mahina nilang paghinga ang maririnig.

Binitiwan ni Marco ang kamay ni Jillian at humarap dito.

“Jillian, please…”

Bumaba ang boses niya. Wala na ang galit sa tono nito. Ang natira ay takot at desperasyon.

“Pinagbigyan ko lang muna ang parents ko. Promise. Hindi ako magpapakasal kay Vivian.”

Hindi kumibo si Jillian.

“Wala akong balak na pakasalan siya,” pagpapatuloy ni Marco. “Ikaw lang ang gusto kong pakasalan. Ikaw lang.”

Tahimik pa rin si Jillian.

Tinitigan niya si Marco nang matagal.

Dati, sapat na sa kanya ang mga salitang iyon.

Dati, kapag sinabi nitong “ikaw lang,” buo agad ang tiwala niya. Kapag sinabi nitong hindi siya iiwan, naniwala siya. Kapag sinabi nitong balang araw ay sila rin ang magkakatuluyan, pinanghawakan niya iyon nang buong puso.

Pero ngayon?

Parang wala nang bigat ang mga salitang iyon.

“Jillian…”

“Iniintindi kita.”

Mahinahon ang boses niya.

Walang sigaw.

Walang galit.

At higit sa lahat, wala nang pakiusap.

“Kaya nga bibitawan na kita.”

Parang sinuntok sa dibdib si Marco.

“HindI.”

Mabilis siyang umiling.

“Ayaw ko.”

“Hindi ako papayag.”

“Marco—”

“Ayaw kitang mawala.”

Unti-unting kumirot ang dibdib ni Jillian.

Sa totoo lang, gusto niyang maniwala.

Gusto niyang isipin na kahit gaano kagulo ang lahat, may paraan pa para maayos nila ito.

Pero pagod na siya.

Pagod na siyang umasa.

Pagod na siyang maghintay.

At higit sa lahat, pagod na siyang maging sikreto sa buhay ng taong minamahal niya.

Bahagya siyang umiling.

“Hindi pwedeng makuha mo ang lahat, Marco.”

Natigilan ito.

“Kung gusto mong sundin ang gusto ng pamilya mo, gawin mo.”

Huminga nang malalim si Jillian bago ipagpatuloy ang sinabi niya.

“Pero huwag mo akong bigyan ng pag-asang alam nating pareho na hindi mo kayang tuparin.”

“Hindi gano’n.”

“Then what is it?”

Hindi nakasagot si Marco.

“Gusto mong manatili ako,” dagdag ni Jillian. “Gusto mong maghintay ako para sa'yo habang inaayos mo ang problema mo sa pamilya mo.”

“Hindi kita pinaghihintay.”

“Pero iyon ang gusto mong mangyari, di ba?”

Natigilan siya.

“Gusto mong nandito lang ako. Naghihintay. Umaasa. Habang ikaw, pupunta ka sa engagement mo, susuotin ang singsing na para kay Vivian, at pagkatapos ay sasabihin mong hindi naman talaga iyon mahalaga.”

Napayuko si Marco.

“Jillian, hindi ko siya mahal.”

“Hindi naman iyon ang problema.”

Tumingin siya nang diretso sa mga mata nito.

“Ang problema, papayag ka pa ring pakasalan siya.”

Walang masagot si Marco.

“Nasa kasal mo man ang puso mo o wala, Marco, may desisyon ka nang ginagawa. At hindi ako parte ng desisyong iyon.”

“Hindi ko kayang gawin iyon nang ganito lang.”

“Pero ginawa mo na.”

Napapikit si Marco.

“Pansamantala lang ’to.”

Mapait na ngumiti si Jillian.

“Pansamantala?”

Mabilis siyang tumingin dito.

“Kung hindi ako nakabalik ngayong gabi, balak mo pa rin ba akong puntahan pagkatapos ng engagement mo?”

Hindi nakasagot si Marco.

At ang katahimikan nito ang naging sagot.

Bahagyang bumigat ang paghinga ni Jillian.

“Itinaon mo ang engagement habang nasa business trip ako para hindi ko malaman.”

Mahina ang boses niya, ngunit bawat salita ay malinaw.

“Alam mong may assignment ako. Alam mong wala ako rito. Alam mong mahihirapan akong umuwi.”

“Jillian, hindi gano’n—”

“Pero ganiyan ang nangyari.”

Tahimik siyang tumingin kay Marco.

“At kung hindi ko nalaman, kailan mo sana sasabihin sa akin?”

Nangingilid na ang luha sa mata ni Jillian, pero pinilit niyang huwag itong bumagsak.

“After the engagement?”

Hindi makapagsalita si Marco.

“O pagkatapos ng kasal?”

“Hindi!”

Mabilis siyang umiling.

“Hindi ko iyon gagawin sa'yo.”

“Pero almost ginawa mo na.”

Napayuko si Marco.

Hindi niya alam kung anong isasagot.

Dahil kahit gaano siya magpaliwanag, may isang bagay na hindi niya kayang baguhin.

Nang gabing iyon, nakasuot na si Vivian ng engagement ring.

At siya mismo ang naglagay nito sa daliri nito.

Huminga nang malalim si Jillian.

“Sa oras na isinuot mo ang engagement ring sa daliri ni Vivian…”

Sandali siyang tumigil.

“…wala na tayong dalawa.”

Parang biglang naubusan ng hangin si Marco.

“Jillian…”

“Sorry.”

Muli itong umiling.

“Hindi kita kayang hintayin.”

“Hindi kita hinihingan na maghintay.”

“Pero ayaw mo rin akong umalis.”

Hindi agad nakasagot si Marco.

Makalipas ang ilang segundo, mahina niyang sinabi,

“Sorry…”

Yumuko siya.

“Hindi ko gustong itago iyon sa’yo. Gusto ko lang protektahan tayo.”

“Protektahan?”

Napangiti si Jillian nang mapait.

“Ganito ba ang tawag mo sa ginagawa mo?”

Hindi agad nakasagot si Marco.

“Gusto kong ayusin ang lahat,” sabi niya. “Kailangan ko lang ng time.”

“Naisip mo ba kung bakit ako nandito?”

Napatingin si Marco sa kanya.

“Bakit?”

Dahan-dahang kinuha ni Jillian ang cellphone niya.

Binuksan niya ang message na natanggap niya.

Ipinakita niya iyon kay Marco.

Ilang segundo nitong tinitigan ang screen.

At doon lamang unti-unting nagbago ang mukha nito.

Bigla nitong na-realize.

Kaya pala bigla siyang umuwi.

Kaya pala, kahit pagod mula sa business trip, diretso siyang pumunta sa hotel.

Kaya pala nasa mismong lugar siya kung saan gaganapin ang engagement.

Dahil sa message na ipinadala ni Marco.

Maging si Marco ay parang hindi makapaniwala.

Hindi niya inakala na darating si Jillian.

Akala niya, safe na ang lahat.

Akala niya, maaayos pa niya ang sitwasyon bago malaman ng girlfriend niya.

Pero nandito na siya ngayon.

At mas masakit ang lahat dahil nakita ni Jillian ang sarili nitong karibal sa mismong araw na dapat ay ipinagdiriwang nila ang kanilang second anniversary.

Biglang tumunog ang cellphone ni Jillian.

Nag-vibrate ang screen sa kanyang kamay.

Office.

Tinawag siya ng editor.

Tumingin siya kay Marco bago dahan-dahang umatras.

“I have to take this.”

Paglingon niya para sagutin ang tawag, biglang hinawakan ni Marco ang kanyang pulso.

Napakunot ang noo ni Jillian.

“Marco.”

Sinubukan niyang bawiin ang kamay niya.

“Bitawan mo ako.”

Pero sa halip na bitawan siya, mas hinigpitan ni Marco ang hawak nito.

“Please, huwag muna.”

“Marco, work ’to.”

“Work na naman!”

Halos sumigaw siya.

Napatingin si Jillian sa kanya.

Hindi pa siya nito kailanman kinausap nang ganito.

May galit sa mga mata ni Marco.

Pero higit pa roon, may sakit.

“Hindi pa nga tayo tapos mag-usap,” sabi niya, namamaos ang boses. “Trabaho agad ang inuuna mo.”

“Hindi ito tamang oras para pag-usapan natin ang trabaho.”

“Then tell me something.”

Huminga siya nang malalim.

“Sabihin mo sa akin… naging importante ba talaga ako sa buhay mo?”

Natigilan si Jillian.

Parang may kumurot sa puso niya.

“Two years na tayo, Jillian.”

Unti-unting nangilid ang luha sa mga mata ni Marco.

“Pero bilang lang sa daliri ang dates natin.”

Tahimik siyang nakatingin dito.

“Birthday ko, wala ka.”

“Monthsary natin, may trabaho ka.”

“Kapag may gusto akong makasama ka, may interview ka.”

“Kapag may gusto akong magplano para sa atin, may overtime ka.”

Tumawa siya nang mapait.

“Even sa sarili mong birthday, trabaho pa rin ang pinili mo.”

Hindi sumagot si Jillian.

Dahil alam niyang may katotohanan ang lahat ng iyon.

News reporter siya.

Hindi hawak ng isang reporter ang oras niya.

May breaking news na kailangang habulin.

May interviews na biglang dumarating.

May assignments na hindi puwedeng ipagpaliban.

May mga gabing madaling-araw na siyang umuuwi dahil may kailangan pang tapusin.

Pero hindi ibig sabihin noon ay hindi niya mahal si Marco.

Mahal niya ito.

Sobra.

Kaya nga kahit pagod siya, pinilit niyang tapusin nang mas maaga ang assignment niya.

Kaya nga sa halip na magpahinga, bumiyahe siya pauwi.

Kaya nga kahit pagod at halos hindi na makatulog, pumunta siya rito.

Dahil gusto niyang sorpresahin si Marco.

Gusto niyang maging espesyal ang kanilang second anniversary.

Akala niya, isang simpleng dinner lang.

Akala niya, pagkatapos ng mahahabang araw na pareho silang abala, makakaupo sila at mapag-uusapan ang future nila.

Hindi niya inasahan na ang sorpresa sa kanya ay isang engagement.

Hindi para sa kanya.

Kundi para sa ibang babae.

“Hindi mo ba talaga naisip ang future natin?”

Muling nagsalita si Marco.

“Minahal mo ba talaga ako?”

Tahimik si Jillian.

Matagal.

Sobrang tagal.

Dahil minsan, mas mahirap sagutin ang tanong kapag ang sagot ay totoo pero masakit.

Huminga nang malalim si Jillian.

Unti-unting naging kalmado ang ekspresyon niya.

“Sorry.”

Napatingin si Marco.

“Hindi ako naging mabuting girlfriend.”

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin…”

Mahina at nanginginig ang boses niya.

“Hindi ko sinasabing wala kang pagmamahal sa akin.”

“Pero maybe…”

Napayuko si Marco.

“Maybe hindi mo ako kayang piliin.”

Mas lalong sumikip ang dibdib ni Jillian.

Hindi niya kayang sabihing mali ito.

Dahil kahit masakit, iyon mismo ang katotohanan.

“Hindi ko kayang iwan ang trabaho ko.”

Mahinahon siyang tumingin kay Marco.

“At ayokong hilingin sa'yo na talikuran ang pamilya mo.”

“Then what do we do?”

“Nothing.”

Parang simpleng salita lamang iyon.

Pero sapat para tuluyang durugin ang puso ni Marco.

“Magkaiba na tayo ng gusto sa buhay.”

Unti-unting ibinaba ni Jillian ang kamay na hawak nito.

“Siguro dumating na tayo sa punto kung saan kahit mahal natin ang isa't isa, hindi na sapat ang pagmamahalan para manatili tayo."

“Hindi…”

“Marco.”

“Please.”

“Pagod na ako.”

Iyon ang unang pagkakataon na malinaw niyang sinabi iyon.

“Pagod na akong maghintay.”

Unti-unting bumagsak ang kamay ni Marco mula sa pulso niya.

“Pagod na akong umasa na balang araw, magiging madali rin ang lahat.”

Napayuko si Jillian.

“Siguro hindi tayo nabigo dahil hindi tayo nagmahalan.”

“Siguro… nabigo tayo dahil pareho nating gustong mahalin ang isa't isa sa sarili nating paraan.”

Tumulo ang unang luha sa pisngi niya.

Mabilis niya itong pinunasan.

“Pero hindi ko na kayang ipilit pa.”

Tahimik na nakatingin si Marco sa kanya.

Parang ayaw niyang tanggapin ang bawat salitang naririnig niya.

“Kaya dito na lang tayo magtatapos.”

Parang gumuho ang mundo ni Marco.

Hindi siya nakagalaw.

Hindi siya makapagsalita.

Sa loob lamang ng ilang minuto, ang dalawang taong minsang nangakong magsasama habambuhay ay naging dalawang estrangherong parehong nasasaktan.

At bago pa man makapagsalita muli si Marco—

biglang bumukas ang p***o ng emergency exit.

Pareho silang napalingon.

At sa sandaling iyon, hindi alam ni Jillian na ang susunod na taong papasok sa buhay niya ang magiging dahilan kung bakit tuluyan niyang makakalimutan ang gabing ito…

o baka lalo lamang nitong guluhin ang pusong pilit niyang binubuo muli.