CHAPTER 3

Lalong lumakas ang pag-ulan nang gabing iyon.

Halos baha na ang ilang daanan sa Baguio. Malakas ang ulan, malamig ang hangin, at halos wala nang makitang tao sa paligid.

Pagbalik ni Jillian sa kotse, basang-basa na siya.

Mabilis niyang isinara ang p***o at huminga nang malalim. Nanginginig ang mga kamay niya sa lamig, kaya ipinagkiskis niya ang mga palad niya bago marahang hiningahan ang mga iyon para kahit kaunti ay uminit.

Hindi niya alam kung alin ang mas nakakainis—ang ulan o ang mga nangyari sa kanya nitong nakaraang araw.

Una, ang engagement ni Marco.

At ngayon, parang sunod-sunod pa ang mga bagong problema.

Kinuha niya ang cellphone niya at tinawagan ang numerong ilang beses na niyang tinatawagan kanina.

Ilang segundo itong nag-ring.

Pagkatapos, awtomatikong naputol.

Napabuntong-hininga siya.

“Emma, anong nangyari?”

Halos agad niyang narinig ang excited na boses ng kaibigan.

“Ate Jillian!”

Napangiwi si Jillian nang bahagya. Kahit pagod siya, hindi niya napigilang mapangiti nang marinig ang boses ni Emma.

“Bakit?”

“May magandang balita!”

“Anong magandang balita?”

“Pinapapunta tayo ng editor-in-chief sa RBC TV Station!”

Napatingin si Jillian sa labas ng bintana.

“Tayo?”

“Oo! Tayo raw ang napili para sa exchange training!”

Sandaling natahimik si Jillian.

RBC TV Station.

Isa iyon sa pinakamalaking TV station sa Maynila at kilala sa magagandang training program para sa mga batang reporter.

Taun-taon, dalawang reporter mula sa kanilang kumpanya ang ipinapadala roon para matuto ng bagong skills, makasama ang mga experienced reporters, at magkaroon ng mas malawak na experience sa field.

Dalawang taon pa lang nagtatrabaho si Jillian.

Samantala, bagong graduate pa lang si Emma.

Kaya hindi nila inakala na sila ang mapipili.

“Sigurado ka?” tanong ni Jillian.

“Sigurado! Tinawagan ako ng editor-in-chief mismo!”

Napangiti si Jillian sa unang pagkakataon matapos ang nangyari kagabi.

Sa dami ng iniisip niya, sa wakas ay may isang bagay na talagang magandang nangyari.

“Sige. Uuwi muna ako para mag-empake.”

“Okay! Bukas na raw ang alis natin, kaya huwag kang magdala ng buong bahay!”

Napatawa si Jillian.

“Basta ikaw, huwag kang magdala ng sampung pares ng sapatos.”

“Ate! Hindi ako ganoon!”

“Sure?”

“Okay, fine. Eight pairs lang.”

Pareho silang nagtawanan.

Sa unang pagkakataon buong araw, medyo gumaan ang pakiramdam ni Jillian.

Pero hindi nagtagal.

Pagkababa niya ng tawag, may pumasok na bagong message.

Mula kay Marco.

Jillian, I’m sorry. Hindi ko talaga ito gusto. Kailangan ko itong gawin para sa business namin.

Napatigil si Jillian.

Hindi niya agad binuksan ang buong message.

Ilang segundo siyang nakatitig lang sa pangalan ni Marco.

Pagkatapos, binasa niya ang sumunod.

Kasalanan ko ang lahat. Mamayang gabi kakausapin ko ang parents ko. Sasabihin kong hindi ko itutuloy ang kasal kay Vivian. Ikaw lang ang gusto kong pakasalan.

Napakagat-labi si Jillian.

May isa pang message.

Please... bukas magkita tayo. Pag-usapan natin ito nang maayos.

Tahimik na tinitigan ni Jillian ang screen.

Dati, sapat na ang isang message ni Marco para mawala ang bad mood niya.

Kahit simpleng “Kumain ka na ba?” o “Mag-ingat ka,” kaya nitong pasayahin ang buong araw niya.

Pero ngayon...

Wala na siyang maramdaman.

Hindi galit.

Hindi rin saya.

Parang pagod na lang.

Pagod na pagod na siyang umasa.

Dahan-dahan niyang pinindot ang pangalan ni Marco.

Lumabas ang ilang options.

Sandali siyang nag-atubili.

Pagkatapos, pinindot niya ang Block.

Kasunod noon, blinock din niya ang numero ni Marco.

Ibinaba niya ang cellphone.

“Enough.”

Mahina niyang sinabi iyon sa sarili.

Ayaw na niyang marinig ang mga paliwanag nito.

Ayaw na rin niyang marinig ang mga pangakong baka hindi naman matupad.

Kung talagang pipiliin siya ni Marco, siya mismo ang bahalang gumawa ng paraan.

Pero si Jillian?

Ayaw na niyang habulin ito.

Kinabukasan, maagang dumaan si Jillian sa bahay ni Emma.

Bagong graduate pa lang si Emma sa college. Bata pa ang mukha nito, bahagyang kulot ang buhok, at halos palagi itong nakangiti kaya parang laging may energy.

Pagkababa ng bintana ng kotse, agad itong kumaway.

“Ate Jillian!”

Ngumiti si Jillian.

“Halika na.”

Mabilis na lumabas si Emma dala ang maleta niya.

Pagkatapos, inilagay niya iyon sa trunk at sumakay sa passenger seat.

“Ate, bakit hindi na lang tayo nag-eroplano?”

“Ha?”

“Reimbursable naman ang ticket, di ba? Ang haba ng biyahe papuntang Manila. Hindi ka ba mapapagod mag-drive?”

Ngumiti si Jillian habang inaayos ang seatbelt niya.

“Mas convenient mag-drive.”

“Convenient?”

“Mas marami tayong madadala. Tsaka reimbursable din naman ang gasolina.”

Ipinakita pa niya ang resibo ng gas.

Napatawa si Emma.

“Basta libre ang biyahe, okay na ako.”

“Exactly.”

Natawa silang dalawa.

Maya-maya, habang kinakabit ni Emma ang seatbelt niya, bigla itong napatingin kay Jillian.

“Ate…”

“Hmm?”

“Kakauwi mo lang galing business trip, tapos training naman agad. Hindi ba magtatampo si Marco?”

Biglang natahimik si Jillian.

Ilang segundo siyang nakatingin lang sa kalsada.

Ayaw niyang pag-usapan si Marco.

Pero hindi iyon napansin ni Emma.

“Totoo ba ’yung sabi ng mga senior?” tanong nito. “Two years ka raw niligawan ni Marco bago mo siya sinagot?”

Bahagyang napangiti si Jillian.

“Noon…”

Huminga siya nang malalim.

“Totoo.”

Sa loob ng dalawang taon, talagang ginawa ni Marco ang lahat para mapansin siya.

Hindi ito basta sumuko.

Kapag busy siya, naghihintay ito.

Kapag may problema siya, laging unang nandiyan.

Kapag pagod siya, alam nito kung paano siya mapapangiti.

Hindi naman perpekto si Marco.

Pero sa mga mata ni Jillian noon, sapat na ang effort nito para maramdaman niyang espesyal siya.

Minsan nga, naiisip niyang baka wala nang ibang lalaking kayang magmahal sa kanya nang ganoon.

Maalaga.

Mapagbigay.

Patient.

At halos perpektong boyfriend.

Kaya nang sa wakas ay sinagot niya si Marco, buong puso niyang ibinigay ang sarili niya rito.

Akala niya, iyon na ang simula ng magandang future nila.

Akala niya, pagkatapos ng dalawang taon ng paghihintay, sila na talaga hanggang dulo.

Pero isang gabi lang ang kailangan para magbago ang lahat.

Isang engagement ring.

Isang babaeng nagngangalang Vivian.

At isang lalaking hindi niya akalaing kayang sabihin sa kanyang iba ang pakakasalan niya.

Napakurap si Jillian.

Ayaw niyang umiyak.

Hindi ngayon.

Hindi sa harap ni Emma.

“Ate?”

Napalingon siya.

“Okay ka lang?”

Ngumiti si Jillian.

“Okay lang ako.”

“Sure?”

“Oo.”

Tumango si Emma, kahit halatang hindi siya kumbinsido.

Pagkatapos ng ilang segundo, muli itong nagsalita.

“Pero kung ayaw mo pag-usapan, hindi na ako magtatanong.”

Napangiti si Jillian.

“Thank you.”

Tahimik silang nagpatuloy sa pagbiyahe.

Habang lumalayo sila sa Baguio at papunta sa Maynila, unti-unting nagbabago ang tanawin sa labas.

Pero sa isip ni Jillian, hindi pa rin mawala ang mga alaala ni Marco.

Ang unang pagkikita nila.

Ang unang date.

Ang unang regalo.

Ang unang beses na sinabi nitong mahal siya nito.

At ang dalawang taon nitong paghihintay.

Lahat iyon ay dati niyang pinanghahawakan.

Ngayon, kailangan na niyang bitawan.

Mahina siyang huminga.

“Simula ngayon…”

Bahagya niyang hinigpitan ang hawak sa manibela.

“Trabaho muna.”

Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanya sa Maynila.

Hindi niya alam kung magiging madali ba ang training.

At higit sa lahat, hindi niya alam na ang pagpunta niya sa RBC TV Station ay magiging simula ng isang bagay na hindi niya kailanman inasahan.

Dahil sa bagong lugar na iyon, makikilala niya ang isang lalaking ibang-iba kay Marco.

Isang lalaking malamig, tahimik, at mahirap basahin.

Si Bryan Chen.

At hindi niya alam na ang lalaking iyon ang unti-unting magbabago sa direksyon ng buhay niya.