FAMILY

“Aria, gising na. Alas-siyete na.”

Boses iyon ni Damon. Nakatayo siya sa may pintuan, suot na naman ang kanyang karaniwang itim na amerikana at kasuotan. Walang bakas ng ngiti sa kanyang mukha, at blangko lamang ang kanyang mga mata—tila isang makinang walang nararamdaman.

“Anong oras ba ‘yan? Sabado naman ngayon,” reklamo ko habang mas mahigpit pa na yumayakap sa kumot na nagbibigay sa akin ng init at ginhawa.

“Pupunta tayo sa tahanan ng mga magulang ko. Magtatanghalian doon. Labindalawa ng tanghali ang usapan,” sagot niya nang diretsahan at mabilis, parang nagbabasa lamang ng ulat o iskedyul ng trabaho.

Sa narinig ko, agad akong bumangon at naupo sa kama nang mabilis.

“Ngayon na? Bakit hindi mo naman sinabi kagabi pa lang?”

“Sabi ko naman sa’yo kagabi bago ako umalis na may pupuntahan tayo,” sagot niya habang lumingon sa labas ng bintana, tila walang halaga sa kanya ang aking pagtataka. “Magbihis ka na. Pumili na ako ng kasuotan para sa’yo. Nakaayos na riyan sa ibabaw ng kama.”

Tumingin ako sa gilid at nakita ang isang damit na nakalatag nang maayos. Isang bestidang kulay ng maliwanag na asul—simple lamang ang tabas at disenyo, ngunit kitang-kita ang ganda at kalidad ng tela na tiyak na mamahalin. Sa tabi nito ay nakapwesto rin ang isang pares ng sapatos na may takong na bagay na bagay rito.

“Ikaw ang pumili nito?” tanong ko nang may halong pagtataka at bahagyang pagtatampo. “Bakit parang sinisikmuraan mo ako? Bakit parang pinipilit mo lang na bagay ako sa panlasa mo?”

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin at tinitigan nang seryoso.

“Hindi dahil sa ganyan. Ginawa ko ito dahil ayokong mapahiya ka. At higit sa lahat… ayokong mapahiya ako dahil sa’yo.”

Wala akong nakitang anumang kasinungalingan sa kanyang mga mata, at dahil doon ay wala na akong nasabi pa. Tumayo na lamang ako at nagsimulang magbihis.

Nasa loob na kami ng kanyang sasakyan. Tahimik ang buong paligid at walang ibang naririnig kundi ang mahinang ugong ng makina. Si Damon ang nagmamaneho habang ako ay nakatingin lamang sa mga tanawin sa labas ng bintana.

Ramdam ko ang bawat pintig ng aking puso. Kinakabahan ako. Hindi ko man matukoy ang dahilan, alam kong hindi ito dapat ganito. Peke naman ang aming kasal at kasunduan, hindi ba? Dapat ay hindi ako dapat makaramdam ng ganitong bigat at kaba. Ngunit sa kabila ng katotohanang iyon, parang totoo at damang-dama ang bawat kaba at takot sa aking dibdib.

“Magpahinga ka at kumalma,” biglang sabi niya nang hindi inaasahan. “Huwag kang matakot. Hindi ka kakainin o sasaktan ng pamilya ko.”

“Parang kakainin mo nga ako kanina dahil sa pagmamadali mo,” bulong ko sa aking sarili, sapat lamang upang ako ang makarinig.

Ngunit tila nahuhulaan niya ang bawat salitang nasa isip ko. Narinig niya ito. Bahagyang gumuhit ang isang ngiti sa kanyang mga labi—mabilis lamang at halos hindi mapapansin, ngunit naroon.

“Mabuti naman at gising pa ang diwa at tapang mo,” sagot niya nang mahina.

Muli kaming binalot ng katahimikan. Ngunit sa pagkakataong ito, iba na ang pakiramdam ko. Hindi na ito mabigat o nakakasakal. Sa halip, naramdaman ko ang isang bagay na matagal ko nang inaasahan mula sa kanya—pag-aalala. Parang sa likod ng kanyang mga salita at kilos ay laging naroon ang pag-iingat para sa akin.

Labindalawa ng tanghali. Ang Mansyon ng mga Blackwood.

Sa unang tingin pa lamang, napagtanto kong napakalaki ng bahay na ito. Mas malaki pa at mas marangya kaysa sa kanyang sariling opisina. Ang buong gusali ay pinintahan ng puti at ginto, mga kulay na sumisimbolo ng karangyaan at kapangyarihan. Sa harapan ay may nakatayong magandang bukal na tubig na lalong nagbibigay ganda at aliw sa paligid.

Nang bumaba kami mula sa sasakyan, kusang bumukas ang malalaking pintuan ng pasukan. Sinalubong kami ng isang babaeng nasa edad limampu na, nakasuot ng magandang damit na kulay rosas. Maganda pa rin siya kahit may katandaan na, at sa kanyang mukha ay makikita ang kabaitan at init ng pagkatao.

“Damon!” masiglang tawag niya at agad na sinalubong ng mahigpit na yakap ang anak.

Pagkatapos ay ibinaling niya ang kanyang pansin sa akin. Ang mga mata niya ay puno ng pagtataka, pagkilala, at kagalakan.

“At ikaw siguro ang hinahanap-hanap ko… ikaw si Aria?” tanong niya nang nakangiti. “Ako naman si Elena, ang ina ni Damon.”

Ngumiti ako nang magalang at yumuko nang bahagya bilang pagbati. “Magandang tanghali po, Tita Elena.”

“Ano ka pa ba riyan sa ‘Tita’? Mula ngayon, ‘Mama’ na lang ang itawag mo sa akin,” masiglang sabi niya at agad din akong niyakap nang mahigpit at taos-puso.

Sa maikling sandaling iyon, dahan-dahan akong lumingon kay Damon. Naroon siya sa likuran ko, nakahalukipkip at tahimik lamang nakamasid. Hindi ko mabasa kung ano ang tumatakbo sa kanyang isipan, ngunit tila kalmado lamang siya.

Pagpasok namin sa loob, marami nang tao ang naroon at naghihintay. Nakilala ko ang kanyang nakababatang kapatid na si Lucas, at ang asawa nito na si Sofia. Naroon din ang dalawang maliliit na bata na masiglang naghahabulan sa malaking sala—ang mga pamangkin daw ni Damon.

“Ang gaganda at ang mga cute naman ng mga anak nila, Kuya,” mahina kong sabi kay Damon nang makalapit kami sa kanila.

Hindi siya sumagot o bumigkas ng kahit ano. Ngunit nakita ko kung paano siya lumingon at tumingin sa mga bata. At sa isang iglap lamang… nakita ko ang pagbabago sa kanyang mukha. Ang dating matigas at seryosong ekspresyon ay dahan-dahang lumumambot at napalitan ng isang tinging puno ng kalinga at pagmamahal.

Mabilis lamang iyon. Isang sandali lamang. Ngunit malinaw at tiyak ang nakita ko.

Si Damon Blackwood… ang lalaking kilalang walang puso at damdamin… ay marunong din palang lumambot at magpakita ng kabutihan.

Nasa palibot kami ng mahabang hapag-kainan. Nasa tabi ko si Damon, at sa kabila naman ay naroon sina Elena at Lucas.

Sa simula pa lamang ng aming pagkain, naramdaman ko na ang bigat ng mga tingin na nakatuon sa akin. Ang bawat kilos ko ay tila binabantayan at sinusuri.

“Ah, kaya pala bigla at mabilis ang iyong pagpapakasal, Damon,” panimula ni Sofia habang dahan-dahang nginunguya ang kanyang pagkain. Ang tono ng kanyang boses ay may halong paghihimay at pagdududa. “Para ba ito sa malaking kasunduan sa San Miguel Group? Kailangan mo bang magkaroon ng asawa upang matupad at mapagtibay ang inyong negosyo?”

Sa narinig ko, napahinto ako sa pagkain. Kasunduan? Negosyo?

“Tama ka,” mahinahong sagot ni Damon, walang bakas ng pagkagulat o galit. “Kinakailangan ng aking pangalan at katayuan na ako ay may asawa na upang matuloy at maging matagumpay ang transaksyon.”

Tumingin si Sofia sa akin at itinuro ako gamit ang kanyang tinidor. “Eh siya? Anong papel niya rito? Wala naman akong narinig o nabalitaan na mayroon kang kasintahan o sinumang mahal bago ka nagpakasal.”

Bago pa man ako makasagot o makaimik, si Elena na ang kumuha ng salita.

“Sapat na at higit pa sa sapat na mahal siya ng anak ko. Hindi ba’t tama, Damon?”

Tumingin ang lahat sa kanya. Tumaas lamang nang bahagya ang kanyang balikat, tila bagay lamang ito sa kanya, at seryosong sumagot:

“Oo. Mahal ko siya.”

Napahinto ang buong mundo ko sa sandaling iyon.

Mahal ko siya.

Alam kong peke lamang ang lahat ng ito. Alam kong mga linya lamang ito na kailangang sabihin para sa pakitang-tao at para sa kasunduan. Alam kong gawa-gawa lamang ito.

Ngunit bakit parang tumigil ang tibok ng puso ko nang binitawan niya ang mga salitang iyon? Bakit parang totoo at damang-dama ko ang bawat pantig na lumabas sa kanyang bibig?

“Talaga ba?” gulat na sabi ni Lucas habang nakatingin sa kanyang kuya. “Unang beses kong narinig na sabihin mo iyan sa sinuman, Kuya. Akala ko kasi noong una ay wala ka nang puso at kakayahang magmahal.”

Nagtawanan ang mga naroon maliban kay Damon. Nanatili siyang walang emosyon. Ngunit sa ilalim ng hapag-kainan, naramdaman ko ang kamay niya na dahan-dahang dumampi at humawak sa aking kamay. Mahigpit ang hawak niya, mainit, at parang nais sabihin ng bawat pisil: Huwag kang makinig sa kanila. Huwag kang maniwala sa sinasabi nila. Nandito ako.

Pagkatapos ng tanghalian, dinala ako ni Elena sa kanilang malawak at magandang hardin.

Napapalibutan ito ng iba’t ibang uri ng magagandang bulaklak, lalo na ng mga rosas. Mayroon ding maliit na tulay na gawa sa bato at sa kabila nito ay isang tahimik na lawa kung saan makikita ang repleksyon ng langit at mga puno.

“Napakaganda mo, Aria,” sabi niya habang nakaupo kami nang magkatabi sa isang mahabang bangko na gawa sa kahoy.

Ngumiti ako nang pasasalamat, ngunit agad ding sumeryoso ang mukha niya.

“Alam ko ang lahat,” patuloy niya nang mahina at seryoso. “Alam kong isinaayos lamang ang kasal na ito. Alam kong sa simula ay para lamang ito sa negosyo at kapakinabangan. Pero…”

Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata, tila sinusuri ang kalaliman ng aking kalooban.

“Ang anak kong iyan… matalas ang isip, matigas ang kalooban, at matagal nang nawalan ng tiwala sa kapwa. Marami na siyang pinagdaanan at dahil doon ay itinayo niya ang matataas na pader sa paligid ng kanyang sarili upang wala nang makasakit o makalapit sa kanya. Pero nung araw na sinabi niya sa akin na ikaw ang kanyang pakakasalan… nung araw na iyon, parang bumalik ang kulay at buhay sa kanyang mukha. Parang nabuhay na muli ang pusong akala namin ay matagal nang patay.”

Hindi ako agad nakasagot. Ang bigat ng kanyang mga salita ay tumatarak sa akin.

“Tita Elena… Mama… peke lamang po ang lahat ng ito,” pagtatama ko nang dahan-dahan at mahina. “Isang buwan lamang ang itatagal ng aming kasunduan. Pagkatapos niyon, maghihiwalay kami at babalik sa kani-kanilang buhay.”

Lumungkot ang kanyang mga mata at gumuhit ang isang mapait na ngiti sa kanyang mga labi.

“Ganoon din mismo ang sinabi niya sa akin noong mga unang araw pa lamang. Paulit-ulit niyang sinabi na pansamantala lamang ito at walang halong damdamin. Pero anak… nakita ko ang mga mata niya kanina habang nasa hapag tayo. Ang kislap at init na naroon… hindi iyon mata ng isang taong nagpapanggap lamang. Hindi iyon tingin ng isang taong laro lamang ang lahat.”

Iniwan niya akong nakatulala at puno ng mga tanong sa aking sarili habang dahan-dahan siyang naglakad palayo pabalik sa bahay.

Alas-tres ng hapon.

Nagpaalam na kami upang umuwi.

Habang naglalakad kami papunta sa nakaparadang sasakyan, tahimik lamang si Damon. Ang mukha niya ay seryoso at tila malalim ang iniisip.

“Ayos ka lang ba?” tanong ko upang basagin ang katahimikan.

“Oo,” maikli lamang niyang sagot.

“Galit ka ba o nasaktan sa mga sinabi at pagtrato ni Sofia sa atin kanina?”

“Hindi,” sagot niya ulit, ngunit sa pagkakataong ito ay huminto siya sa paglalakad at humarap sa akin. Ang ekspresyon ng kanyang mukha ay nagbago at naging mas malalim. “Galit ako… galit ako sa sarili ko.”

“Bakit naman?”

Humarap siya nang buo sa akin at tinitigan ako nang matagal, tila nais niyang basahin ang bawat bahagi ng aking pagkatao. Ang boses niya ay mababa at puno ng emosyon na hirap siyang ipahayag.

“Dahil sa bawat pagkakataon na binibigkas ko ang mga salitang ‘mahal kita’ upang makapagtago at makapagpanggap… hindi ko na alam kung nagsisinungaling pa ba ako o hindi. Hindi ko na alam kung hanggang saan ang kasinungalingan at kung saan na nagsisimula ang katotohanan.”

Napalunok ako dahil sa bilis at lakas ng tibok ng aking puso.

“Damon…”

“Huwag kang magsalita o sumagot,” agad na putol niya sa akin at umiling nang bahagya. “Hindi mo kailangang magpaliwanag. Hindi ko rin naman kailangan ng sagot mo ngayon. Ang gusto ko lang… ay malaman mo ang tumatakbo sa isip ko. Gusto kong malaman mo ang katotohanang ito.”

Sumakay siya sa sasakyan at pumasok sa gilid ng drayber. Naiwan akong nakatayo sandali sa daanan, hindi makagalaw at hindi makapaniwala sa mga narinig ko.

Sa daan pauwi.

Katahimikan pa rin ang bumabalot sa amin. Walang nagsasalita, ngunit ramdam ko ang bigat at gulo ng nararamdaman naming dalawa.

Sa gitna ng aming pagbibiyahe, biglang tumunog ang kanyang telepono.

Sinagot niya ito at inilabas ang tunog upang marinig ko rin.

“Damon… may problema,” boses iyon ni Marcus, ang kanyang tapat na tagasunod at bantay. “Narito si Elise. Nasa labas mismo ng bahay niyo. Matigas ang kanyang pasya at nais na nais ka niyang makita at makausap.”

Napatingin ako kay Damon. Kumunot ang kanyang noo at biglang dumilim ang kanyang mukha.

“Sabihin mo sa kanya na umalis na siya. Wala akong sasabihin sa kanya, at wala rin akong nais marinig mula sa kanya,” malamig at mariing utos niya.

“Pero Damon… sinabi niya na mahalaga ito. Ang sasabihin niya ay tungkol sa’yo… at tungkol din kay Aria.”

Mahigpit akong napakapit sa sinturong pangkaligtasan. Bakit may kinalaman ako? Bakit ako nadadamay sa gulo ng nakaraan niya?

“Sige,” sagot ni Damon pagkatapos ng ilang sandaling pag-iisip. “Papunta na kami. Huwag siyang hayaang umalis o gumawa ng anumang gulo hangga’t hindi pa ako dumarating.”

Pinatay niya ang tawag at ibinaling ang tingin sa akin. Ang kanyang mga mata ay puno ng paninigurado at katiyakan.

“Huwag kang matakot o mangamba. Nandito ako. Hinding-hindi ko hahayaang saktan ka niya o anumang mangyaring masama sa’yo.”

Ang aming Tahanan. Alas-singko ng hapon.

Nakita namin si Elise na nakatayo sa tapat ng pintuan. Nakasuot siya ng mapupulang damit at matataas na sapatos, at sa kanyang kamay ay hawak niya ang isang puting sobre.

Nang makita niya akong bumaba at lumapit kasama ni Damon, gumuhit ang isang ngiti sa kanyang mga labi—isang ngiting hindi maganda, puno ng panlilinlang at masamang balak.

“Ah, narito ka pala. Ang bagong asawa… ang reyna ng kasunduan,” pang-uuyam niya.

“Anong kailangan mo at bakit ka naririto?” malamig at matalim na tanong ni Damon. Agad siyang humarang sa harap ko, tila isang matibay na pananggalang upang ako ay maprotektahan.

“Wala naman,” sagot ni Elise habang umiikot-ikot at sadyang nagpapakita ng kawalan ng galang. “Nais ko lamang ibigay ito sa iyong magandang asawa. Isang bagay na sa tingin ko ay nararapat lamang niyang makita at malaman.”

Iniabot niya ang sobre sa akin.

Kinuha ko ito nang maingat. “Anong laman nito?”

“Basahin mo at tingnan mo na lamang,” sagot niya sabay ngising nakakaloko. “Sigurado akong matatabunan ang iyong isip, at baka… baka naman magbago pa ang iyong isip tungkol sa lalaking iyan na tinatawag mong asawa.”

Tumalikod siya at naglakad palayo nang may pagmamalaki.

Nanatili si Damon na tahimik sa aking tabi, ngunit damang-dama ko ang tensyon at galit na bumabalot sa kanyang buong katawan.

Dali-dali kong binuksan ang sobre. Sa loob ay mayroong mga litrato.

Mga litrato kung saan makikita ako at si Marcus—ang dating kaklase ko—habang nag-uusap at nagkukuwentuhan kanina sa hardin ng mga magulang ni Damon.

Sa ilalim ng bawat larawan ay may nakasulat na mensahe: “Nagkikita at nag-uusap pa rin sila nang palihim. Sigurado ka bang tapat siya sa’yo? Sigurado ka bang hindi ka niya niloloko at ginagawang katatawanan lamang?”

Napahawak ako agad sa aking bibig dahil sa gulat at takot. Ang mga larawang ito ay tunay, ngunit ang kwento at kahulugang ikinakabit nila ay pawang mga kasinungalingan lamang.

“Hindi totoo ang mga paratang na ito,” mabilis kong sabi habang nakatingin kay Damon. “Totoo na nagkausap kami, pero simpleng pagbati at kwentuhan lamang iyon. Wala nang iba pa, Damon. Maniwala ka sa akin, wala talaga.”

Tinitigan niya ako nang matagal. Ang kanyang mga mata ay malalim at matalim, tila sinusuri kung nagsasabi ba ako ng totoo.

Sa huli, dahan-dahan siyang tumango bilang pagsang-ayon at paniniwala.

“Naniniwala ako sa’yo,” matatag na sabi niya.

Inilabas niya ang mga litrato mula sa aking kamay at marahas na pinunit ang mga ito sa harap ko hanggang sa maging maliliit na piraso.

“Huwag kang mag-alala. Alam kong hindi ganyan ang ugali mo. Pero galit ako… galit ako dahil ginagamit ka at ang pangalan mo lamang nila upang sirain ako at ang lahat ng meron tayo.”

Kinagabihan, nasa aking silid ako. Nakahiga ngunit hindi makatulog.

Ang aking isipan ay punong-puno ng mga pangyayari at mga salitang narinig ko ngayong araw. Ang mga sinabi ni Mama Elena habang nasa hardin kami. Ang kanyang paniniwala na ang damdamin ni Damon ay higit pa sa kasunduan. Ang mga salitang binitawan mismo ni Damon sa loob ng sasakyan—na hindi na niya alam kung kailan siya nagsisinungaling at kailan siya nagsasabi ng totoo.

Bakit parang unti-unting naguguluhan ang lahat sa akin? Bakit parang sa bawat araw na lumilipas ay mas lalong ayaw kong matapos ang itinakdang isang buwan? Bakit parang natatakot ako sa araw na kailangan ko nang umalis at iwanan siya?

Narinig ko ang mahinang katok sa aking pinto.

“Pasok,” sabi ko nang mahina.

Bumukas ito at pumasok si Damon. Naka-pambahay na siya at mukhang galing din sa kanyang sariling silid.

“Hindi ka pa rin makatulog?” tanong niya nang mahina habang nakatayo sa may pinto.

“Hindi,” maikli kong sagot.

Dahan-dahan siyang lumapit at umupo sa gilid ng aking kama. Hindi masyadong malapit, ngunit hindi rin naman malayo. Sapat na upang maramdaman ko ang presensya at init na nagmumula sa kanya.

“Ayos ka na ba? Maayos na ba ang iyong kalooban at isipan?”

“Oo. Salamat,” sagot ko.

Bumalot ang katahimikan sa amin sandali. Ang katahimikang puno ng mga bagay na nais sabihin ngunit natatakot bumigkas.

Sa wakas, muling nagsalita siya. Ang boses ay mababa at nanginginig nang bahagya, tila hirap na hirap siyang sabihin ito ngunit hindi na niya mapigil pa.

“Aria…” panimula niya. “Kung sasabihin ko sa’yo ngayon na nais kong gawing totoo ang lahat ng ito… maniniwala ka pa ba sa akin?”

Napabaling ako nang buo sa kanya at nanlaki ang mga mata sa gulat.

“Anong… anong ibig mong sabihin, Damon?”

“Hindi na kasunduan. Hindi na peke. Hindi na lamang para sa negosyo o pangalan,” malinaw at mariing paliwanag niya. Lumunok siya nang malalim bago ipagpatuloy. “Ang nais ko… ay ikaw talaga ang maging asawa ko. Ang nais ko ay magkaroon tayo ng buhay na magkasama. Kahit wala nang kapalit na pera. Kahit wala nang kasunduan o transaksyon. Kahit wala nang dahilan kundi ang nais ko lamang na ikaw ay akin at ako ay sa’yo.”

Natahimik ang buong paligid. Ang aking puso ay kumakabog nang napakalakas at mabilis na parang nais nitong kumawala mula sa aking dibdib.

“Damon… baliw ka na ba?” bulong ko, hindi makapaniwala sa mga naririnig ko. “Isang linggo pa lamang ang nakalipas mula noong nagsimula tayong magkasama. Isang linggo pa lamang.”

“Alam ko,” sagot niya agad nang walang pag-aalinlangan. “Alam kong maaga pa. Alam kong mabilis at tila imposible. Pero sa loob ng maikling panahong iyon… ikaw lamang ang laman ng isip ko. Ikaw lamang ang nais kong ingatan at protektahan. Ikaw lamang ang nais kong makita tuwing gumigising ako sa umaga at bago ako matulog sa gabi. Ikaw lang, Aria. Walang iba.”

Hindi ako makahinga. Ang bawat salita niya ay tumatarak sa aking puso at unti-unting binubura ang lahat ng takot at pag-aalinlangan na nandoon noon pa man.

“Kung sasagot ako ng hindi… kung sasabihin kong hindi pa ako handa… aalis ka ba at iiwan mo ako?” tanong ko, puno ng kaba sa kung ano ang kanyang isasagot.

Dahan-dahan siyang umiling. Ang kanyang mukha ay puno ng katapatan at katatagan.

“Hindi. Hinding-hindi ako aalis at hinding-hindi kita iiwan. Hihintayin kita. Kahit gaano katagal. Kahit isang taon, kahit sampung taon… kahit habambuhay. Maghihintay ako hanggang sa maging handa ka. Maghihintay ako hanggang sa ang puso mo ay maging akin na rin