PIRMA

Umuulan nang napakalakas nang gabing iyon.

Nakayuko ako habang tumatakbo sa ilalim ng isang sirang payong, patungo sa abandonadong gusali ng opisina sa kanto ng Calle Mendez. Basang-basa na ang aking damit at katawan, ngunit mas higit pa sa lamig ng ulan ang yumayakap sa akin—ang matinding kaba at takot na bumabalot sa aking dibdib.

Wala akong ibang mapupuntahan. Kailangan ko ng pera, at kailangan ko na ito ngayon din. Kung hindi ako makakakuha, mawawala sa amin ang bahay na tahanan namin mula pa noon. At higit sa lahat… mawawala sa akin si Lola.

“Miss Alvarez?”

Mabilis akong lumingon. Isang lalaking nakasuot ng itim na damit at amerikana ang nakatayo sa nakabukas na pinto. Ang tindig at ang kanyang hitsura ay nagsasabing siya ay isang tagapagbantay—isang bodyguard. Walang kahit katiting na ngiti sa kanyang mukha, at blangko lamang ang kanyang mga mata.

“Sumunod ka,” maikli ngunit mariing utos niya.

Hindi na ako sumubok pang magsalita o magtanong. Wala naman na rin akong karapatang pumili. Tahimik akong sumunod sa kanya papasok sa loob ng gusali.

Malamig ang hangin sa loob. Ang bawat hakbang ko ay tila binabantayan at naririnig ng paligid. Ang hangin ay amoy mamahaling pabango at pinong kahoy. Ang buong palapag ay lubusang tahimik, tila walang ibang tao kundi ako at ang mga anino na tila gumagalaw sa bawat sulok.

Dinala ako sa pinakadulong bahagi ng pasilyo, patungo sa isang malaking silid na puro salamin ang dingding at puno ng mga itim at makintab na muwebles.

At doon… doon siya nakaupo.

Si Damon Blackwood.

Hindi ko pa siya nakikita nang harapan o nang personal, ngunit kilalang-kilala ko ang kanyang pangalan. Kilala siya ng buong lungsod bilang ang Alpha ng makapangyarihang Blackwood Pack. Siya ang nagmamay-ari ng halos kalahati ng mga negosyo at gusali sa lugar na ito. At higit sa lahat, kilala siya bilang lalaking walang puso, walang awa, at gagawin ang lahat para sa sariling kapakinabangan.

Sa ngayon, nakatayo siya sa harap ng napakalaking bintana, nakatalikod sa akin habang pinagmamasdan ang pagbagsak ng ulan sa labas. Nang dahan-dahan siyang humarap, napalunok ako nang malalim at hindi ko mapigilang mapatigil.

Matangkad siya at malalapad ang mga balikat. Tinatayang nasa tatlumpu’t dalawang taong gulang lamang, ngunit sa kanyang mga mata ay mababasa mo ang karanasan at bigat na parang sa isang taong matagal nang nakikipagbuno sa mundo—tila mas matanda pa siya sa kanyang edad dahil sa lalim ng kanyang pag-iisip at pagkatao.

Itim at makintab ang kanyang buhok, matalim at maayos ang hugis ng panga, at ang kanyang mga mata… kulay maitim na karbon na tila sinusuri at tumitimbang sa akin kung karapat-dapat ba akong humakbang, huminga, o kahit na tumayo sa kanyang harapan.

“Umupo ka,” utos niya. Malamig, direkta, at walang puwang para sa pagtutol.

Sa kabila ng kanyang kapangyarihan at presensya, nanatili akong nakatayo. Kailangan kong ipakita na kahit wala ako sa antas niya, hindi ako isang bagay na madaling yumuko.

“Nasaan ang kontrata?” tanong ko nang diretso, hindi inilihis ang tingin sa kanya.

Bahagyang tumaas ang isa niyang kilay. Nakita ko ang mabilis na pagbabago sa kanyang mukha—tila ba nasiyahan siya sa aking ginawa. Parang isang hayop na nakakita ng bagay na kahit paano ay kawili-wili.

“Diretso agad? Gusto ko ‘yan,” sagot niya sa mababang boses.

Hakbang lamang ang ginawa niya papalapit, ngunit sa bawat galaw ay parang bumigat ang hangin sa buong silid. Ang kapangyarihan at impluwensyang dulot lamang ng kanyang pagkatao ay sapat na upang gawing maliit at mahina ang sinumang kaharap niya.

“Pirma mo lang dito, Miss Alvarez. Isang buwan lamang ang itatagal nito. Sa loob ng panahong iyon, ikaw ang magiging asawa ko—sa papel, at sa harap ng lahat.”

Itinulak niya ang isang makapal na folder patungo sa akin na nakahiga sa ibabaw ng mesa.

“Ang kapalit mo? Dalawang milyon piso. Ipapasa at ibibigay sa iyo agad bukas din mismo.”

Dahan-dahan kong tiningnan ang mga nakasulat sa mga pahina. Kasal. Isang kasal na peke at gawa-gawa lamang.

“At pagkatapos ng isang buwan?” tanong ko, habang ang puso ko ay kumakabog nang mabilis.

“Mawawala ka na sa buhay ko. Lilisanin mo ang bahay at ang mundong ito. Malinis ang lahat, walang iwanang utang, walang mga tanong, at walang eksenang kailangang harapin.”

Dapat ay madali lang ito. Dapat ay simple lamang ang lahat. Gagawin ko ang kailangan, makukuha ko ang pera, at babalik ako sa dati kong buhay.

Ngunit bakit sa kabila nito ay parang may mali? Bakit parang hindi ito kasing-dali ng sinasabi niya?

“Pero bakit ako?” buong tapang kong itinanong. “Marami namang babae sa lungsod na higit na maganda, mas mayaman, at mas bagay na makatabi ka. Bakit sa akin pa?”

Sa tanong kong iyon, ngumiti siya. Isang ngiting maliit lamang, ngunit puno ng misteryo at sa totoo lang… nakakatakot.

“Dahil ikaw lang ang babae na wala namang hihingin sa akin pagkatapos. Wala kang makapangyarihang pangalan. Wala kang kayamanan. At higit sa lahat… wala kang ibang babalikan o aasahan kundi ang sarili mo at ang taong mahal mo.”

Tama siya. Tama ang lahat ng sinabi niya. Wala nga akong lahat ng iyon. Wala akong ibang mapupuntahan.

Napatingin ako sa aking telepono kung saan nakita ko ang litrato ni Lola na nakahiga sa ospital—payat na payat, mahina, at nangangailangan ng tulong. Dalawang milyon. Sapat na ito para sa kanyang operasyon. Sapat na ito upang manatili kami sa bahay na mahalaga sa amin. Sapat na ito upang mailigtas siya.

“Anu-ano pa ang dapat kong gawin bukod sa pagpirma?” tanong ko muli. Kailangan kong malinawan sa lahat bago ako gumawa ng desisyon.

“Gagampanan mo nang tama at maayos ang iyong tungkulin. Magpapanggap kang mahal mo ako at masaya tayong dalawa. Gagawin mo ito sa harap ng pamilya ko, sa harap ng mga mamamahayag at publiko, at lalo na sa harap ng mga kaaway ko,” paliwanag niya nang mariin.

Tumigil siya sandali at tinitigan ako nang deretsahan sa mata.

“May mga patakaran ka ring dapat sundin. Huwag kang lalapit o makikipag-usap sa sinumang lalaki nang walang paalam. Huwag kang lalabas ng bahay nang walang kasama o pahintulot ko. Naiintindihan mo nang malinaw, Aria?”

Mapang-angkin. Mahigpit. Kontrolado. Ang mga katangiang alam kong taglay niya.

Ngunit ano pa nga ba ang magagawa ko? Wala akong ibang pagpipilian.

Kinuha ko ang hawak na bolpen mula sa mesa.

Bago pa man dumampi ang dulo nito sa papel, muling nagsalita si Damon, at ang boses niya ay mas malalim at mas seryoso kaysa kanina.

“Isang mahalagang babala lang ang iiwan ko sa’yo. Kapag pumasok ka sa mundong ito at pirmahan mo ang kasunduan… wala nang atrasan. Wala nang pagbabago ng isip. Tandaan mo kung sino ako. Ako ang Alpha. At kapag sinabi kong ikaw ay akin… ikaw ay akin.”

Tinitigan ko siya nang mata sa mata, hindi nagpapakita ng takot kahit na sa loob-loob ko ay nanginginig ako.

“Papel lang ito at kontrata lamang ang meron tayo, Mr. Blackwood. Wala kang karapatang angkinin ako o ang anumang bahagi ng pagkatao ko.”

Muli siyang ngumiti. Ngunit sa pagkakataong ito, iba na ang anyo nito. May halong hamon, tila alam na niya ang katapusan ng lahat.

“Makikita natin,” sagot lamang niya.

At doon, sa gabing iyon, sa gitna ng lamig at ulan, pinirmahan ko ang aking sarili sa isang buwan na magbabago sa lahat.

 

Isang linggo ang lumipas.

Hindi naging madali ang bawat araw. Hindi madaling magpanggap na masaya at puno ng pagmamahal sa isang taong sa umpisa pa lamang ay alam kong hindi para sa akin.

Tuwing umaga, nagigising ako sa malaki at marangyang silid na inilaan niya para sa akin. Hindi kami natutulog sa iisang kama—ayon sa kanya, ayaw daw niya akong piliting gawin ang mga bagay na ayaw ko. Gayunpaman, tuwing gabi ay hindi niya nakakaligtaang pumasok sandali sa aking silid, tumayo lamang sa may pinto, at tinitiyak na naroon ako at ligtas.

Isang gabi, nahuli ko siyang nakatayo doon habang ako ay hindi pa makatulog.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko sa kanya.

Nakasuot lamang siya ng simpleng damit pantulog at amerikana, at mas lalong lumitaw ang lakas at hugis ng kanyang katawan.

“Sinisigurado ko lang na hindi ka tumatakas,” sagot niya nang walang emosyon.

“Sa tingin mo ba tatakas pa ako? Alam mo naman na may kontrata tayong dapat tuparin, at alam mo kung bakit ako naririto,” sagot ko pabalik.

Tinitigan niya ako nang matagal bago siya sumagot, at ang kanyang mga salita ay tumimo sa akin.

“Lahat naman ng tao ay tumatakas kapag nagsisimula nang masaktan.”

Bago pa ako makasagot o makapag-isip ng sasabihin, tumalikod na siya at umalis palabas ng pinto.

Nakakainis siya. Nakakainis dahil sa tindi ng kanyang pagiging malamig at matigas. Pero higit sa lahat… nakakainis siya dahil sa kabila ng lahat ng ito, maaalaga at mabait siya sa sarili niyang paraan.

Tuwing umuuwi ako galing sa pagdalaw kay Lola sa ospital, laging nakahanda at nasa mesa na ang masustansya at masasarap na pagkain na gusto ko. Kapag umuulan, laging may nakahanda at naghihintay na payong sa tabi ng kanyang sasakyan. Kapag napapagod ako o nagkakasakit nang kaunti, ang lahat ay inihahanda at inaayos niya, kahit na hindi siya mismo ang nagsasabi o nagpapakita ng pakialam. Ang lahat ay ginagawa niya nang tahimik, nang walang pasikat, at walang hinihintay na kapalit.

“Miss, baka sa mga ganitong kilos at gawa ay magustuhan mo na rin siya niyan, at makalimutan mong kasunduan lang ito,” pabirong sabi sa akin ni Manang Liza, ang matagal nang nagluluto at taga-pamahala sa bahay.

“Huwag kang mag-isip ng ganyan, Manang. Trabaho lang ito. Utos lang ito. Walang ibang kahulugan,” mabilis at mariing sagot ko.

Ngunit sa bawat araw na lumilipas, sa bawat beses na tinatawag niya ang aking pangalan… parang humihinto ang ikot ng mundo ko. Parang may kung anong kakaibang pakiramdam na gumuguhit sa aking dibdib.

 

Ito ang gabi kung kailan ko unang makikilala at makakaharap ang buong pamilya ng mga Blackwood. Ang lahat ng naroroon ay mga taong mayaman, makapangyarihan, at kilala sa lipunan. At higit sa lahat, ang lahat sila ay kilala rin sa pagiging mapanghusga at matalas ang dila.

Nakatayo ako sa tabi ni Damon. Nakasuot ako ng pulang bestida na simple lamang ang disenyo ngunit gawa sa pinakamahal at pinakamalambot na uri ng tela. Ito mismo ang pumili at nagutos na ipagawa ito para sa akin.

“Ngumiti ka,” bulong niya sa aking tainga. Ang lapit ng kanyang mukha ay halos dumidikit na sa akin, at ang boses niya ay mababa at malambing.

“Ngumingiti lang ako kapag may dahilan at kapag gusto ko,” sagot ko nang hindi siya nililingon.

Narinig ko ang mahina niyang pagtawa.

“Matigas at matapang ka talaga, Aria. At gusto ko iyan.”

Sabay kaming humakbang papasok sa malaking bulwagan. Sa aming pagpasok, agad na napalingon at napatingin ang lahat ng naroon. Ang mga bulungan ay agad na umalingawngaw, kahit paano ay naririnig ko ang bawat salitang binitiwan nila.

‘Yan ba ang bagong asawa ni Damon?’

‘Napakasimple naman ng itsura. Wala man lang makikitang kagandahan o kakaiba.’

‘Wala siyang angking yaman o pangalan. Sigurado akong pera lamang ang habol niya.’

Narinig ko ang bawat isa sa mga iyon, ngunit hindi ko pinahalata na apektado ako. Hindi ako gumalaw o tumingin sa kanila. Ang kailangan ko lang gawin ay panatilihin ang aking tungkulin.

Hanggang sa lumapit ang isang babae—maganda, mapangahas, at may tindig na nagsasabing sanay siyang nasa taas. Ito ay si Elise, ang dating kasintahan ni Damon, at ang babaeng sabi ng lahat ay siya lamang ang bagay para sa kanya.

“Wow, Damon. Ito na ba ang kapalit ko? Ito na ang pinalitan sa akin?” mataray at puno ng panghahamak na sabi niya habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa nang may paghamak. Tumingin siya pabalik kay Damon at dagdag pa, “Mas maganda at mas cute pa rin naman ako kumpara sa kanya. Bakit ito pa ang pinili mo?”

Ramdam ko ang pag-init ng aking mukha dahil sa hiya at galit.

Bago pa man ako makasagot o makapagsalita, marahas ngunit banayad akong hinila ni Damon palapit sa kanya. Ang isang kamay niya ay humawak nang mahigpit sa aking bewang, at ang kanyang katawan ay naging pananggalang ko sa babae.

“Makinig kang mabuti, Elise,” malamig at mariing sabi niya, ang boses ay umuugong sa galit. “Ang babaeng ito ay ang aking asawa. Wala kang karapatang humusga sa kanya. Wala kang karapatang magsalita tungkol sa kanya. At higit sa lahat… wala ka nang kahit katiting na karapatan sa akin.”

Natahimik ang buong paligid. Ang dating mga bulungan ay napalitan ng lubos na katahimikan.

Ibinaling niya ang tingin sa akin, at sa kanyang mga mata ay nakita ko ang katapatan at tindi ng damdamin.

“At tandaan niyo ito ng lahat… kung may sinumang mangahas na saktan siya, hamakin siya, o sumbatan siya… ako mismo ang tatapos sa kanila. Ako ang magpapasya ng kanilang kapalaran.”

Sa bawat salitang binitawan niya, parang may mainit at mabigat na bagay na bumabalot sa aking puso at dibdib. Hindi ko matukoy kung ito ba ay takot, pagkamangha… o kung ito na nga ang simula ng pagkahulog ko.

 

Pag-uwi namin nang gabing iyon, hindi ako makatulog.

Nakaupo ako sa balkonahe, nakamasid sa patuloy na pagbuhos ng ulan sa labas at sa dilim ng langit.

Hindi nagtagal ay naramdaman ko ang presensya niya. Lumapit si Damon at umupo sa tabi ko. May dala siyang makapal na kumot at dahan-dahan niya itong inilapag at ibinalot sa aking mga balikat upang hindi ako giniginaw.

“Bakit gising ka pa? Huli na ang oras,” tanong niya nang mahina.

“Hindi ako makatulog,” maikli kong sagot.

Nanatili siyang nakatabi sa akin. Hindi masyadong malapit, ngunit hindi rin naman malayo. Ang katahimikan sa pagitan namin ay hindi mabigat, kundi tila payapa at kakaiba.

“Salamat,” bigla kong nasabi nang hindi ko inaasahan.

Lumingon siya nang bahagya. “Para saan?”

“Sa pagtatanggol mo sa akin kanina. Sa pagtindig para sa akin kahit na alam kong peke lang naman ang lahat. Kasunduan lang naman tayo.”

Tumahimik siya nang ilang sandali. Ang hangin ay tila huminto rin sa pag-ihip habang nag-iisip siya ng sasabihin.

“Hindi peke ang pagprotekta ko sa iyo, Aria.”

Mabilis akong napalingon at tumingin nang diretso sa kanya. Ang bilis ng tibok ng puso ko.

“Bakit?” tanong ko, bahagyang nanginginig ang boses.

Sa isang saglit, sa ilalim ng liwanag ng buwan at mga ilaw mula sa malayo… nakita ko sa kanyang mga mata ang isang bagay na hindi ko maipaliwanag. May lungkot, may pananabik, at may pagmamahal na tila matagal nang itinatago. Parang ang dahilan ng lahat ng ito ay higit pa sa negosyo o tungkulin. Parang higit pa ito sa kontrata.

“Matulog ka na,” bigla niyang sabi, tumayo agad at mabilis na pumasok pabalik sa loob ng bahay.

Iniwan niya akong nakatulala at puno ng mga tanong na walang sagot.

 

Kinabukasan.

Dalawang mahahalagang sulat at balita ang natanggap ko.

Ang isa ay galing sa ospital. Kinumpirma nila na handa na ang lahat at maaari nang operahan si Lola sa susunod na linggo. Ang kailangan ko ay matupad na.

Ang ikalawa ay galing sa abogado ni Damon. Isang simpleng paalala na dalawampu’t tatlong araw na lamang ang natitira sa ating kontrata.

Dalawampu’t tatlong araw.

Sapat na panahon para mabayaran ang utang at matapos ang lahat. Pero sa ngayon… sa bawat araw na lumilipas, nararamdaman kong kulang ito. Sobrang kulang.

Dahil ngayon, hindi ko na alam kung gusto ko pa bang matapos ang lahat. Hindi ko na alam kung handa pa ba akong umalis at bumalik sa dati kong buhay… kung sa dati kong buhay ay wala naman siya.