SELOS

Maaga akong nagising kinabukasan.

Hindi dahil maingay ang paligid o may gumising sa akin. Kundi dahil mula pa kagabi, hindi mapakali ang aking dibdib at isipan. Paulit-ulit na gumuguhit sa alaala ko ang mga salitang binitawan ni Damon habang nasa balkonahe kami.

“Hindi peke ang pagprotekta ko sa iyo, Aria.”

Bakit parang may iba sa tono at bigat ng boses niya nung sinabi niya ‘yon? Bakit parang higit pa sa simpleng pangako ang nais niyang iparating? Ang tanong na iyon ay paulit-ulit na umiikot sa isip ko, at sa tuwing naaalala ko ito, parang may kung anong mainit at kakaibang pakiramdam ang gumagalaw sa aking puso.

Bumangon ako mula sa pagkakahiga, nagtimpla ng mainit na kape upang gisingin ang diwa, at pagkatapos ay naghanda upang pumunta sa ospital.

Pagdating ko roon, nakita kong maayos na ang kalagayan ni Lola. Malinaw na ang kanyang mga mata at nakangiti siya nang lubos nang makita akong pumasok sa kanyang silid.

“Anak, ang ganda-ganda mo ngayon. Iba ang iyong anyo… parang may kakaibang ningning sa iyong mukha. May nagmamahal na ba sa’yo? O baka naman may mahal ka na?” pabiro ngunit puno ng pag-uusisa niyang tanong habang hinahaplos ang kamay ko.

Napangiti na lamang ako nang bahagya at umiwas nang kaunti ng tingin. “Wala po, La. Huwag ka ngang ganyan. Trabaho lang ang lahat ng ito. Walang ibang kahulugan.”

Ngunit sa kabila ng sinabi ko, pati ako ay nalilito na rin. Sa bawat araw na lumilipas, mas lalong nagiging malabo ang hangganan kung hanggang saan lang ang tungkulin at kung saan na nagsisimula ang damdamin. Hindi ko na alam kung trabaho pa ba talaga ito, o kung naging bahagi na ito ng aking araw-araw na pamumuhay.

 

Pag-uwi ko mula sa ospital, agad kong napansin ang isang sasakyan na nakaparada sa harap ng bahay. Malaki, kulay itim, at makintab. Kilalang-kilala ko ang sasakyang iyon. Ito ang sasakyan ni Damon.

Pagpasok ko sa loob, naroon nga siya. Nakaupo sa dulo ng malaking sofa, nakasuot lamang ng simpleng polo at pantalon. Wala ang karaniwang kurbata at makapal na amerikana na siyang laging kasuotan niya. Ngunit kahit simple lamang ang kanyang suot, at kahit nakahiga lamang ang kanyang katahimikan, hindi maikakaila ang kanyang tindig at presensya. Ang kapangyarihan at bigat ng kanyang pagkatao ay nariyan pa rin, tila pumupuno sa bawat sulok ng silid.

Nang makita niya akong pumasok, agad siyang tumayo at hinarap ako.

“Saan ka galing?” tanong niya. Ang boses ay mababa, seryoso, at tila may halong lamig at pagkairita. Parang galit siya.

“Sa ospital. Binisita ko si Lola,” sagot ko nang mahinahon habang inilalapag ang aking bag sa mesa.

Tumango siya nang bahagya, ngunit hindi lumambot ang kanyang mukha. “Bakit hindi ka nagpaalam? Bakit hindi mo man lang tinawagan o sinabi sa akin na aalis ka? Malinaw ang usapan, Aria—kailangan kong malaman ang bawat galaw mo.”

Napatingin ako nang diretso sa kanya at hindi nagpatalo sa kanyang matatalim na mata. “Damon, huwag mo akong tratuhin na parang bata o parang isang bagay lamang na dapat bantayan. May sarili akong isip at kakayahang umalis at umuwi nang mag-isa.”

Dahan-dahan siyang lumapit. Isang hakbang lamang ang ginawa niya papalapit, ngunit sa bawat pulgada na lumalapit siya, parang unti-unting nawawalan ng hangin ang buong silid. Ang bigat ng kanyang presensya ay sapat na upang pigilan ang aking paghinga.

“Nasa kontrata ang lahat,” mariing sabi niya, ang mga mata ay nakapako sa akin. “Sa loob ng isang buwan na ito, ikaw ay akin. At dahil akin ka, responsibilidad ko ang iyong kaligtasan. Ibig sabihin, kailangan kong malaman kung nasaan ka at kung ano ang ginagawa mo—upang maprotektahan kita.”

“Maprotektahan ba talaga?” tanong ko pabalik, bahagyang tinaas ang aking boses. “O baka naman kontrolin lamang ang lahat ng kilos at galaw ko?”

Tumigil siya. Nanatili siyang nakatayo sa aking harap at tinitigan ako nang matagal, tila sinusuri ang bawat emosyong nakapinta sa aking mukha.

“Sa akin… pareho lang ‘yon,” sagot niya nang seryoso at walang pag-aalinlangan.

Natahimik ako sa kanyang sinabi. Alam kong mali ang katwiran niya. Alam kong hindi dapat magkatulad ang pag-iingat at paghahawak nang mahigpit. Ngunit sa kabila ng lahat, sa kabila ng kanyang pagiging mahigpit at mapang-angkin… hindi ko maipagkakaila na sa bawat salita niya, parang may kung anong kiliting gumuguhit sa aking dibdib. Parang sa kabila ng kanyang paraan, damang-dama kong mahalaga ako sa kanya.

 

Nang gumabi na, ginanap ang isang maliit na salu-salo at hapunan dito mismo sa bahay. Ayon kay Damon, mga malalapit na kaibigan at kasamahan lamang niya sa negosyo ang darating.

Hindi ako mahilig sa ganitong mga okasyon. Hindi ako sanay sa ingay, sa maraming tao, at sa mga usapang madalas ay puro pakitang-tao lamang. Ngunit bilang bahagi ng ating kasunduan, kailangan kong gampanan ang aking tungkulin.

Nakasuot lamang ako ng simpleng itim na bestida. Hindi mahaba, hindi rin maikli. Simple lamang ang gupit at disenyo—ang uri ng kasuotan na komportable ako at hindi nakatawag ng labis na pansin. Ayoko ng mga bongga at labis na palamuti.

Habang abala ako sa pag-aasikaso at pagtulong sa mga tauhan, may isang lalaking dahan-dahang lumapit sa akin. Matangkad siya, nakasuot ng maayos at mamahaling amerikana, at may tindig na tila pamilyar sa akin.

Pagkalapit niya, ngumiti siya nang malapad at magiliw.

“Aria, tama?” bati niya. “Ako si Marcus. Siguro ay naaalala mo pa ako. Dati tayong magkaklase noong nasa kolehiyo pa tayo.”

Napaisip ako sandali, at agad na bumalik ang mga alaala. Oo nga. Si Marcus ito. Ang kaklase kong laging mabait, laging tumutulong, at madalas akong ihatid pauwi noon kapag gabi na at umuulan. Mabuti siyang tao at matagal na naming hindi nagkikita.

“Ah… oo nga pala! Marcus,” nakangiti kong sagot at nakipagkamay sa kanya. “Matagal na panahon na rin. Kumusta ka na?”

Nagkwentuhan kami nang ilang sandali. Naging magaan at masaya ang aming usapan, mga simpleng balitaan lamang tungkol sa buhay at mga naging kapalaran mula noong kami ay mga estudyante pa lamang. Wala kaming ibang pinag-usapan kundi ang nakaraan at ang mga lumang alaala. Wala ring anumang malisya o ibang kahulugan ang nasa aming pag-uugnayan. Magkaibigan lamang kami.

Ngunit hindi ko napansin, o hindi ko inasahan, na mula sa kabilang dulo ng malaking silid ay matamang nakamasid si Damon. At base sa kanyang mukha at sa matatalim na tingin na ibinibato niya kay Marcus… hindi maganda ang kanyang nararamdaman.

 

Pagkalipas lamang ng ilang minuto, nakita ko siyang humakbang palapit sa amin. Ang bawat hakbang ay mabigat at puno ng diin.

Agad niyang hinawakan ang aking siko—mahina lamang ang pisil, ngunit sapat na upang iparamdam ang higpit at pagmamay-ari.

“Paumanhin,” maikli at malamig na sabi niya kay Marcus nang hindi man lang ito tinitingnan.

Hinila niya ako palayo at dinala sa isang bahagi ng bahay na tahimik at walang ibang tao. Ang hangin sa pagitan namin ay tila makapal at puno ng kuryente.

“Anong problema mo?” tanong ko agad at dahan-dahang inalis ang kamay niya sa aking braso.

Humarap siya sa akin, ang mga mata ay madilim at seryoso. “Tumawa ka sa kanya,” sagot niya, tila iyon ang pinakamalaking kasalanang nagawa ko. “At hinawakan niya ang kamay mo. Nakinig ako. Masyado kayong magiliw sa isa’t isa.”

“Kaibigan ko siya, Damon. Kaklase ko siya noon. Wala lang ‘yon. Walang ibang kahulugan,” paliwanag ko, sinusubukang unawain kung bakit ganito ang reaksyon niya.

“Para sa iyo, baka wala. Pero para sa akin, meron,” mariing sagot niya.

Tinitigan ko siya nang maigi. Ang dilim at ningning sa kanyang mga mata ay hindi lamang galit. Nakikita ko ang kakaibang init at paninibugho. Selos. Nagseselos siya.

“Naiinggit ka ba?” tanong ko nang kalahati ay pabiro at kalahati naman ay seryoso. Gusto kong kumpirmahin ang aking hinala.

“Hindi ako naiinggit,” mabilis na pagtanggi niya, ngunit ang tono ng boses ay kabaligtaran ng kanyang sinasabi. “Ako ang asawa mo. Sa loob ng dalawampu’t tatlong araw na natitira sa ating kasunduan, malinaw ang batas. Wala kang ibang lalapitang lalaki, wala kang ibang pakikinggan, at wala kang ibang pagbibigyan ng iyong atensyon at ngiti kundi ako. Malinaw ‘yon sa kontrata.”

Napatawa ako nang mahina at walang tunog. “Ang higpit mo. Sobrang possessive mo talaga.”

“Hindi ito pagiging possessive, Aria. Ito ay pagprotekta,” pagtatama niya, at muling lumapit nang mas malapit.

Ngayon ay halos magdikit na ang aming mga katawan. Naaamoy ko ang amoy ng mamahaling pabango na laging kasama niya, at naririnig ko ang malalim at mabilis na paghinga niya. Ang kanyang presensya ay pumupuno sa buong paligid, at pakiramdam ko ay wala akong ibang matatanaw kundi siya lamang.

“At kung hindi mo pa rin lubos na naiintindihan ang lahat,” bulong niya nang malalim at malapit sa aking tainga, na parang isang sumpa at pangako nang sabay, “kapag sinabi kong ikaw ay akin… ikaw ay akin talaga. Walang kung sino man ang maaaring humawak o tumingin sa iyo nang higit pa sa akin.”

 

Pagkatapos niyang sabihin iyon, bigla siyang tumalikod at umalis. Iniwan niya akong nakatayo doon, nakabuka ang bibig at hindi makapagsalita dahil sa gulat at bilis ng pangyayari.

Sa loob-loob ko ay galit ako. Galit ako dahil alam kong tama siya. Nasa kontrata nga ang lahat ng sinabi niya, at sumang-ayon ako doon. Alam kong siya ang may karapatang magtakda ng mga patakaran habang tumatagal ang ating kasunduan.

Ngunit sa kabila ng galit, hindi ko maitanggi ang tanong na bumabagabag sa akin. Bakit parang hindi na lang dahil sa kontrata kung bakit siya nagalit? Bakit parang higit pa sa paglabag sa kasunduan ang dahilan ng kanyang paninibugho? Bakit parang… nasasaktan siya sa isip na may iba akong pinapahalagahan o pinapansin?

 

Kinagabihan, hindi ako makatulog. Ang mga salita at tingin niya ay patuloy na gumugulo sa aking isipan.

Bandang alas-onse ng gabi, narinig ko ang mahinang katok sa aking pinto.

“Aria… gising ka pa ba? Matutulog ka na ba?” ang boses ni Damon mula sa labas.

Binuksan ko ang pinto at nakita ko siya. Nakasuot siya ng damit pantulog, at sa kamay ay may dala siyang baso ng mainit na gatas at isang maliit na kahon ng gamot.

“Kanina pa kita napapansin na umuubo ka nang bahagya habang nasa ibaba tayo,” paliwanag niya habang inaabot sa akin ang mga dala niya. “Uminom ka nito. Para gumaan ang pakiramdam mo at makatulog ka nang maayos.”

Hindi ako nagsalita. Kinuha ko lamang ang mga iyon at sunod-sunod na ininom ang gamot at gatas. Ang init nito ay guminhawa sa aking lalamunan at katawan.

Nang matapos ako, nanatili siyang nakatayo sa may pintuan, tila may gustong sabihin ngunit nag-aalinlangan.

“Pasensya na,” bigla niyang sabi nang mahina, nakayuko nang bahagya at umiiwas ng tingin.

Napatingin ako sa kanya, nagtataka. “Para saan?”

“Sa naging asal ko kanina habang nasa salu-salo pa tayo. Masyado akong naging padalos-dalos at mahigpit. Hindi ko dapat ginawa iyon sa harap ng iba,” pag-amin niya. Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata at idinagdag, “Ayoko lang… ayoko lang na may iba kang kausap nang ganoon kalapit at kagalang-galang. Lalo na siya. Kilala ko si Marcus, Aria. Hindi siya mabuting tao, at alam kong may iba siyang intensyon sa’yo noon pa man.”

“Nagseselos ka nga,” bulong ko, hindi na napigilan ang sarili na sabihin ang katotohanang matagal ko nang inaalam.

Sa halip na tanggihan niya ulit gaya ng dati, bahagyang gumuhit ang isang ngiti sa kanyang mga labi—isang ngiting pilit, mapait, ngunit puno ng katotohanan.

“Siguro nga,” sagot niya lamang nang mahina.

Tumahimik kami pareho. Ang katahimikan sa pagitan namin ay hindi mabigat, kundi puno ng mga bagay na hindi nasasabi at hindi pa maipapahayag.

Bago siya tuluyang umalis at isara ang pinto, lumingon siya muli at nagsalita, “Magpahinga ka na nang mabuti. Bukas ng umaga, maaga tayong aalis. May pupuntahan tayo.”

“Saan naman tayo pupunta?” tanong ko.

“Sa bahay ng pamilya ko. Sa bahay ng mga Blackwood. Kailangan nilang makita tayong dalawa ulit, na magkasama at maayos. Kailangan nilang makita na totoo at matibay ang ating samahan.”

Tumango ako bilang pagsang-ayon, at sa wakas ay iniwan niya akong mag-isa sa aking silid.

 

Habang nakahiga ako sa kama at nakatitig sa madilim na kisame, muli kong inisip ang lahat ng bagay na nangyari ngayong araw. Ang kontrata, ang pera, ang kaligtasan ni Lola, at ang pangarap na mapagaling siya. Ang lahat ng ito ay ang tunay at orihinal na dahilan kung bakit ako naririto.

Ngunit sa bawat sandaling lumilipas, mas lalong lumalaki ang bahagi ng isip ko na nakatuon lamang kay Damon. Ang lalaking kilala ng lahat bilang matigas, walang puso, at malamig. Ang lalaking sa harap ng iba ay tila isang halimaw dahil sa kapangyarihan at katapangan. Pero bakit… bakit parang unti-unti kong nakikita at nararamdaman ang init at lambing na nakatago sa kanyang kalooban? Bakit parang ako lamang ang nakakakilala sa tunay niyang pagkatao sa likod ng lahat ng pader at proteksyon na itinayo niya sa paligid niya?

Dalawampu’t tatlong araw na lang ang natitira. Dalawampu’t tatlong araw bago matapos ang lahat.

Pero habang pinag-iisipan ko ito nang malalim, napagtanto ko ang isang bagay na nakakapagbigla sa akin. Ang dalawampu’t tatlong araw na ito ay sapat na panahon upang tapusin ang kontrata. Ngunit para sa nararamdaman kong nagsisimula pa lamang sa aking puso… alam kong sobrang kulang ito. Sobrang kulang ang panahon.

At sa kauna-unahang pagkakataon… natakot ako. Natakot ako sa katapusan. Dahil ngayon, hindi ko na alam kung gusto ko pa bang matapos ang lahat.