QUESTION AND ANSWER

Isang linggo na kaming namumuhay nang magkasama sa iisang bubong, ngunit tila hindi pa rin kami lubusang magkakilala.

Malalim na ang gabi. Wala nang ingay na maririnig sa loob ng bahay. Nakaupo ako sa sala, nakabalot sa makapal na kumot habang nanonood ng luma at simpleng teleserye sa telebisyon. Wala namang masyadong saysay ang palabas, pero sapat na ito upang gawin akong antukin at mapagaan ang pakiramdam.

Biglang umupo si Damon sa kabilang dulo ng sofa, malapit lang sa kinaroroonan ko. Iba siya sa nakasanayan kong makita. Naka-sweatpants at simpleng damit lang siya. Wala ang karaniwan niyang suot na kasuotang pormal, at wala rin ang malamig at matigas na anyo na lagi niyang ipinapakita sa ibang tao. Sa sandaling ito, parang isa lang siyang karaniwang tao—walang yabang, walang pader na naghihiwalay.

“Tutulog ka na ba?” tanong niya sa mahinahong boses.

“Hindi pa,” sagot ko nang diretsahan. “Ikaw ba?”

“Hindi pa rin,” tugon niya. Tumigil siya saglit na tila nag-iisip kung itutuloy ba ang sasabihin. “Pwede ba kitang tanungin?”

Napalingon ako nang bahagya sa kanya. “Bakit parang imbestigasyon naman ang dating niyan?”

Bahagyang umngiti siya, isang ngiting bihira kong makita. “Hindi naman ganoon. Gusto ko lang talagang makilala ka nang lubusan.”

Nagulat ako sa sinabi niya. Hindi ko inaasahan ang mga salitang iyon.

“Sinong nagsabing hindi mo pa ako kilala? Asawa mo naman ako, di ba? Nasa papel at kasulatan ang lahat ng iyon.”

“Nasa papel lang,” sagot niya nang seryoso. “Pero hindi ko alam kung ano ba talaga ang mga gusto mo. Hindi ko alam kung ano ang mga bagay na kinatatakutan mo, o kung ano ang nagpapasaya at nagpapatawa sa’yo.”

Nanatili akong tahimik. Wala pang sinumang nagtanong sa akin ng mga bagay na ganoon noon. Sa lahat ng nakapaligid sa akin, ang tanging bagay lang na mahalaga at laging tinatanong ay kung mayroon ba akong pera o kung may maitutulong ba ako sa kanila. Wala namang nagtangkang alamin ang tunay na ako.

“Sige,” sagot ko matapos ang ilang sandali. “Tanong ka lang. Sasagutin kita.”

Muli siyang ngumiti, maliit lang pero damang-dama kong totoo at tapat.

“Sige. Una sa lahat, bakit ba ang tigas ng ulo mo?”

Napatawa ako nang bahagya. Hindi ko inasahan na iyon ang magiging una niyang tanong. “Kasi natutunan ko na kung hindi ako magiging matatag at matigas ang paninindigan, malalamon lang ako ng mundong ito. Wala namang ibang kakampi sa akin kundi ang sarili ko.”

Tumango siya na tila naiintindihan niya ang ibig kong sabihin. “Tama ka. Pangalawa naman… bakit mo napiling maging isang nars?”

“Gusto ko lang makatulong,” paliwanag ko. “Noong bata pa ako, madalas magkasakit si Lola. Mahal ang gamot at serbisyo, at wala kaming sapat na pera para ipagamot siya sa doktor. Kaya sinabi ko sa sarili ko, pag-aaralan ko ang lahat ng ito. Ako mismo ang mag-aaral para kahit paano, makatulong ako sa mga taong nasa katulad na kalagayan namin noon.”

Hindi siya nagsalita agad. Tinitigan niya lang ako nang matagal, bago marahang nagsalita. “Mabait ka pala talaga.”

“Eh ikaw naman?” tanong ko pabalik. “Bakit ka naging ganito? Laging malamig, istrikto, at parang kailangang kontrolado mo ang lahat ng bagay sa paligid mo?”

Bumuntong-hininga siya nang malalim bago sumagot.

“Kasi noong bata pa ako, walang may kontrol sa nangyayari sa buhay namin. Ang ama ko, laging wala, laging abala sa ibang bagay. Ang nanay ko naman, nagkasakit nang malubha. Ako ang napilitang maging haligi ng aming pamilya kahit bata pa ako noon. Kaya natutunan ko na kailangang ako ang bahala sa lahat. Kasi kapag hindi ko ginawa, lahat ng meron kami ay mawawala lang at masasayang.”

Napatingin ako sa kamay niya. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa braso ng sofa, tila ba naaalala at nararamdaman pa rin niya ang bigat ng mga panahong iyon.

“Mukhang pagod na pagod ka na siguro,” bulong ko.

“Oo,” pag-amin niya. “Pero sa ngayon, parang hindi na ganoon kabigat ang lahat.”

“Bakit naman?”

Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko.

“Kasi nandito ka na.”

Napalunok ako at hindi nakasagot. Wala siyang masamang intensyon. Wala ring halik o anumang kilos na malikot. Pero sa simpleng paraan ng pagsasabi niya noon, parang biglang uminit at napuno ng kakaibang damdamin ang buong paligid ng sala.

“Gusto mo ba ng tsaa?” tanong ko para masira ang katahimikan at ang bigat ng sandaling iyon.

“Tara, gawa tayo,” sagot niya agad.

Sabay kaming tumungo sa kusina. Tahimik lang kaming naglakad at gumalaw, pero wala nang ilangan o kaba. Habang hinihintay kong kumulo ang tubig sa kalan, muling nagsalita siya at tinawag ang pangalan ko.

“Aria.”

“Oo naman?”

“Salamat.”

“Saan naman?”

“Salamat kasi hindi ka umalis. Kahit na alam kong minsan ay masyado akong masungit at mahirap pakisamahan, nanatili ka rito.”

Napangiti ako nang totoo. “Sige na, magpasalamat ka na habang nasa mood pa ako. Hindi ko na uulitin pa ‘yan.”

Sa pagkakataong ito, tumawa siya nang mahina at malaya. Malinaw kong narinig at nakita ko iyon.

At sa unang pagkakataon, hindi na siya ang Damon Blackwood na kinatatakutan at iginagalang ng lahat. Sa sandaling ito, isa lang siyang simpleng lalaki na nagngangalang Damon—isang tao lang na may damdamin at kahinaan.

Nang bumalik kami sa sala, hindi na kami nag-usap pa nang mahaba. Pero wala na ang dating ilang at hiya sa pagitan namin. Ayos lang na tahimik kaming dalawa, dahil pakiramdam ko ay unti-unti na kaming nagkakaintindihan kahit walang salita.

Bago ako umakyat patungo sa aming kwarto, huminto siya at muling nagsalita.

“Matulog ka nang maaga at mahimbing. Bukas, may pupuntahan tayo. Hindi tungkol sa trabaho o negosyo, pangako ‘yan.”

“Saan naman kami pupunta?” tanong ko nang may pagtataka.

“Lihim muna,” sagot niya habang nakangiti.

Napailing na lang ako sa kanya. Pero sa loob-loob ko, hindi ko maikaila na may halong pananabik at kagalakan ang aking nararamdaman.

Sa unang pagkakataon simula noong dumating ako dito, hindi ko na inisip ang tungkol sa kontrata, sa kasunduan, o sa obligasyon. Ang tanging laman ng isip at puso ko ay si Damon.