PROLOGUE

CALLIE

The first time I stepped inside Montenegro Holdings, ang una kong naisip ay...

Hindi ako bagay rito.

Masyadong makintab ang marble floor para sa sapatos kong ilang beses nang natahi. Masyadong tahimik ang lobby para sa ingay ng isip ko. At masyadong elegante ang mga taong dumadaan para sa simpleng puting blouse at itim na slacks na suot ko.

Huminga ako nang malalim habang hinahawakan ang envelope na naglalaman ng kontrata ko.

Three months.

Tatlong buwan lang.

Pagkatapos noon, babalik na si Tita Alice mula sa maternity leave, at aalis na rin ako rito.

Simple.

"Wag kang makikipag-away sa CEO."

Iyon ang huling bilin ni Tita bago siya umalis.

Napairap ako.

"Ako pa ba? Hindi naman ako pala-away."

Tumawa lang siya.

"Hindi ka  nga pala-away. Pero ;yang bibig mo... walang prenong kasama."

Napanguso ako.

Kasalanan ko bang allergic ako sa mga lalaking akala mo binili na nila ang buong mundo?

Lalo na kapag mayaman.

Sa experience ko, mas mahal ang relo, mas malaki ang ego.

Mas mahal ang kotse, mas maliit ang respeto.

Kaya nang marinig kong billionaire ang magiging boss ko, automatic nang bumaba ang expectations ko.

Gwapo?

Probably.

Mayabang?

Most likely.

Babaero?

Expected.

May anger issues?

Bonus na 'yon.

Kaya inihanda ko na ang sarili ko.

Three months.

Smile.

Work.

Leave.

No attachments.

No drama.

No billionaires.

Ganito kasimple ang plano ko.

Hindi ko alam na sisirain iyon ng isang lalaking ang unang sasabihin sa akin ay...

"Good morning."

Napakurap ako.

Yun na 'yon?

Walang, You're late.

Walang, Who are you?

Walang, Do you know who I am?

Good morning lang?

Nilingon ko ang pinanggalingan ng boses.

At doon ko siya unang nakita.

Matangkad.

Naka-charcoal gray suit.

Malinis ang pagkakasuot ng kurbata.

May suot na relo na siguradong mas mahal pa sa tuition ko noong college.

Pero ang pinakaunang napansin ko...

Nakangiti siya.

Hindi iyong plastik na ngiting pang-CEO.

Hindi rin iyong ngiting may kasamang pangmamaliit.

Gentle.

Parang... natural.

Lumapit siya sa akin na may hawak na dalawang libro at isang paper bag mula sa isang kilalang coffee shop.

"You must be Miss Mercado."

Tumango ako.

"Opo."

He smiled again.

"I'm Lucien Montenegro."

Napatingin ako sa paligid.

Sandali...

Siya?

CEO?

Hindi ba dapat may sampung bodyguard at limang assistant na nakapaligid?

Hindi ba dapat intimidating?

Bakit parang librarian na naligaw sa corporate world?

Iniabot niya ang kamay niya.

"It's nice to finally meet you."

Nagkamayan kami.

Malamig ang kamay niya.

Mahina rin ang pagkakahawak.

Hindi iyong tipong gustong ipakitang siya ang mas dominante.

Napabuntong-hininga ako sa isip ko.

Okay...

One point.

Pero hindi pa rin ako nagpapadala.

"Tita Alice speaks highly of you," sabi niya.

"Talaga po?"

"She said you're hardworking."

"Depende."

"Honest."

"Mas lalo."

"And..."

Bahagya siyang ngumiti.

"...that you're very sarcastic."

Napapikit ako.

Tita...

Traitor.

"She warned me."

"About?"

"That I shouldn't take your words personally."

Hindi ko napigilang matawa.

"Good. At least prepared kayo, sir."

"I am."

Hindi siya napikon.

Hindi rin siya nagbago ng expression.

Ngumiti lang ulit.

Parang... natutuwa pa.

Weird.

Napansin kong may hawak pa rin siyang paper bag.

"Inyo po ba 'yan?"

"Yes."

"Kape?"

"And a perfume."

Napakunot-noo ako.

"Kasama sa breakfast ang pabango?"

"Not exactly."

Tumango siya na parang normal lang ang lahat.

"I collect perfumes."

"...Okay."

"And books."

"...Okay."

"And watches."

"Sige po."

"And suits."

Tumigil siya sandali.

"I also enjoy making money."

Hindi ko napigilang mapatawa.

"Sir, billionaire na kayo."

"I know."

"Bakit gusto n'yo pa ring yumaman?"

He looked at me with complete sincerity.

"Because it's fun."

Hindi ko alam kung tatawa ako o tatawag ng therapist.

Napailing na lang ako.

Ang weird naman ng CEO na 'to.

Akala ko mayabang.

Hindi pala.

Akala ko suplado.

Hindi rin.

Akala ko babaero.

Mukha namang hindi marunong lumandi.

At higit sa lahat...

Mukha siyang taong kayang lokohin ng bentahan ng tatlong frying pan sa mall.

"Shall we?" tanong niya.

Tumango ako.

"Lead the way, sir."

Habang naglalakad kami papunta sa executive floor, napansin kong bawat empleyadong madaanan namin ay binabati niya.

"Good morning."

"Morning, sir!"

"How's your mother now?"

"She's recovering, sir."

"I'm glad to hear that."

Sa isa naman...

"Congratulations on your daughter's graduation."

"Thank you, sir."

Sa isa pa...

"I heard your son won the science competition. That's wonderful."

Lahat kilala niya.

Lahat naaalala niya.

Walang halong pagpapanggap.

Tahimik akong naglakad sa tabi niya.

Unti-unting nabasag ang unang impresyon ko.

Siguro...

Hindi lahat ng mayaman pare-pareho.

Siguro...

May exceptions.

Pero hindi ibig sabihin noon ay magpapadala ako.

Temporary employee lang ako.

Siya ang CEO.

Tatlong buwan lang ang kontrata ko.

Tatlong buwan lang ang kailangan kong tiisin.

Hindi ko alam na ang lalaking akala kong pinakamadaling kalimutan...

Siya pala ang magiging pinakamahirap alisin sa isip ko.

At lalong hindi ko inakalang...

Sa lahat ng koleksiyon ni Lucien Kert Montenegro—

pera,

libro,

pabango,

relo,

at mamahaling suit...

Darating ang araw na ako ang magiging paborito niyang obsession.