Mag-log inSabina Yvaine Lustre POV
Maaga akong dumating sa opisina kinabukasan. Suot ko pa rin ang damit ko kagabi dahil hindi na ako nakauwi sa apartment. Mabigat ang mga mata ko dahil sa kawalan ng tulog, pero malinaw na sa isip ko ang gusto kong gawin. Determinado akong tapusin ang lahat ng may kinalaman kay Lance.
Pagpasok ko sa glass door ng Suarez Tech, napansin kong nakatingin sa akin ang ilang empleyado. Siguro, may narinig na sila tungkol sa nangyari o napansin nilang may problema. Hindi ko na sila pinansin at dumiretso ako sa glass office ni Lance. Hindi na ako kumatok. Binuksan ko ang p***o at inihagis sa ibabaw ng mahogany desk niya ang puting sobre.
Nag-angat ng tingin si Lance. May bahid ng pagod sa mukha niya, pero agad itong napalitan ng inis nang makita niya ang nakasulat sa papel.
Resignation Letter.
"Are you out of your mind, Sabina?" mabilis siyang tumayo habang nakapameywang. "Iiwan mo ang kumpanya ko ngayon? Alam mong ikaw ang nag-aasikaso ng buong operations at client decks. Sino ang gagawa ng mga susunod nating designs?"
Gusto kong matawa sa kapal ng mukha niya. Limang taon akong nagpakahirap sa kumpanyang ito. Nagpuyat ako at isinakripisyo ang oras ko para matulungan siyang mapalago ang negosyo niya, tapos ngayon, parang ako pa ang mawawalan sa desisyon kong umalis.
"Humanap ka ng iba," malamig kong sagot habang nakatingin sa kanya. "Tapos na tayo, Lance. Tapos na rin ang pagiging uto-uto ko sa'yo. Kung kailangan mo ng taga-salba ng kumpanya mo, kunin mo ang half-sister ko. Pero huwag mo na akong idamay."
Akmang sasagot pa siya, pero tinalikuran ko na siya bago pa siya makapagsalita. Isinara ko nang malakas ang p***o sa likuran ko. Paglabas ko ng gusali, bahagyang gumaan ang pakiramdam ko. Pero hindi pa man ako nakakalayo, tumunog na ang cellphone ko sa loob ng bag.
Tawag iyon mula sa billing department ng ospital.
"Ms. Lustre, kailangan na nating maayos ang down payment para sa susunod na chemotherapy session ng mama ninyo bukas ng umaga," seryosong sabi ng taong nasa kabilang linya.
Napahawak ako sa railing sa labas ng building. Hindi ko agad alam kung ano ang isasagot. Lahat ng ipon ko ay ibinigay ko kay Lance noon bilang panimulang puhunan ng startup niya. Halos wala nang natira sa account ko. Habang naglalakad palayo sa opisina, sunod-sunod ang pagpatak ng mga luha ko. Hindi na dahil kay Lance, kundi dahil natatakot akong baka wala na akong magawa para matulungan si Mama.
Nang makarating ako sa lumang apartment namin, abala si Mama sa pag-aayos ng kumot niya. Pagkakita niya sa itsura ko, agad siyang nag-alala. Umupo ako sa gilid ng higaan niya at ikinuwento ang nangyari, maliban na lang sa tungkol sa half-sister ko dahil ayokong mag-alala siya nang sobra. Sinabi ko na lang na naghiwalay na kami ni Lance at nag-resign na rin ako sa trabaho.
Tahimik na hinaplos ni Mama ang pisngi ko. May lungkot at pangamba sa mga mata niya. "Anak... nag-aalala ako para sa'yo. Paano na kung mawala ako? Sino ang mag-aalaga sa'yo?" mahina niyang tanong. "May kilala ako. Anak siya ng matagal ko nang kaibigan. Mabait ang batang 'yon. Adopted nga lang, pero masipag. Gusto ko sanang makipag-date ka sa kanya para kahit papaano, may makasama ka."
Napatingin ako kay Mama. Kita ko sa mga mata niya ang pag-aalala at takot na baka hindi niya ako makitang makasama ang isang taong maayos bago siya mawala. Ayokong dagdagan pa ang iniisip niya. Kahit hindi ko talaga gustong makipagkita sa isang estranghero sa ngayon, pumayag na rin ako para sa kanya.
"Sige, Mama. Ako na ang bahalang pumunta," sagot ko habang pinipigilang mabasag ang boses ko.
Kinaumagahan, bandang alas-tres ng hapon, dumating ako sa isang tahimik na kapehan sa gilid ng commercial district. Nakasuot ako ng simpleng blouse at pants, at dala ang maliit kong handbag. Pagpasok ko, iginala ko ang paningin ko para hanapin ang table number na ibinigay sa akin ng kaibigan ni Mama.
May napansin akong lalaking nakaupo sa dulong bahagi ng café, malapit sa bintana. Nakasuot siya ng simpleng itim na T-shirt at nakatutok ang pansin sa laptop niya. Habang papalapit ako, unti-unting bumalik sa isip ko ang isang pamilyar na mukha. Pamilyar sa akin ang tindig at kilos ng lalaking iyon.
Nang huminto ako sa tapat ng mesa niya, dahan-dahan niyang isinara ang laptop at nag-angat ng tingin.
Halos mapaatras ako sa gulat nang makilala ko siya. Siya ang lalaking nabangga ko sa hallway ng hotel kagabi—ang estrangherong tahimik na nakakita sa nangyari sa pagitan namin ni Lance.
"Ikaw..." gulat kong sambit habang umuupo sa tapat niya.
Isang tipid at misteryosong ngiti lang ang isinukli ng lalaki.
Sabina Yvaine Lustre POVLumipas ang tatlong araw na halos hindi ako makatulog kakahintay sa resulta ng Manila Interior Design Annual Competition. Tahimik lang ang opisina nina Dennis nang hapong iyon nang i-post ng organizing committee ang opisyal na listahan ng mga nanalo sa kanilang website.Nakatitig ako sa screen ng laptop ko habang bahagyang nanginginig ang mga kamay ko. First Place—Urban Sanctuary by Sabina Lustre.Napahinga ako nang malalim habang nakaupo sa cubicle ko. Hindi ako makapaniwala. Nanalo ako. Agad akong napatayo at napasigaw sa tuwa, dahilan para mapalingon sa akin ang mga katrabaho ko. Mabilis na lumapit si Dennis, bitbit ang tasa ng kape niya. Malaki ang ngiti niya habang binabasa ang nasa monitor ko."Sabi ko na nga ba! I knew your design would crush them!" masayang sabi ni Dennis habang tinatapik ang balikat ko. "Isang milyon ang cash prize nito, Sabina! Pwede mo nang gamitin para sa pagpapagamot ng mama mo nang hindi ka na masyadong mamomroblema sa gastos."P
Sabina Yvaine Lustre POVIsang linggo na ang lumipas mula nang mangyari ang insidente sa conference room kung saan hinarap ako ni Audrey Chloe. Kahit paano, naging maayos na ulit ang takbo ng buhay ko dahil sa bagong trabaho ko kay Dennis. Pero hindi ibig sabihin no'n ay titigil na ang pamilya ko sa panggugulo sa akin. Alam kong hindi nila basta hahayaang makabangon ako nang walang ginagawa.Para mas makilala ang pangalan ko sa industriya, nagpasya akong sumali sa Manila Interior Design Annual Competition. Bukod sa prestihiyong makukuha ng mananalo, ang isa sa mga dahilan kung bakit gusto kong sumali ay ang grand cash prize na aabot sa isang milyon. Malaking tulong iyon para mabayaran ang mga susunod na gastusin sa ospital ni Mama at mabawasan ang iniisip kong problema sa pera.Gabi-gabi, pagkatapos ng trabaho ko sa firm ni Dennis, dumidiretso ako sa maliit naming mesa para ipagpatuloy ang paggawa ng architectural scale models at 3D renderings para sa entry ko. Urban Sanctuary ang tem
Sabina Yvaine Lustre POVIsang linggo pagkatapos ng mabilis naming kasal sa munisipyo, sinubukan kong ibalik sa normal ang buhay ko. Hindi ko puwedeng hayaang maapektuhan ako nang tuluyan ng ginawa ni Lance at ng sakit ni Mama. Kailangan kong kumilos. Kailangan kong magtrabaho.Maaga akong nag-ayos para sa interview sa isang independent interior design firm na pag-aari ng dati kong kaklase noong kolehiyo na si Dennis. Bago ako umalis ng apartment kaninang umaga, nadatnan ko si Zade na naghahanda ng kape sa maliit naming kusina habang inaabot kay Mama ang mga gamot nito."Kumain ka muna kahit kaunti bago ka umalis," sabi ni Zade habang inilalapag sa maliit na mesa ang isang basong maligamgam na gatas at tinapay.Nakasuot siya ng simpleng abuhing T-shirt at pantalon. Napatingin ako sa kanya habang tahimik niyang inaayos ang unan ni Mama. Minsan, hindi pa rin ako makapaniwalang ang lalaking ito ay estranghero lang na napangasawa ko dahil sa isang biglaang desisyon. Hindi siya nagrereklam
Sabina Yvaine Lustre POVNakatitig lang ako sa kanya habang dahan-dahan niyang isinasara ang laptop niya. Kagabi, malamig ang tingin niya sa akin sa hallway ng hotel, pero ngayon, kalmado ang ekspresyon ng mukha niya habang diretso siyang nakatingin sa akin."Ikaw..." mahina kong sabi habang inilalapag ang hawak kong tasa sa mesa. "Ikaw 'yung lalaki kagabi sa hotel."Tumango siya. Walang bakas ng gulat o pag-aalinlangan sa mukha niya. Para bang inaasahan na niyang makikilala ko siya. "Oo. Ako nga 'yon," sagot niya habang inilalapag sa gilid ng mesa ang maliit na itim na leather case ng laptop niya. "At ikaw naman si Sabina, di ba? Nakilala kita dahil narinig ko ang pangalan mo noong nagtatalo kayo ng ex-boyfriend mo sa labas ng VIP suite."Nanigas ako sa kinauupuan ko. Uminit ang mukha ko sa hiya. Akala ko, nakatakas ako sa eksenang iyon nang walang nakakapansin, pero heto ang lalaking nakasaksi sa isa sa pinakamababang sandali ng buhay ko. Nakaupo siya ngayon sa tapat ko at seryosong
Sabina Yvaine Lustre POVMaaga akong dumating sa opisina kinabukasan. Suot ko pa rin ang damit ko kagabi dahil hindi na ako nakauwi sa apartment. Mabigat ang mga mata ko dahil sa kawalan ng tulog, pero malinaw na sa isip ko ang gusto kong gawin. Determinado akong tapusin ang lahat ng may kinalaman kay Lance.Pagpasok ko sa glass door ng Suarez Tech, napansin kong nakatingin sa akin ang ilang empleyado. Siguro, may narinig na sila tungkol sa nangyari o napansin nilang may problema. Hindi ko na sila pinansin at dumiretso ako sa glass office ni Lance. Hindi na ako kumatok. Binuksan ko ang pinto at inihagis sa ibabaw ng mahogany desk niya ang puting sobre.Nag-angat ng tingin si Lance. May bahid ng pagod sa mukha niya, pero agad itong napalitan ng inis nang makita niya ang nakasulat sa papel.Resignation Letter."Are you out of your mind, Sabina?" mabilis siyang tumayo habang nakapameywang. "Iiwan mo ang kumpanya ko ngayon? Alam mong ikaw ang nag-aasikaso ng buong operations at client dec
Sabina Yvaine Lustre POVNanlalagkit ang pakiramdam ko habang nakatayo sa labas ng VIP suite ng Fairmont. Hawak ko ang isang supot mula sa Mercury Drug na may lamang mainit na lugaw at gamot para kay Lance. Kanina pang alas-diyes ng gabi nang tumawag ang sekretarya niya para sabihing nag-collapse daw si Lance dahil sa sobrang pagod sa pagpapatakbo ng startup nila. Bilang girlfriend niya sa loob ng limang taon, natural lang na mag-alala ako, lalo na't naglaan din ako ng oras, pera, at lakas para sa kumpanya niya.Pero pagdating ko rito, may kakaibang kaba akong nararamdaman. May parte sa akin na gustong umatras, pero pinili ko pa ring magpatuloy."Nakaawang lang ang pinto, Beba. Pasok ka na," sabi niya sa tawag namin kanina.Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob. Hindi naka-lock ang pinto. Tahimik itong bumukas."Lance?" tawag ko habang itinutulak ang pinto.Ang unang sumalubong sa akin ay ang matapang na amoy ng alak na hinaluan ng mamahaling pabango ng babae. Kumunot ang noo ko. Nagl







