Mag-log inSabina Yvaine Lustre POV
Nakatitig lang ako sa kanya habang dahan-dahan niyang isinasara ang laptop niya. Kagabi, malamig ang tingin niya sa akin sa hallway ng hotel, pero ngayon, kalmado ang ekspresyon ng mukha niya habang diretso siyang nakatingin sa akin.
"Ikaw..." mahina kong sabi habang inilalapag ang hawak kong tasa sa mesa. "Ikaw 'yung lalaki kagabi sa hotel."
Tumango siya. Walang bakas ng gulat o pag-aalinlangan sa mukha niya. Para bang inaasahan na niyang makikilala ko siya. "Oo. Ako nga 'yon," sagot niya habang inilalapag sa gilid ng mesa ang maliit na itim na leather case ng laptop niya. "At ikaw naman si Sabina, di ba? Nakilala kita dahil narinig ko ang pangalan mo noong nagtatalo kayo ng ex-boyfriend mo sa labas ng VIP suite."
Nanigas ako sa kinauupuan ko. Uminit ang mukha ko sa hiya. Akala ko, nakatakas ako sa eksenang iyon nang walang nakakapansin, pero heto ang lalaking nakasaksi sa isa sa pinakamababang sandali ng buhay ko. Nakaupo siya ngayon sa tapat ko at seryosong nakatingin sa akin nang walang kahit anong panunuya.
"Kung nandito ka para pagtawanan ako o sermonan tungkol sa personal kong buhay, puwede na tayong umalis ngayon pa lang," malamig kong sabi habang kinukuha ang bag ko. Pagod na pagod na ako para sa ganitong klase ng sitwasyon.
Pero bago pa ako tuluyang makatayo, nagsalita ulit siya nang hindi nagbabago ang tono ng boses niya.
"Hindi ako pumunta rito para manghusga," kalmado niyang sabi. Isinandal niya ang likod niya sa upuan at ipinatong ang mga kamay sa ibabaw ng mesa. "Ako ang adopted son ng matagal nang kaibigan ng mama mo. Si Tita ang nag-ayos ng pagkikita natin dahil alam niyang pareho kaming may kailangang kausapin. O sa kaso mo, kailangan mo ng mabilis na solusyon sa problema mo."
Napatigil ako at kumunot ang noo. "Solusyon?"
"Ako si Zade," pagpapakilala niya habang inilalahad ang kamay niya sa ibabaw ng mesa. "Isang ordinaryong programmer. Laging busy sa trabaho, walang oras makipag-date nang maayos, at palaging kinukulit ng pamilya na mag-asawa na." Diretso siyang tumingin sa mga mata ko. "Alam ko rin ang sitwasyon mo ngayon. Kakagaling mo lang sa limang taong relasyon na nauwi sa wala, nawalan ka ng trabaho, at kailangan mong magbayad ng malaking halaga para sa susunod na chemotherapy ng mama mo."
Hindi ko alam kung ano ang unang sasabihin. Ang bilis niyang nalaman ang mga detalye ng buhay ko kahit hindi ko pa naipapaliwanag ang lahat. Mas nagulat ako dahil nanatili siyang kalmado habang pinag-uusapan ang mga problemang hindi ko basta-basta naikukuwento sa ibang tao.
"Paano mo nalaman ang tungkol sa mama ko?" tanong ko. Hindi ko napigilang tumaas ang boses ko dahil sa halo-halong emosyon.
"Nabanggit ng mama mo kay Tita habang nag-uusap sila sa telepono kaninang umaga," simpleng sagot niya. "At sa tingin ko, pareho tayong may kailangang ayusin. Ayaw ko nang kinukulit ako ng pamilya ko tungkol sa pag-aasawa, at ikaw naman, kailangan mo ng taong tutulong sa mga gastusin sa ospital nang hindi ka na kailangang mag-alala kung saan kukuha ng pambayad."
Napailing ako at napangiti nang mapait. "Nagpapatawa ka ba? Magpapakasal tayo dahil lang pareho tayong may problema? Hindi kita kilala. Ni hindi ko alam kung anong klaseng tao ka."
"May punto ka," sagot niya nang walang pag-aalinlangan. "Pero wala ka ring oras para maghanap ng iba o mag-isip pa ng ibang solusyon. Bukas ng umaga ang deadline ng down payment sa ospital, di ba? Kaya kong bayaran iyon ngayon mismo. Bilang kapalit, ikakasal tayo bukas sa munisipyo. Walang arte, walang engrandeng kasal. Papasok tayo sa isang legal na kasunduan para matulungan ang isa't isa."
Diretso at malinaw ang mga sinabi niya. Tama siya. Wala na akong gaanong oras para mag-isip o mamili. Buhay ni Mama ang nakasalalay sa magiging desisyon ko ngayon. Kung ang pagpapakasal sa isang estranghero ang tanging paraan para matulungan ko ang pamilya ko, kailangan kong pag-isipan kung kaya kong tanggapin ang alok niya.
"Seryoso ka ba talaga diyan?" tanong ko habang pinag-aaralan ang mukha niya, sinusubukang alamin kung may iba ba siyang balak sa likod ng alok niya.
"Seryosong-seryoso ako," sagot niya nang may diin sa bawat salita. "Hindi kita mabibigyan ng marangyang buhay dahil programmer lang ako, pero may mga naipon naman ako mula sa trabaho ko para sa mga ganitong sitwasyon. Hinding-hindi rin kita lolokohin o pababayaan."
Tahimik akong napatingin sa tasa ng kape ko. Ang gulo ng takbo ng buhay ko. Tatlong araw na ang nakalipas, ang akala ko ay ikakasal na ako kay Lance. Ngayon, nakikipagkasundo na ako sa isang lalaking kahapon ko lang nakilala para maging asawa niya.
"Sige," mahina kong sabi bago iangat ang mukha ko at salubungin ang tingin niya. "Pumapayag ako."
Isang tipid na ngiti ang sumilay sa labi niya bago siya tumayo at naglakad papunta sa kahera para magbayad.
Kinaumagahan, natagpuan ko ang sarili kong nakatayo sa harap ng civil registrar sa munisipyo. Suot ko ang pinakamalinis kong puting blouse, habang simpleng collared shirt naman ang suot ni Zade. Walang bisita, walang bulaklak, at walang paghahandang karaniwang makikita sa isang kasal. Habang pinipirmahan namin ang mga papeles na nagpapatunay na asawa na niya ako, hindi ko maiwasang isipin kung gaano kabilis nagbago ang buhay ko.
Paglabas namin ng munisipyo, huminto si Zade sa tabi ng simpleng kotse niya at kinuha ang wallet mula sa bulsa. Inabot niya sa akin ang isang itim na ATM card.
"Sahod ko 'yan," sabi niya habang inilalagay ang card sa palad ko. "Ikaw na ang humawak ng pera ko simula ngayon. Gamitin mo kung ano ang kailangan sa ospital at para sa pamilya mo."
Nanlaki ang mga mata ko habang tinitingnan ang card. "Teka, paano ka? Paano kung gastusin ko lahat ng laman nito?"
"Trabaho kong kumita ng pera. Trabaho mong alagaan ang mama mo at ang sarili mo," seryoso niyang sagot bago ako pinagbuksan ng p***o ng kotse.
Habang nasa biyahe kami papunta sa ospital, tahimik lang kaming dalawa. Pero bago pa kami makarating sa entrance ng gusali, biglang tumunog ang cellphone ko sa loob ng bag. Si Dra. Mendoza mula sa billing department ang tumatawag.
"Hello, Ma'am Sabina?" bati ng doktor sa kabilang linya. "Naayos niyo na po ba ang bayarin sa billing? By the way, nakita ko rito sa labas ng opisina namin ang half-sister mong si Ms. Audrey Chloe Lustre. Nagpakilala siya sa staff dito bilang anak ng chairman at kapatid mo kaya nakilala ko siya. May mga tinatanong din siya tungkol sa medical records ng mama mo..."
Nanlamig ako sa narinig ko. Half-sister? Si Audrey Chloe?! Ang babaeng umagaw kay Lance at sumira sa limang taon ng relasyon namin, ngayon ay nasa ospital kung saan nagpapagamot si Mama?
Agad kong ibinaba ang tawag at nilingon si Zade, na kasalukuyang nagmamaneho sa tabi ko. Lalong humigpit ang hawak ko sa cellphone habang tuluyan nang huminto ang sasakyan sa tapat ng entrance ng ospital.
Sabina Yvaine Lustre POVLumipas ang tatlong araw na halos hindi ako makatulog kakahintay sa resulta ng Manila Interior Design Annual Competition. Tahimik lang ang opisina nina Dennis nang hapong iyon nang i-post ng organizing committee ang opisyal na listahan ng mga nanalo sa kanilang website.Nakatitig ako sa screen ng laptop ko habang bahagyang nanginginig ang mga kamay ko. First Place—Urban Sanctuary by Sabina Lustre.Napahinga ako nang malalim habang nakaupo sa cubicle ko. Hindi ako makapaniwala. Nanalo ako. Agad akong napatayo at napasigaw sa tuwa, dahilan para mapalingon sa akin ang mga katrabaho ko. Mabilis na lumapit si Dennis, bitbit ang tasa ng kape niya. Malaki ang ngiti niya habang binabasa ang nasa monitor ko."Sabi ko na nga ba! I knew your design would crush them!" masayang sabi ni Dennis habang tinatapik ang balikat ko. "Isang milyon ang cash prize nito, Sabina! Pwede mo nang gamitin para sa pagpapagamot ng mama mo nang hindi ka na masyadong mamomroblema sa gastos."P
Sabina Yvaine Lustre POVIsang linggo na ang lumipas mula nang mangyari ang insidente sa conference room kung saan hinarap ako ni Audrey Chloe. Kahit paano, naging maayos na ulit ang takbo ng buhay ko dahil sa bagong trabaho ko kay Dennis. Pero hindi ibig sabihin no'n ay titigil na ang pamilya ko sa panggugulo sa akin. Alam kong hindi nila basta hahayaang makabangon ako nang walang ginagawa.Para mas makilala ang pangalan ko sa industriya, nagpasya akong sumali sa Manila Interior Design Annual Competition. Bukod sa prestihiyong makukuha ng mananalo, ang isa sa mga dahilan kung bakit gusto kong sumali ay ang grand cash prize na aabot sa isang milyon. Malaking tulong iyon para mabayaran ang mga susunod na gastusin sa ospital ni Mama at mabawasan ang iniisip kong problema sa pera.Gabi-gabi, pagkatapos ng trabaho ko sa firm ni Dennis, dumidiretso ako sa maliit naming mesa para ipagpatuloy ang paggawa ng architectural scale models at 3D renderings para sa entry ko. Urban Sanctuary ang tem
Sabina Yvaine Lustre POVIsang linggo pagkatapos ng mabilis naming kasal sa munisipyo, sinubukan kong ibalik sa normal ang buhay ko. Hindi ko puwedeng hayaang maapektuhan ako nang tuluyan ng ginawa ni Lance at ng sakit ni Mama. Kailangan kong kumilos. Kailangan kong magtrabaho.Maaga akong nag-ayos para sa interview sa isang independent interior design firm na pag-aari ng dati kong kaklase noong kolehiyo na si Dennis. Bago ako umalis ng apartment kaninang umaga, nadatnan ko si Zade na naghahanda ng kape sa maliit naming kusina habang inaabot kay Mama ang mga gamot nito."Kumain ka muna kahit kaunti bago ka umalis," sabi ni Zade habang inilalapag sa maliit na mesa ang isang basong maligamgam na gatas at tinapay.Nakasuot siya ng simpleng abuhing T-shirt at pantalon. Napatingin ako sa kanya habang tahimik niyang inaayos ang unan ni Mama. Minsan, hindi pa rin ako makapaniwalang ang lalaking ito ay estranghero lang na napangasawa ko dahil sa isang biglaang desisyon. Hindi siya nagrereklam
Sabina Yvaine Lustre POVNakatitig lang ako sa kanya habang dahan-dahan niyang isinasara ang laptop niya. Kagabi, malamig ang tingin niya sa akin sa hallway ng hotel, pero ngayon, kalmado ang ekspresyon ng mukha niya habang diretso siyang nakatingin sa akin."Ikaw..." mahina kong sabi habang inilalapag ang hawak kong tasa sa mesa. "Ikaw 'yung lalaki kagabi sa hotel."Tumango siya. Walang bakas ng gulat o pag-aalinlangan sa mukha niya. Para bang inaasahan na niyang makikilala ko siya. "Oo. Ako nga 'yon," sagot niya habang inilalapag sa gilid ng mesa ang maliit na itim na leather case ng laptop niya. "At ikaw naman si Sabina, di ba? Nakilala kita dahil narinig ko ang pangalan mo noong nagtatalo kayo ng ex-boyfriend mo sa labas ng VIP suite."Nanigas ako sa kinauupuan ko. Uminit ang mukha ko sa hiya. Akala ko, nakatakas ako sa eksenang iyon nang walang nakakapansin, pero heto ang lalaking nakasaksi sa isa sa pinakamababang sandali ng buhay ko. Nakaupo siya ngayon sa tapat ko at seryosong
Sabina Yvaine Lustre POVMaaga akong dumating sa opisina kinabukasan. Suot ko pa rin ang damit ko kagabi dahil hindi na ako nakauwi sa apartment. Mabigat ang mga mata ko dahil sa kawalan ng tulog, pero malinaw na sa isip ko ang gusto kong gawin. Determinado akong tapusin ang lahat ng may kinalaman kay Lance.Pagpasok ko sa glass door ng Suarez Tech, napansin kong nakatingin sa akin ang ilang empleyado. Siguro, may narinig na sila tungkol sa nangyari o napansin nilang may problema. Hindi ko na sila pinansin at dumiretso ako sa glass office ni Lance. Hindi na ako kumatok. Binuksan ko ang pinto at inihagis sa ibabaw ng mahogany desk niya ang puting sobre.Nag-angat ng tingin si Lance. May bahid ng pagod sa mukha niya, pero agad itong napalitan ng inis nang makita niya ang nakasulat sa papel.Resignation Letter."Are you out of your mind, Sabina?" mabilis siyang tumayo habang nakapameywang. "Iiwan mo ang kumpanya ko ngayon? Alam mong ikaw ang nag-aasikaso ng buong operations at client dec
Sabina Yvaine Lustre POVNanlalagkit ang pakiramdam ko habang nakatayo sa labas ng VIP suite ng Fairmont. Hawak ko ang isang supot mula sa Mercury Drug na may lamang mainit na lugaw at gamot para kay Lance. Kanina pang alas-diyes ng gabi nang tumawag ang sekretarya niya para sabihing nag-collapse daw si Lance dahil sa sobrang pagod sa pagpapatakbo ng startup nila. Bilang girlfriend niya sa loob ng limang taon, natural lang na mag-alala ako, lalo na't naglaan din ako ng oras, pera, at lakas para sa kumpanya niya.Pero pagdating ko rito, may kakaibang kaba akong nararamdaman. May parte sa akin na gustong umatras, pero pinili ko pa ring magpatuloy."Nakaawang lang ang pinto, Beba. Pasok ka na," sabi niya sa tawag namin kanina.Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob. Hindi naka-lock ang pinto. Tahimik itong bumukas."Lance?" tawag ko habang itinutulak ang pinto.Ang unang sumalubong sa akin ay ang matapang na amoy ng alak na hinaluan ng mamahaling pabango ng babae. Kumunot ang noo ko. Nagl







