Chapter 3

Chapter 3

No One Can Separate Us

Quinn's POV

"Grounded."

Tatlong linggo na.

Tatlong buong linggo na akong nakakulong sa loob ng mansion namin.

No parties.

No travels.

No shopping sprees.

No meeting with friends.

No Calvin.

Lalong-lalo na si Calvin.

Napahiga ako sa kama habang nakatitig sa kisame.

Pakiramdam ko mamamatay na ako sa sobrang boredom.

Hindi ko nga alam kung bakit ganito kalala ang parusa ni Daddy.

Okay, fine.

May drug scandal.

Pero wala naman akong kinalaman doon!

Hindi ko naman alam na may droga pala sa bar na iyon.

At isa pa—

Hindi ko rin naman pinili na maging fake fiancée ng robot na abogado na iyon.

Napairap ako nang maalala si Damien Kye Voss.

Nakakainis.

Sa tuwing naiisip ko siya, naiisip ko rin ang perpekto niyang mukha na parang hindi marunong ngumiti.

Parang ipinanganak na naka-business attire.

Parang kahit matulog ay may hawak na legal documents.

Napabuntong-hininga ako.

At eksaktong sandaling iyon ay nag-vibrate ang cellphone ko.

Nanlaki agad ang mga mata ko.

Dahil ang pangalan na nakita ko sa screen ay sapat para mapangiti ako.

Calvin ❤️

"Calvin!"

Mabilis kong sinagot ang tawag.

"Baby!"

Halos maiyak ako sa tuwa.

Tatlong linggo.

Tatlong linggo ko siyang hindi nakita.

Hindi ko man lang siya nayakap.

Hindi ko man lang siya nahalikan.

At kahit ang boses niya ay bihira kong marinig dahil kinukuha lagi ni Daddy ang cellphone ko.

"Quinn..."

Mahina niyang sabi.

At agad na nanikip ang dibdib ko.

Miss na miss ko siya.

"I miss you."

Napangiti ako.

"I miss you too."

Tahimik siya sandali.

Parang may iniisip.

Hanggang sa bumuntong-hininga siya.

At doon ako kinabahan.

"Baby?"

"Is it true?"

Napakunot ang noo ko.

"What?"

"It's all over the tabloids."

Napalunok ako.

At alam ko na agad ang tinutukoy niya.

"Calvin..."

"Ikakasal ka na raw."

Tahimik.

Biglang bumigat ang buong kwarto.

Parang may kung anong sumakal sa lalamunan ko.

"No."

Agad kong sagot.

"It's not like that."

"Then explain."

Napaupo ako sa kama.

Mahigpit na hinawakan ang cellphone.

"Fake engagement lang."

"Fake?"

"Yes."

"Pero engaged ka pa rin."

Natahimik ako.

Dahil tama naman siya.

"Baby..."

"Do you love him?"

"What?!"

Halos mapasigaw ako.

"No!"

"Then why are you doing this?"

"Because I don't have a choice!"

Napahawak ako sa noo ko.

Feeling ko sasabog na ang ulo ko.

"Daddy is forcing me."

Tahimik siya.

At mas lalo akong kinabahan.

"Calvin..."

"I know."

Mahina niyang sagot.

"I know your dad."

Napakagat ako sa labi.

At doon ko naramdaman ang sakit.

Dahil totoo.

Walang sinuman ang kayang kontrahin si Daddy kapag nakapagdesisyon na ito.

Lalo na kung tungkol sa kumpanya.

Monteverde Group.

Ang business na minana ni Mommy sa pamilya niya.

Business na ngayon ay pinapatakbo ni Daddy matapos mamatay si Mommy.

Habang ang Elazar Corporation naman ay pinamamahalaan ng panganay na apo ng pamilya.

Si Khaizer.

At bilang nag-iisang anak...

Alam kong isang araw ay ako rin ang papalit.

Kahit ayoko.

Kahit kailan ay hindi ko pinangarap iyon.

"I miss you."

Bulong ni Calvin.

Napapikit ako.

At doon tuluyang bumagsak ang depensa ko.

"I miss you too."

Sobra.

Miss na miss na miss kita.

"Remember our beach trip?"

Napangiti ako.

"Yung muntik kang malunod?"

"Hoy!"

Natatawa niyang sabi.

"Ikaw kaya yung muntik malunod."

"Kasalanan mo!"

"Kasalanan mo!"

Pareho kaming natawa.

At sa ilang segundo...

Parang bumalik ang lahat sa dati.

Parang wala kaming problema.

Parang wala akong fake fiancé.

Parang wala siyang dahilan para magduda.

Pero panandalian lang iyon.

Dahil mabilis ding bumalik ang realidad.

"When's the wedding?"

Tanong niya.

Natahimik ako.

"Wala pang date."

"Sure ka?"

"Yes."

"Pero magkakaroon."

Nanikip ang dibdib ko.

Dahil tama siya.

Magkakaroon.

Sooner or later.

"Dad is serious."

Bulong ko.

Tahimik siya.

Hanggang sa marinig ko ang malalim niyang buntong-hininga.

"I don't want to lose you."

Parang may humawak sa puso ko.

At mahigpit iyong pinisil.

"You're not going to lose me."

"I'm scared."

Ako rin.

Sobra.

Dahil kahit anong tapang ang ipakita ko...

Alam kong mas makapangyarihan si Daddy kaysa sa aming dalawa.

Mas may pera.

Mas may koneksyon.

Mas may impluwensya.

Mas may lahat.

At doon ko unang naisip...

Paano kung wala talaga kaming laban?

Paano kung wala talaga kaming choice?

Tahimik.

Pareho kaming walang imik.

Hanggang sa—

"What if we leave?"

Napakurap ako.

"What?"

"What if we run away?"

Tumigil ang mundo ko.

Para akong napako sa kama.

Hindi gumalaw.

Hindi huminga.

Hindi nagsalita.

"Calvin..."

"What if we disappear?"

Mahina ang boses niya.

Pero malinaw.

Parang matagal na niya iyong iniisip.

"What if we leave before they force you to marry him?"

Napakagat ako sa labi.

Mabilis ang tibok ng puso ko.

"Run away?"

"Yes."

Napatingin ako sa bintana.

Sa napakalawak na hardin ng mansion.

Sa mga guwardiyang nagbabantay.

Sa buhay na nakasanayan ko.

Sa pera.

Sa pangalan.

Sa pamilya.

At pagkatapos...

Naalala ko si Calvin.

Ang lalaking mahal ko.

Ang lalaking pinili ko.

Ang lalaking ayokong mawala.

"Walang makakapaghiwalay sa atin."

Mahina niyang sabi.

At doon ko naramdaman ang pag-init ng mga mata ko.

"Nobody."

Dagdag niya.

"We can start over."

Napahawak ako sa dibdib ko.

Mabilis.

Napakabilis ng tibok ng puso ko.

Parang may bahagi sa akin na natatakot.

Pero may bahagi ring gustong maniwala.

"What if we get caught?"

Mahina kong tanong.

"We won't."

"What if Daddy finds us?"

"He won't."

"What if—"

"Trust me."

Tahimik.

Mahabang katahimikan.

At sa unang pagkakataon...

Parang nakakita ako ng pag-asa.

Maliit.

Pero nandiyan.

"Think about it."

Bulong niya.

"I'll wait."

Napapikit ako.

At dahan-dahang tumango kahit hindi niya nakikita.

"Okay."

"Okay?"

"Okay."

Napangiti siya.

Ramdam ko.

Kahit hindi ko nakikita.

"Good."

At eksaktong sandaling iyon—

May kumatok sa pinto.

Tatlong malalakas na katok.

KNOCK.

KNOCK.

KNOCK.

Napakunot ang noo ko.

Sino naman?

"Baby, may tao."

"I'll call you later."

"Love you."

Napangiti ako.

"Love you too."

Pagkababa ko ng tawag ay agad akong tumayo.

At binuksan ang pinto.

Ngunit pagkapihit ko pa lamang ng doorknob...

May kakaiba na akong kutob.

At nang bumukas ang pinto...

Tuluyan akong natigilan.

Dahil ang taong nasa harapan ko ay hindi katulong.

Hindi rin si Daddy.

Kundi—

Si Damien Kye Voss.

Nakatayo siya sa harapan ng kwarto ko.

Nakasuot ng itim na suit.

May hawak na folder.

At tila kanina pa naghihintay.

"Good evening, Miss Elazar."

Mababa niyang sabi.

Pagkatapos ay tumingin siya sa cellphone kong hawak.

At muling ibinalik ang tingin sa akin.

"Were you talking to your boyfriend?"

Nanlamig ang buong katawan ko.

At hindi ko alam kung bakit...

Pero pakiramdam ko ay may narinig siya.

At kung may narinig nga siya...

Gaano karami?

To Be Continued...