Chapter 4

Chapter 4

The Most Annoying Man Alive

Quinn's POV

Nanlamig ang buong katawan ko.

Nakatayo si Damien sa harapan ng pinto ng kwarto ko habang nakatingin sa cellphone na hawak ko.

At sa unang pagkakataon...

Kinabahan ako.

Hindi dahil takot ako sa kaniya.

Kundi dahil baka may narinig siya.

At kapag may narinig siya...

Baka sabihin niya kay Daddy.

At kapag sinabi niya kay Daddy...

Patay ako.

"Were you talking to your boyfriend?"

Malamig niyang tanong.

Napakurap ako.

Mabilis.

Paulit-ulit.

At pagkatapos ay pilit akong ngumiti.

Boyfriend?

Anong boyfriend?

Wala akong boyfriend.

Wala talaga.

"Wala."

Sagot ko agad.

Bahagyang tumaas ang isang kilay niya.

"Wala?"

"Yup."

Tahimik siyang nakatingin sa akin.

Nakakainis.

Parang X-ray machine.

Parang kayang basahin ang kaluluwa ko.

"Then who were you talking to?"

"My friend."

Mabilis kong sagot.

"Friend."

"Yes."

"Friend."

"Yes!"

"Friend."

Napangiwi ako.

"May problema ba sa word na friend?"

"Tinitiyak ko lang."

Napairap ako.

"Well, now you know."

Hindi siya nagsalita.

Patuloy lang siyang nakatingin sa akin.

Parang may hinihintay.

Parang may gusto pang marinig.

At dahil ayaw kong magmukhang guilty...

Tinaasan ko siya ng kilay.

"What?"

"Anong friend?"

Napapikit ako.

Lord.

Bigyan Mo po ako ng pasensya.

Kasi kung lakas po ang ibibigay Ninyo...

Baka masampal ko siya.

"Kaibigan."

"Obviously."

Napasinghap ako.

"May problema ka ba?"

"Wala."

"Then stop interrogating me."

"I wasn't."

"You were."

"No."

"Yes."

"No."

"Yes."

"No."

"YES!"

Tahimik.

Tahimik na tahimik.

At mas lalo akong nainis nang makita kong parang natutuwa pa siya.

Hindi man lang siya naiinis.

Hindi man lang siya nagagalit.

Habang ako...

Malapit nang sumabog.

"Was it one of your friends involved in the drug case?"

Napasinghap ako.

"Ano?!"

"Kaya mo ba tinatago?"

"Excuse me?"

Napaatras ako.

At parang gusto kong ihampas sa kaniya ang pinakamalapit na unan.

"First of all, hindi ko tinatago."

"Hm."

"Second, hindi lahat ng kaibigan ko involved doon."

"Hm."

"Third, marami akong kaibigan."

"Hm."

"At fourth—"

Tumigil ako.

Dahil bigla siyang nagsalita.

"Friend pa rin ba kapag tinatawag kang baby?"

...

...

...

Nanlaki ang mga mata ko.

Tumigil ang oras.

Tumigil ang paghinga ko.

Tumigil pati ang kaluluwa ko.

Ano?!

"WHAT?!"

Bahagya siyang nagkibit-balikat.

"I heard it."

Napanganga ako.

"You were listening?!"

"I was standing outside your door."

"That's creepy!"

"I wasn't hiding."

"That's still creepy!"

Napahawak ako sa noo ko.

Goodness gracious.

Ayoko na.

Ayoko na talaga.

"Baby?"

Ulit niya.

At parang sinadya niyang diinang mabuti ang salita.

"Friend mo?"

"Pake mo ba?!"

"Curious lang."

"Curious ka sa buhay ko?"

"Part of my job."

Napasinghap ako.

"Paanong naging part ng trabaho mo ang boyfriend ko?!"

"Future fiancé mo ako."

Halos mabilaukan ako sa sariling laway.

"Ano?"

"I need to know."

"No, you don't."

"Yes, I do."

"No."

"Yes."

"No."

"Yes."

Napakuyom ako ng kamao.

Pakiramdam ko pulang-pula na ang mukha ko.

At tama nga ako.

Dahil ramdam ko ang init nito.

Galit na galit na ako.

Habang siya...

Kalmado.

Napakakalmado.

Parang wala siyang problema sa buhay.

Parang hindi siya tao.

Parang robot.

A very annoying robot.

"You're impossible."

Sabi ko.

"I've heard that before."

"You're arrogant."

"Maybe."

"You're annoying."

"So I've been told."

"You're the most annoying man alive!"

Sa pagkakataong iyon...

May kakaibang nangyari.

Dahil sa unang pagkakataon...

Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.

Hindi ngiti.

Pero malapit na roon.

At nakakainis iyon.

Mas lalo akong nainis.

"Did you just smile?!"

"No."

"You did!"

"No."

"YOU DID!"

"No."

"AARRGGHH!"

Napahawak ako sa buhok ko.

At parang gusto ko nang magwala.

Ngunit bago pa ako makapagsalita ulit...

Biglang nag-iba ang ekspresyon niya.

Nawala ang bahagyang amusement sa mukha niya.

At napalitan ng seryosong tingin.

Biglaan.

Parang may pinindot na switch.

"Get dressed."

Napakurap ako.

"What?"

"Get dressed."

Napakunot ang noo ko.

"Bakit?"

"May lakad tayo."

"Tayo?"

"Yes."

Napaatras ako.

Parang nakarinig ng masamang balita.

"NO."

"Yes."

"NO."

"Yes."

"Damien!"

"Quinn."

Napairap ako.

"Ayaw ko."

"Wala kang choice."

"Meron."

"Wala."

Napakuyom ako ng kamao.

"At bakit naman ako sasama sa iyo?"

Tahimik siyang tumingin sa akin.

At pagkatapos ay diretsong sumagot.

"Because your father ordered it."

Natigilan ako.

Of course.

Si Daddy na naman.

Sino pa nga ba?

"What now?"

Bahagya siyang tumingin sa relo niya.

"Twenty minutes."

"Ano?"

"Twenty minutes para magbihis ka."

"Hindi pa nga natin napag-uusapan kung sasama ako."

"You're coming."

"Napaka-assuming mo."

"You're still coming."

Napasinghap ako.

At muli ay gusto ko siyang sakalin.

Pero alam kong wala rin akong magagawa.

Kapag utos ni Daddy...

Utos ni Daddy.

At kung hindi ako susunod...

Baka i-freeze na naman ang cards ko.

Which is a nightmare.

Fine.

"Okay."

Bahagya siyang tumango.

Parang expected na niya ang sagot ko.

At nakakainis din iyon.

Pagkatapos ay tumalikod na siya.

At nagsimulang maglakad palayo.

Ngunit bago siya tuluyang makalayo...

Bigla siyang huminto.

Hindi siya lumingon.

Pero nagsalita siya.

"Oh."

Napakunot ang noo ko.

"What?"

"Tell your 'friend' I said hi."

...

...

...

Nanlaki ang mga mata ko.

Habang siya naman ay nagpatuloy sa paglalakad.

At tuluyang nawala sa hallway.

"AAARRGGHHHH!"

Napahampas ako ng unan sa pinto.

Dahil sa buong buhay ko...

Wala pa akong nakilalang lalaki na mas nakakainis kaysa kay Damien Kye Voss.

Pero ang hindi ko alam...

Ang simpleng lakad na iyon ngayong gabi...

Ang magiging simula ng pinakamalaking pagbabago sa buhay ko.

At sa unang pagkakataon...

May isang taong magsisimulang sirain ang lahat ng plano ko.

To Be Continued...

A/N: Ano ba naman tong mga taong to HAHHAHAHHA kailan ba to magkakasundo? Parang mga aso at pusa ehh, walang masawan sa Buhay. Juskoo naman paawat naman sana Damien at Athena Quinn, Mahinay naman kayo! HAHAHAHAHHAH