Chapter 6

Bago magsimula ang birthday celebration hinanap ni Criszah si Jude, at may nakapagsabing nasa receiving ito. Kaya agad niya itong pinuntahan.

Totoo nga... nakita niya ito sa receiving room.

At hindi niya inaasahang naroon din si Rena.

Mula sa bahagyang nakabukas na pinto, narinig niya ang malumanay na boses ng babae.

“Jude, kung hindi lang ako nag-aral sa ibang bansa noon, ako sana ang nasa tabi mo ngayon, no?”

Napatigil si Criszah.

Nakaangat na sana ang kamay niya para kumatok, pero hindi na niya iyon naituloy.

Kasabay ng mabilis na pagtibok ng kaniyang puso, tila nanigas ang kaniyang mga paa sa kinatatayuan.

Alam niyang hindi siya dapat nakikinig. Pero hindi rin siya makaalis.

Mula nang ikasal sila, alam na alam ni Criszah kung gaano kalamig ang pakikitungo ni Jude sa kanya.

Matagal niyang kinumbinsi ang sarili na baka hindi lang talaga ito marunong magpahayag sa kaniyang totoo nararamdaman. Na baka sa sarili nitong paraan, mahal siya nito.

Ilang beses na niyang tinanong si Jude tungkol doon, pero palagi lamang siyang hindi sinasagot.

Ngunit ngayon... Sa wakas ay sumagot ito. Subalit hindi sa harapan niya mismo.

“Syempre.” walang pag-aalinlangang sagot ni Jude sa kausap.

Dahil sa narinig, tila may matulis na bagay na tumarak sa dibdib ni Criszah. Napatda siya.

Unti-unting nabasag ang lahat ng ilusyon na pilit niyang pinanghawakan sa kanilang pagsasama.

Akala niya, kahit paano, may pagmamahalan na sa pagitan nila.

Pero sa isang iglap, winasak iyon ni Jude.

“Pero ang dami mong puwedeng piliin noon,” muling sabi ni Rena. “Bakit siya pa? Parang ... basta ka na lang pumili ng mapapangasawa.”

Hindi man makita ni Criszah ang mukha ni Jude mula sa siwang ng pinto. Dahil tanging liwanag lamang na tumatama sa sahig ang nakikita niya.

Pero pakiramdam niya, malamig, at walang emosyon ang itsura nito sa mga oras na iyon.

“Dahil masunurin siya, maganda, at mahusay umarte.” Sa wakas ay rinig niyang sabi ni Jude sa huli.

Tumama iyon nang diretso sa puso ni Criszah, napakagat-labi siya. At maya-maya lang, parang may bakal na lasa ng dugo na kumalat sa kanyang bibig. Ngunit wala s'yang naramdaman sakit.

Ilang segundo siyang hindi gumalaw. Pagkatapos ay tahimik siyang tumalikod. At naglakad palayo.Sa bawat hakbang niya, tila sumasabay ang mga aninong naglalaro sa makintab na tiles ng sahig.

Punong-puno ng gasgas ang mga iyon.

Katulad ng kasal nila. Na noong una, malinaw at maayos ang lahat.

Pero habang tumatagal, paulit-ulit itong nasaktan hanggang sa mapuno ng mga peklat na hindi na mabubura.

Masunurin, maganda, mahusay umarte.

Iyon lang pala ang tingin ni Jude sa kanya.

Walang halaga ang lahat ng pagmamahal, pag-aaruga, at sakripisyong ibinigay niya.

Para lang siyang isang alagang madaling kontrolin.

Isang magandang dekorasyon. Isang mukha na puwedeng iharap sa publiko kung sakali.

At isang babaeng marunong ngumiti kahit wasak na sa loob.

Iyon lang siya. Mabilis na naglakad si Criszah, habang tahimik na tumutulo ang kaniyang mga luha.

At sa unang pagkakataon, natuwa siyang hindi niya agad ipinilit ang usapan tungkol sa diborsyo.

Tama siya. Wala talagang pakialam si Jude kung manatili siya o umalis.

At kung nagkataon, baka pagtawanan lang sila ni Rena.

Nagtagal si Criszah sa banyo. Pinilit niyang ayusin ang sarili bago bumalik sa handaan.

Pagpasok niya sa function hall, agad niyang nakita si Rena na masayang nakikipagbatian sa mga bisita.

“Ren!” masiglang tawag ng isa sa mga tiyahin ni Jude. “Matagal na kayong hindi nagkita ni Jude. Halika rito, umupo ka sa tabi niya para makapagkuwentuhan kayo.”

“Oo nga,” sabat ng isa pa nitong tiyahin. “Mula pagkabata, kayong dalawa na talaga ang magkasundo. Sabi nga nila, mas lalong tumitibay ang damdamin kapag nagkakalayo.”

Bigla itong napahinto.

“Naku, mali yata ang nasabi ko.”

Bahagya namang ngumiti si Rena.

“Ano namang masama roon?” sabi ng isa habang hinihila si Rena papunta sa upuan. “Maganda, mataas ang pinag-aralan, at maayos ang background. Hindi hamak na mas bagay kaysa sa isang artista.”

Sinulyapan nito si Criszah.

“Yung iba nga, napipilitang magpakasal dahil nabuntis. Pero hanggang ngayon, wala pa rin namang maipakitang apo.”

Pagkasabi noon, ngumiti ito kay Criszah.

“Naku, huwag kang magtampo, hija. Alam naman naming mabait ka.” Sarkastikang sabi nito.

Hindi naman siya sumabad. Kaarawan ngayon ng lola ni Jude.Ayaw ni Criszah na gumawa ng eksena.

Makalipas ang ilang minuto, inalalayan ni Jude ang matandang babae papunta sa mesa.

“Lola!”

Masayang tumayo si Rena.

Agad namang lumiwanag ang mukha ng matanda.

Matagal nang magkaibigan ang pamilya nila kaya natural lamang na masaya itong makita siya.

Nang makaupo ang lahat, magkatabing naupo sina Jude at Rena.

Samantalang si Criszah ay napunta sa bahaging mas mababa ang mesa. Parang isa lamang siyang estranghero sa sarili niyang pamilya.

Napansin iyon ng matandang babae.

Bilang isang babaeng nagtayo ng negosyo mula sa wala, hindi nakaligtas sa kanya ang sitwasyon.

“Criszah,” tawag niya. “Ikaw ang asawa ni Jude. Bakit ka riyan nakaupo? Halika rito sa tabi ko.”

Agad na nag-iba ang ekspresyon ng mga tao sa paligid.

Napakagat si Rena sa labi bago dahan-dahang itinaas ang baso para mag-toast.

Ngumiti ang matanda. “Naku, mahina na ang katawan ko kaya hindi na ako puwedeng uminom. Sayang lang at hindi nakaattend si Miss Amares sa kasal nina Jude.”

Bahagya itong tumawa. “Kapag ikakasal ka na rin, siguraduhin mong padalhan mo ako ng imbitasyon."

Bahagyang nanigas ang ngiti ni Rena.

“Ma,” reklamo ng isa sa mga manugang nito, “halatang may paborito kayo. Kami ngang mga legal na asawa ng mga negosyante, dumaan sa totoong kasal. Hindi kayo dumadalo, buti pa nga iyong mga saling-pusa at pilit nanghihimasok sa pamilya, nadalo kayo."

Biglang nagdilim ang mukha ng matanda.

“May pinapatamaan ka ba?”

“No. I mean, wala naman yatang mali sa sinabi ko?” sagot nito. “Hindi ko naman sinasabi na si Criszah iyon. Pero dahil kalat na sa internet na kabit siya... baka siya nga ang pinapatamaan ko."

Natawa pa ito nalg bahagya bago sumulyap sa kinauupuan ni Criszah.

Malakas na napahampas ang matanda sa mesa.

"Lapastangan!"

“Tita!” gulat na tawag ng iba.

Pero hindi pa rin tumigil ang babae.

“Eh si Criszah nga ang nagpadala ng demand letter noon sa negosyanteng iyon. Wala naman akong sinabing kasinungalingan.”

Sa gitna ng katahimikan, marahang ibinaba ni Jude ang kanyang kutsara, saka iniangat ang tingin.

Kasabay noon, tumayo ang matanda sa sobrang galit.

Ngunit biglang nanghina ang katawan nito.

Nawalan ito ng balanse at napaatras.

“Lola!” Si Criszah ang unang nakagalaw. Agad siyang tumakbo para saluhin ang matanda.