CHAPTER 8: DAVERON’S DAUGHTER?

Bigla ay may kumatok sa pintuan and it was Kristine. Pawis na pawis ito, at tila galing sa pagtakbo para lamang makarating sa opisina ni Daveron.

Kaagad naman na naningkit ang mga mata ni Daveron. “What are you doing here? Seems like you forgot to knock Ms. Valdez.” nakatitig na sambit ni Daveron.

“Ah, at the hotel my– I mean, my nephew forgot his drawing notebook kung saan siya nag-stay kahapon na hotel. And it turns out the hotel’s employee sent here the notebook. Kukunin ko lang sana.” diretso ngunit hindi maitagong tugon ni Kristine.

Bumalik sa alaala ni Kristine ang nangyari kanina, kung paano niya nalaman na wala ang drawing notebook ng anak niya. Kasalukuyan siyang busy sa mga report ng bawat department nang biglang tumawag si Nanay Pasha.

“Kristine, busy ka ba? May importante kasi sana akong sasabihin, eh.” bakas sa boses ng matanda ang tila pagkakabado nito.

“Hindi naman po, ‘Nay. Bakit po? May nangyari po ba kay Kreivor?” kinakabahang tanong ni Kristine, at sandaling itinigil ang kaniyang ginagawa.

“Eh, kasi nawawala ‘yung drawing notebook ni Kreivor. Hinanap na namin dito sa bahay pero hindi talaga namin makita. Sa palagay ko ay naiwan namin sa hotel, kung saan kami nag-stay kahapon. Mukhang malapit ng maiyak ang batang ‘to sa kakahanap.” paliwanag ni Nanay Pasha.

“Sige, ‘Nay, papapuntahan ko na lang po kay Claire at ipapatanong ko po sa hotel.”

“Sige, anak. may isa pa siyang sinasabi, pero hindi ko alam kung matutuwa ka.” bakas na naman sa boses ng matanda ang pag-aalala.

Sa hindi malamng dahilan ay bigla namang kinabahan si Kristine.

“Ano po ‘yon, ‘Nay Pasha?”

“‘Yung drinawing niya raw kahapon… n-naroon daw ang mukha ng Dady niya.”

Naglaho ang kulay sa mukha ni Kristine. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buo niyang katawan.

“A-Ano po?” halos napalakas niyang tanong.

Sa kabilang linya ay napabuntong-hininga si Nanay Pasha.

“”Yung drawing niya kahapon... alam mo naman ang batang 'yon. Tahimik lang habang naghihintay. Maya't maya ay nagdo-drawing. Kanina, habang hinahanap namin ang notebook, sabi niya sa akin…” sandali itong tumigil. “Lola Pasha, nandoon ‘yung drawing na kamukha ko, at nasisiguro kong siya ang Daddy ko.”

Tuluyang nanlamig si Kristine. Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo niya.

Hindi… Hindi puwedeng mangyari iyon.

Mabilis siyang tumayo mula sa kaniyang upuan.

“‘Nay, huwag muna ninyong pababayaan si Kreivor. Tatawagan ko si Claire, para mabalikan niya sa hotel.”

“Sige, anak.”

Pagkababa niya ng tawag ay agad niyang tinawagan si Claire. Ngunit ilang segundo pa lamang ang lumipas ay siya mismo ang nakatanggap ng tawag mula rito.

“Ma’am Kristine, bakit po kayo napatawag?”

“May nakuha ka bang drawing notebook ni Kreivor sa hotel?”

“Ah, wala po, Ma’am, sandali at tatawagan ko po ang hotel.”

Kaagad na ibinaba ni Claire ang tawag at napatayo naman si Kristine at pabalik-balik itong naglalakad. Ilang sandali pa ay tumawag muli si Claire sa kaniya.

Lalong bumilis ang tibok ng puso ni Kristine.

“Claire, ano? Naroon daw ba?”

“M-Ma’am Kristine…” nanginginig ang boses nito. “Late na po tayo.”

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Nadala na raw po ng hotel ang notebook sa Almonte's Corporation.”

Bigla ay nabitawan niya ang kaniyang cellphone at nahulog sa lamesa. Hindi puwedeng mawala ‘yon, at lalong hindi puwedeng mapunta sa kamay ni Daveron!

Hindi na halos makahinga si Kristine.

“Hindi… Hindi puwede. Kung mapunta iyon kay Daveron, kung makita nito ang drawing ni Kreivor ay baka hindi ko na magagawang itago pa ng katotohanan.”

Hindi na siya nag-aksaya pa ng isang segundo.

Mabilis niyang dinampot ang kaniyang bag, iniwan ang lahat ng dokumentong nasa mesa, at halos patakbong lumabas ng opisina.

“Ma”am, may problema po ba?!” tawag ng mga empleyado.

Ngunit ni hindi niya sila nilingon. Isa lang ang nasa isip niya. Kunin ang sketchbook. Bago pa ito mabuksan ni Daveron.

Samantala, sa executive floor ng Almonte's Corporation ay tahimik ang buong opisina. Ngunit sa loob ng executive office ay tila bumigat ang hangin. Hindi pa rin inaalis ni Daveron ang tingin sa huling pahina ng sketchbook.

MY MISSING DADDY.

At ang lalaking iginuhit doon ay hindi man ito detalyado, ngunit sapat na iyon. Sapat para makaramdam siya ng kakaibang panginginig sa kaniyang dibdib.

Hindi niya maipaliwanag kung bakit. Ngunit habang mas tinititigan niya ang guhit ay mas lalo niyang nararamdamang pamilyar ang mukhang iyon.

“Sir…” mahinang tawag ni Joey, ngunit hindi sumagot si Daveron. “Sir... baka po dapat—”

“This man…” sabay turo ni Daveron sa naka-drawing. “Kamukha ko siya hindi ba?”

Natahimik si Joey. Hindi niya alam kung ano ang isasagot.

Biglang bumukas ang p***o. Humahangos na pumasok si Kristine. Pawis na pawis ito, magulo ang buhok, at halatang galing sa pagtakbo.

Sabay na napatingin sa kaniya sina Daveron at Joey.

Kaagad na naningkit ang mga mata ni Daveron.

“What are you doing here?” mabagal siyang tumayo mula sa kaniyang kinauupuan. “Seems like you forgot to knock, Ms. Valdez.”

Mahigpit na napakuyom ang mga kamao ni Kristine.

Pinilit niyang kontrolin ang mabilis na paghinga.

“Ah... at the hotel... my—” bahagya siyang natigilan. “I mean... My nephew forgot his drawing notebook kung saan siya nag-stay kahapon. And it turns out the hotel's employee sent it here.”

Sandali siyang tumingin sa sketchbook na nasa kamay ni Daveron.

“Kukunin ko lang sana.”

Hindi nagsalita si Daveron. Sa halip ay mas lalo lamang itong tumitig sa kaniya, saka sinenyasan si Joey na lumabas. Pagkatapos ay dahan-dahan nitong itinaas ang sketchbook.

“This one?”

Nanigas si Kristine. “Yes. That is exactly one.”

Tila maging ang hangin ay tumigil sa paggalaw. Dahan-dahang sumandal si Daveron sa gilid ng mesa.

“Interesting.”

“What do you mean?”

“You said…” binuksan nito ang unang pahina. “It’s your nephew's notebook.”

“Yes.”

“Then why are you so nervous?”

Napakurap si Kristine. “Hindi ako kinakabahan.”

“Really?”

Isinara ni Daveron ang notebook. Pagkatapos ay dahan-dahan itong lumapit sa kaniya. Hanggang sa halos isang dipa na lamang ang pagitan nila.

Hindi inaalis ni Daveron ang tingin sa mga mata nito.

“I've known you before, Kristine.” mas bumaba ang kaniyang boses. “And every time you lie…” saglit siyang tumigil. “You unconsciously clench your fists.”

Parang nakuryente si Kristine. Dahil tama ito. Hindi niya namalayang halos bumaon na ang kaniyang mga kuko sa sariling palad.

Napayuko siya sandali bago muling tumingin kay Daveron.

“Can I have the notebook now?”

Ngunit sa halip na ibigay iyon ay mas lalo lamang hinigpitan ni Daveron ang pagkakahawak dito.

“No.”

Nanlaki ang mga mata ni Kristine. “Why?”

“Because…”

Unti-unti niyang inilabas ang huling pahina ng sketchbook. At ibinaling iyon sa harapan ni Kristine. Kitang-kita ang drawing.

MY FAMILY.

MY MISSING DADDY.

Tuluyang namutla si Kristine. Nangangatog ang mga labi niya. At sa unang pagkakataon matapos ang limang taon ay nakita ni Daveron ang parehong takot sa mga mata ng babaeng minsan niyang pinakamamahal.

“Kristine…” saka nito itinaas ang kaniyang tingin. “Who... is this missing daddy?”

Para bang tinatambol ang dibdib ni Kristine sa sobrang kaba. Nanlalamig ang mga palad niya habang nakatitig sa sketchbook na hawak ni Daveron.

Isang maling salita lamang, at maaaring tuluyan nang mabunyag ang lihim na limang taon niyang itinago.

Huminga siya nang malalim, at pinilit niyang pakalmahin ang sarili.

“I-It's just a drawing, Mr. Almonte,” pilit niyang sabi. “Mahilig lang talagang mag-imagine ang pamangkin ko.”

Ngunit bago pa siya makapagpatuloy ay bumukas muli ang p***o.

“Daddy!”

Isang maliit na batang babae ang masayang tumakbo papasok sa opisina. At diretso itong yumakap sa binti ni Daveron.

Napalingon ang lahat. Lalong-lalo na si Kristine. Kasunod ng bata ay isang babaeng nakasuot ng mamahaling puting dress. Mahaba ang kulot nitong buhok at elegante ang tindig.

Ngunit sa sandaling makita niya ang mukha nito ay parang may matalim na punyal na muling bumaon sa dibdib ni Kristine. Bakit ngayon niya pa ito nakita kung kailan may importante siya g kailangan makuha?!

It was Amber. Ang babaeng minsang sumira sa buong mundo niya. Ang babaeng naging dahilan kung bakit pinili niyang lumayo.

They’re still together and… got a child also.

Napatigil din si Amber nang makita si Kristine. Halatang hindi niya inaasahang magkikita silang muli.

“Kristine?” gulat na tanong nito. “Long time no see, huh? After mong mawLa na parang bula—”

“Amber, stop.” banta ni Daveron.

Si Kristine ang unang umiwas ng tingin.

Samantalang si Amber ay bahagyang napakagat sa labi at tila nag-aalinlangan. Habang ang batang babae ay walang kaalam-alam sa bigat ng tensiyon sa silid.

“Daddy,” nakangiting sabi nito habang hawak ang kamay ni Daveron. “You promised we'll have lunch together.”

Awtomatikong napatingin si Kristine sa maliit na kamay ng bata na mahigpit na nakakapit kay Daveron. May kung anong kumurot sa puso niya. Hindi dahil sa selos. Kundi dahil bigla niyang naalala si Kreivor.

Ang anak nilang lumaki nang walang amang kinagisnan.

Tahimik na napabuntong-hininga siya. “Parusa ba ‘to, Lord? Ang makita ko na happy family sila?” bulong niya sa isip.

Mabilis naman na lumapit si Amber kay Daveron at yumakap ito.

“Ano ba ‘tong hawak mo?” tanong ni Amber saka kinuha ang sketch book na hawak ni Daveron.

Ngunit bago pa nito iyon mabuksan ay mabilis na inagaw ito ni Kristine.

“Sorry. It’s my nephew’s belongings. It’s his privacy at kailangan ko lang kunin kaya ako nandito.” inis niyang sambit, bago tumalikod.

“Saglit lang—”

Hindi na natapos ni Daveron ang sasabihin niya dahil malakas ng isinara ni Kristine ang pintuan ng opisina nito.