Chapter 2: The Boy Who Hated Being Alone

May mga batang lumalaki na halos lahat ng bagay ay naibibigay sa kanila, ngunit hindi ibig sabihin noon ay wala na silang kailangan.

May mga regalong hindi nabibili ng pera. May mga bagay na hindi kayang ibigay ng pinakamalaking bahay, pinakamahal na laruan, o pinakamaraming tauhan.

Isa na roon ang simpleng presensiya ng isang taong handang makinig.

Para kay Alexander William Montgomery, iyon ang unti-unti niyang natutuklasan sa tuwing kasama niya si Isabella Marie Santos.

Hindi niya maintindihan kung bakit mas masaya siyang maglaro sa hardin kasama ang dalaga kaysa sa loob ng sarili niyang playroom. Hindi rin niya maintindihan kung bakit mas gusto niyang ipakita rito ang mga bagong laruan kaysa sa mga batang bisitang ipinakikilala ng kaniyang ina.

Ang alam lamang niya, kapag wala si Isabella, masyadong tahimik ang kanilang mansiyon.

At hindi niya gusto ang katahimikang iyon.

“Alexander, bumaba ka na. Naghihintay na ang tutor mo.”

Narinig niya ang tinig ng kaniyang ina mula sa ibaba.

Nakahiga siya sa sahig ng kaniyang kuwarto, nakapalibot sa kaniya ang mga laruang sasakyan. May hawak siyang isang maliit na racing car habang nakatitig sa kisame.

“Five more minutes, Mom!”

“Alexander.”

Napabuntong-hininga siya.

“Coming!”

Tumayo siya at mabilis na inayos ang kaniyang damit. Ngunit bago lumabas, kinuha niya ang isang maliit na kahon mula sa drawer ng kaniyang mesa.

May laman iyong ilang piraso ng makukulay na building blocks.

Nais niyang ipakita iyon kay Isabella mamaya.

Pagbaba niya, nadatnan niya ang kaniyang tutor sa sala. Isang lalaking nasa edad singkuwenta na may dalang mga libro at papel.

“Good morning, Alexander.”

“Good morning, Sir.”

“Ready for today's lesson?”

Tumango ang bata, ngunit hindi niya maitago ang pagkabagot.

Nagsimula ang kanilang aralin sa mathematics. Pinag-usapan nila ang basic multiplication, fractions, at ilang problem-solving exercises.

Magaling naman si Alexander. Mabilis siyang makasagot kapag interesado siya sa paksa. Ngunit kapag nawawalan siya ng gana, madali siyang ma-distract.

“Alexander, focus.”

“Yes, Sir.”

Makalipas ang ilang minuto, muling napatingin ang bata sa bintana.

Sa labas, nakita niya ang hardin.

Naisip niya si Isabella.

“Sir?”

“Yes?”

“Can I ask something?”

“Of course.”

“Puwede bang maging scientist kahit mayaman ka?”

Bahagyang nagulat ang tutor.

“Of course. Why wouldn't you?”

“Wala lang.”

“Do you want to become a scientist?”

Nag-isip siya.

“Hindi ko pa alam. Pero si Isabella, gusto niyang maging scientist.”

Ngumiti ang tutor.

“That's a good dream.”

“Gusto niyang gumawa ng robot at gamot.”

“Interesting. Perhaps you can learn something from her.”

Napakunot ang noo ni Alexander.

“From her?”

“Yes. You don't have to learn only from teachers. Sometimes, your friends can teach you things, too.”

Hindi na sumagot ang bata.

Ngunit itinago niya sa isip ang sinabi ng tutor.

Pagkatapos ng kaniyang aralin, agad siyang tumakbo sa hardin.

“Bella!”

Walang sumagot.

Tumingin siya sa paligid. Walang batang nakaupo sa ilalim ng puno. Wala rin ang maliit na kahon at kuwaderno na palaging dala nito.

Lumapit siya sa kusina ng mga tauhan.

“Nandiyan ba si Bella?”

Napalingon ang isang empleyado.

“Si Isabella ba?”

“Oo.”

“Nasa labas po yata kasama ang kaniyang mama.”

Lumabas si Alexander at nakita niya ang dalaga sa may maliit na daanan malapit sa garahe.

May hawak itong supot na puno ng ilang gamit.

“Bella!”

Napangiti si Isabella nang makita siya.

“Alexander!”

“Bakit hindi ka nasa hardin?”

“Tumutulong po ako kay Mama.”

“Anong ginagawa ninyo?”

“May kailangang dalhin sa kabilang bahagi ng bahay.”

Tumingin si Alexander sa supot.

“Ako na.”

“Hindi na po kailangan.”

“Come on. Kaya ko iyan.”

Kinuha niya ang supot bago pa makatanggi si Isabella.

Mabigat pala iyon kaysa sa inaasahan niya.

“Ano bang laman nito?”

“Mga gamit po.”

“Ang bigat naman.”

Napatawa si Isabella.

“Sabi ko po sa iyo.”

“Okay lang. Strong ako.”

Naglakad silang dalawa patungo sa storage room. Sa kalagitnaan ng daan, muntik nang madapa si Alexander nang sumabit ang kaniyang sapatos sa isang maliit na bato.

“Careful!” sigaw ni Isabella.

Nabalanse niya ang sarili at agad na tumayo nang maayos.

“I'm okay!”

“Dahan-dahan lang.”

“Alam ko.”

Nang maihatid nila ang supot, napatingin si Isabella sa kaniya.

“Salamat.”

“Walang anuman.”

“Pero dapat naglalaro ka na.”

“Hindi ko naman kailangang maglaro palagi.”

“Akala ko po ba mahilig ka sa laruan?”

“Mas gusto kong makipaglaro sa iyo.”

Hindi alam ni Alexander kung bakit niya iyon sinabi nang ganoon kadali.

Samantala, napangiti si Isabella.

“Edi tara na.”

At sabay silang bumalik sa hardin.

Nang hapon ding iyon, nagkaroon ng maliit na pagtitipon sa mansiyon.

May ilang bisita si Margaret. Kabilang sa mga ito ang kaniyang kaibigang si Victoria at ang anak nitong si Daniel.

Magkasing-edad halos sina Alexander at Daniel.

“Alexander!”

Masayang sinalubong ni Victoria ang bata.

“Come here. Gusto kang makita ng mama mo.”

Lumapit si Alexander at magalang na bumati.

“Good afternoon, Mrs. Victoria.”

“Good afternoon, dear. Ang laki mo na!”

Napangiti si Margaret.

“Lumalaki na talaga siya.”

Samantala, nakaupo si Daniel sa sofa at naglalaro sa kaniyang tablet.

“Come on, Alexander,” sabi nito. “Let's play.”

“Okay.”

Naglaro silang dalawa sa playroom. Ngunit makalipas ang ilang minuto, nainip si Alexander sa larong pinili ni Daniel.

“Can we build something instead?”

“Bakit?”

“May bago akong blocks.”

“Boring.”

“Hindi naman.”

Nagkibit-balikat si Daniel.

“Whatever.”

Maya-maya, may narinig silang tawanan mula sa labas.

Sumilip si Alexander sa bintana.

Nakita niya si Isabella na may hawak na papel na eroplano. Tinutulungan ito ng isang kasambahay na maghanap ng patag na lugar upang paliparin iyon.

“Bella!”

Agad siyang tumakbo palabas.

“Alexander!” tawag ni Daniel.

Ngunit hindi na siya lumingon.

Nang marating niya ang hardin, lumapit siya kay Isabella.

“Ano iyan?”

“Paper airplane.”

“Patingin.”

Ipinakita niya ang papel na eroplano.

“Gawa ko po.”

“Can I try?”

“Oo naman.”

Inabot niya iyon kay Alexander. Inihagis ng bata ang eroplano, ngunit hindi ito lumipad nang maayos. Sa halip, mabilis itong bumagsak sa damuhan.

“Bakit ganoon?”

“Baka masyadong mabigat ang harap.”

“Paano mo malalaman?”

“Subukan nating ayusin.”

Kumuha si Isabella ng isa pang papel at ipinakita sa kaniya kung paano tiklupin ang mga gilid.

Habang ginagawa nila iyon, lumapit si Daniel.

“Alexander, bakit ka nakikipaglaro sa kaniya?”

Napatingin si Alexander.

“Because she's my friend.”

Tumingin si Daniel kay Isabella.

“Kasambahay ba ang mama mo?”

Tumango ang dalaga.

“Oo.”

“Edi kasambahay ka rin?”

Napahinto si Isabella.

Hindi niya agad alam ang isasagot.

“Hindi,” sagot ni Alexander bago pa makapagsalita ang kaibigan. “Hindi siya kasambahay. Mama niya ang nagtatrabaho rito.”

“Pareho lang iyon.”

“Hindi pareho.”

Nagkibit-balikat si Daniel.

“Whatever. Tara na. May bago akong game.”

Umiling si Alexander.

“Later.”

Nainis si Daniel at bumalik sa loob.

Napatingin si Isabella sa papel na hawak niya.

“Okay lang po.”

“Anong okay lang?”

“Wala naman.”

“Hindi dapat siya ganoon magsalita.”

Bahagyang ngumiti ang dalaga.

“Baka hindi lang po niya ako kilala.”

Hindi na sumagot si Alexander.

Ngunit may isang bagay siyang hindi nagustuhan sa sinabi ni Daniel.

Hindi niya maintindihan kung bakit kailangang tingnan ng ibang tao ang isang tao batay sa trabaho ng magulang nito.

Para sa kaniya, si Isabella ay si Isabella.

Ang batang marunong mag-ayos ng laruan, gumuhit ng kakaibang robot, at laging may baong tanong tungkol sa mundo.

At sapat na iyon upang maging kaibigan niya.

Sa loob ng bahay, napansin ni Margaret na hindi na bumabalik ang kaniyang anak.

“Nasaan si Alexander?” tanong niya kay Victoria.

“Nasa labas yata.”

“Kasama ang anak ni Elena.”

Bahagyang ngumiti si Victoria.

“Ah, ang batang babae?”

Tumango si Margaret.

“Palagi silang magkasama.”

“Bata pa naman sila. Hayaan mo muna.”

“Hindi ko naman sila pinagbabawalan. Gusto ko lang na hindi mapabayaan ni Alexander ang kaniyang pag-aaral.”

“Of course.”

Hindi na nagpatuloy si Margaret sa usapan.

Ngunit habang pinagmamasdan niya ang anak mula sa bintana, may isang bagay siyang napansin.

Mas masaya si Alexander kapag kasama si Isabella.

Hindi iyon malaking problema para sa kaniya sa ngayon.

Bata pa sila.

Marami pang magbabago habang lumalaki.

Kinagabihan, nagpunta si Alexander sa kusina upang kumuha ng tubig.

Nakita niya si Elena na nag-aayos ng ilang gamit.

“Tita Elena?”

Napalingon ang babae.

“Oh, Alexander. May kailangan ka ba?”

“Nasaan po si Bella?”

“Nasa kuwarto na niya. Bakit?”

“May ibibigay lang sana ako.”

Kinuha niya ang maliit na kahon na dala niya mula pa noong umaga.

“Para po sa kaniya.”

Tinanggap iyon ni Elena.

“Ano ito?”

“Blocks po. Para makagawa siya ng robot.”

Napangiti si Elena.

“Salamat, Alexander. Ibibigay ko sa kaniya.”

“Sabihin n'yo po, bukas ulit kami maglalaro.”

“Oo naman.”

Sandaling nag-isip ang bata.

“Tita Elena?”

“Yes?”

“Bakit po hindi nakatira si Bella sa malaking bahay?”

Napahinto si Elena.

“May sarili kaming bahay, anak. Maliit nga lang.”

“Pero puwede naman po siyang dito tumira?”

Hindi agad nakasagot si Elena.

“Magkaiba ang bahay namin sa bahay ng mga Montgomery, Alexander. May sarili kaming buhay.”

“Pero kaibigan ko po siya.”

Ngumiti si Elena.

“Alam ko. At natutuwa ako na mabait kang kaibigan sa kaniya.”

“Hindi ko naman po siya inuutusan.”

Napatawa ang babae.

“That's good.”

Pagkatapos ay hinaplos niya ang buhok ng bata.

“Pero tandaan mo, Alexander. Kahit magkaiba ang bahay ninyo, pareho kayong bata na may sariling pangarap. Huwag mong isipin na mas mababa o mas mataas ang isang tao dahil lamang sa kung saan siya nakatira.”

Tumango si Alexander.

“Okay po.”

Hindi niya lubos na naunawaan ang lalim ng sinabi ni Elena.

Ngunit naintindihan niya ang isang bagay.

Ayaw niyang maramdaman ni Isabella na naiiba ito sa kaniya.

Nang gabing iyon, binuksan ni Isabella ang maliit na kahon na iniwan ng kaniyang ina sa tabi ng kama.

Nang makita niya ang mga building blocks, nanlaki ang kaniyang mga mata.

“Ma! Kanino po ito?”

“Kay Alexander. Ibinigay niya para sa iyo.”

Napangiti ang dalaga.

“Ang dami!”

“May sabi siyang gamitin mo raw para gumawa ng robot.”

Kinuha niya ang isang pulang block at inilapit sa ilaw.

“Ang ganda po.”

“Masaya ka?”

“Opo!”

Inayos niya ang mga piraso sa sahig at nagsimulang mag-isip kung anong disenyo ang gagawin.

“Ma, kapag gumawa po ako ng robot, puwede ba siyang magdala ng gamot?”

“Puwede siguro, kapag natutunan mo kung paano.”

“Paano po ba gumagawa ng robot?”

“Hindi ko alam lahat, anak. Pero puwede kang mag-aral.”

“Puwede po ba akong mag-aral ng maraming science?”

“Of course.”

“Pati chemistry?”

“Oo.”

“Pati computer?”

Napangiti si Elena.

“Lahat ng iyan, basta huwag mong kalimutang magpahinga at maglaro.”

Tumawa si Isabella.

“Opo.”

Nang gabing iyon, bago matulog, gumuhit siya ng isang bagong robot.

Mas malaki ito kaysa sa nauna. May dalawang kamay, maliit na lalagyan sa likod, at screen sa dibdib.

Sa ilalim ng drawing ay isinulat niya:

My first robot will help sick people.

Pagkatapos ay inilagay niya ang papel sa loob ng kuwaderno.

Hindi niya alam na balang araw, ang simpleng mga guhit na iyon ay magiging simula ng mga ideyang makikilala sa iba't ibang panig ng mundo.

Samantala, sa kabilang bahagi ng mansiyon, nakaupo si Alexander sa kaniyang kama.

Hawak niya ang isang maliit na papel na eroplano.

Hindi niya alam kung bakit naisip niyang gumawa ng isa para kay Isabella.

Kumuha siya ng papel mula sa kaniyang mesa at sinubukang tiklupin iyon gaya ng itinuro ng kaibigan.

Hindi naging maayos ang unang subok.

Pati ang pangalawa.

Sa ikatlong pagkakataon, nakagawa siya ng isang eroplano na kahit paano ay maayos ang hugis.

Ngumiti siya.

“Tomorrow,” bulong niya sa sarili.

Pagkatapos ay inilagay niya iyon sa tabi ng kaniyang unan.

Hindi niya alam na ang isang simpleng pagkakaibigan ay maaaring maging pinakamahalagang alaala sa buhay ng isang tao.

At hindi niya rin alam na darating ang panahong gugustuhin niyang balikan ang mga araw na iyon—ang mga araw na hindi pa mahalaga ang apelyido, kayamanan, o katayuan sa buhay.

Ang mga araw na sapat nang tawagin niya ang isang batang babae at marinig ang masayang tugon nito.

“Alexander!”